Joël skate 2400 kilometer van Soest naar Portugal voor mentale gezondheid

Hey, ik ben Joël uit Soest.
Ik ga op mijn longboard van Soest naar Portugal.
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik wil laten zien dat je veel meer aankunt dan je denkt, zolang je maar vooruit blijft pushen. Fysiek én mentaal.
Met deze reis wil ik aandacht vragen voor jongeren die worstelen met hun mentale gezondheid. Daarom steun ik MIND Us, een organisatie die zich inzet voor bewustwording en hulp.
Ik wil € 7000 ophalen.
30% is nodig voor de reis (materiaal, eten, overnachting)
Alles daarboven gaat naar MIND Us.
Help je mee?
Doneren mag, delen ook. Alles helpt.

Meer staat er niet op de gofundme-pagina van Joël van Leeuwaarde uit Soest, als ze haar challenge aankondigt. 7.000 euro was het doel, de teller staat nu op 18.589. En elke dag stromen er nieuwe donaties binnen. 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Trotse opa

Haar reis zit er inmiddels op, ze is weer thuis en mag zich een BN’er noemen. Nou ja, in ieder geval een bekende Soester. Ze woont er bij haar moeder, want zelfstandig leven is even niet zo handig. “Ik reis veel en een huis huren is superduur. En mijn moeder vindt het supergezellig. Lola, nee! Af!” De hond, die amper hoger op zijn benen staat dan het skateboard van haar baasje op z’n wielen, druipt af. 

Joël heeft net een interview voor Women’s Health gedaan, Linda.meiden is langs geweest, Flair, het AD, RTL Nieuws… “Ja, ik heb in behoorlijk wat bladen gestaan en ben zelfs op tv geweest,” zegt ze. “Heel cool, al weet ik amper nog in welke bladen ik heb gestaan. Ik ben het ook niet gewend om ineens vol in de belangstelling te staan. Maar ik vind het superleuk en ik krijg nu de kans om mijn boodschap te vertellen, over mentale gezondheid bij jongeren. Maar ja, ik heb nooit mediatraining gehad. Dus toen de Soester Courant als eerste belde, riep ik maar wat. Later hoorde ik dat mijn trotse opa de krant had gebeld, haha. Stonden ineens een fotograaf en een verslaggever voor de deur.”

Tijd om zenuwachtig te zijn had ze niet. “Ze kwamen precies op het moment dat ik vertrok. De straat stond vol met familie en vrienden en ik was nog half mijn tas aan het inpakken, ik had niet eens het besef dat ik deze reis ging maken en dat de krant er was, toen ik op mijn board stapte. Ik moest nog van alles regelen, ik was gestrest, het was een complete chaos die ochtend. Maar de foto’s van mijn vertrek waren leuk en de verslaggever heeft er een mooi stukje van gemaakt.” 

‘Er is hier ook zo’n prestatiedruk. In een land als Portugal gaat alles in een veel lagere versnelling’

En nu kent heel Soest haar. “Ik weet niet of ik daar heel trots op ben, hoor!” lacht ze. “Ik ben hier geboren en getogen en het leven is prima hier, maar het is ook niet alles. Ik heb dat sowieso met Nederland: ik weet niet goed of dit wel mijn plek is. Ik ben toch meer van de zon, het strand, palmbomen en die zijn hier ver te zoeken.” 

Lagere versnelling

Dat ze een drang naar een exotisch leven heeft, wekt nauwelijks verbazing. Ze heeft een Caribische uitstraling, met haar enorme bos krullen, het ringetje door haar neusvleugel en de tatoeages op haar bruine huid. En dan nog skaten ook, ze kan zo in een salsa-clip, deze dochter van een Nederlandse moeder en Surinaamse vader. “Toch ben ik nog nooit in Suriname geweest, dat moet ik echt een keer gebeuren,” zegt ze. “Ik vind me zelf echt privileged dat ik hier ben geboren, maar het weer staat me niet zo aan en er is hier ook zo’n prestatiedruk, terwijl als je kijkt naar een land als Portugal, daar gaat alles in een veel lagere versnelling.”

En dus werd de bestemming voor haar uitdaging Portugal, het land van de fado-muziek en Cristiano Ronaldo. “Eigenlijk wilde ik naar Zuid-Frankrijk skaten, omdat ik daar wilde gaan golfsurfen. Ik ben ooit op surfkamp in Biscarrosse geweest. Ik wist dus dat je daar heel gaaf kunt surfen. Maar ineens dacht ik: dan eindig ik mijn trip tussen Fransen en ik vind Fransen helemaal niet leuk, eigenlijk. Ik dacht: weet je wat, ik ga naar Portugal. Maar ik had er helemaal niet over nagedacht dat je dan eerst toch helemaal door Frankrijk moest. En wat voor mij ook wel schrikken was: Zuid-Frankrijk is ongeveer 1.200 kilometer, Portugal bleek dubbel zo ver.” 

Dan, na enig aarzelen: “Ik heb mijn mening over Fransen wel wat bijgesteld hoor. Ik ben norse, echt onaardige Fransen tegengekomen, die uit de hoogte deden, maar ook heel vriendelijke. In het noorden scheurden ze met hun auto vlak langs me en toeterden ze en wilden ze me het liefst van de weg drukken. Maar iets verder in Frankrijk waren de mensen heel aardig en boden ze me aan om een stukje met ze mee te rijden.” Dan, verbeten: “Weet je wat het ook is met die noordelijke Fransen? Als je de taal niet spreekt moet je in hun taal zeggen dat je de taal niet spreekt, anders doen ze niks voor je.”

Topsport

Intussen skatete ze onverstoord door, van Soest naar België, van België naar Frankrijk, van Frankrijk richting Spanje en Portugal. Voor jongeren met mentale problemen. Zelf heeft ze namelijk ook depressies gehad. “En niet eens zo lang geleden,” laat ze weten. “Tussen mijn 13de en 20ste ging het echt niet goed, ik wilde veel slapen, negeerde leuke dingen en zocht afleiding in de verkeerde dingen waardoor ik niet deed wat ik moest doen. Ik kreeg verkeerde vrienden, was alleen maar aan het feesten met drugs en alcohol zodat ik maar niet bezig hoefde te zijn met wat ik daadwerkelijk voelde. 

Dat doe ik niet meer en ik kan best stellen dat ik hersteld ben dankzij het skaten. Ik heb een skateboard gekregen van mijn moeder en bij de skatebaan vond ik eindelijk een plek waar ik altijd terecht kon en waar ik altijd een kortetermijndoelstelling had. Want je wil die ene trick kunnen landen en daar ga je voor. En je kunt niet feesten en de volgende dag een trick oefenen. Skaten heeft me daar echt vanaf geholpen. En daarom vond ik het zo belangrijk om aandacht voor mentale problemen te koppelen aan mijn trip en ik wilde bewijzen dat ik meer kan dan ik denk. Zo van: als ik dit kan, dan kan ik er ook voor zorgen dat ik lekker in mijn vel kom te zitten.”

Na twintig dagen had ze er al bijna 1.000 kilometer opzitten, ze zat al bijna in Zuid-Frankrijk. “Soms wist ik niet eens welke dag het was. En per dag keek ik waar ik sliep, soms in hotels dan weer in hostels of op campings. Ik bekeek per dag hoeveel kilometer ik skatete. Het voelt als topsport.” 

‘Lange tijd ging het echt niet goed. Ik kreeg verkeerde vrienden en was alleen maar aan het feesten met drugs en alcohol’

En dat deed ze allemaal op haar longboard, een skateboard dat groter is dan een normaal board en ook grotere wielen heeft, waarmee ze voorkwam dat ze niet steeds in de ondergrond bleef vastzitten. “Wat het vooral zwaar maakte,” zo legt ze uit, “is dat mijn backpack wel 20 kilo woog. Na twee weken was ik daar helemaal klaar mee, ik heb onderweg gewoon wat kilo’s bij iemand in de auto achtergelaten. Het werd toch steeds mooier weer naar mate ik zuidelijker kwam, dus ik hield alleen maar sportbroekjes in mijn tas.” 

Schreeuwerds

Die auto waarin ze haar dikke kleren achterliet, was van vrienden. “Ja, af en toe kwam er iemand over om een stukkie mee te rijden.” Haastig voegt ze eraan toe: “Van de drie maanden die ik onderweg was, heeft misschien drie weken een support-auto mij begeleid. Eerst leek het me heel fijn als er een auto in de buurt was, maar uiteindelijk ben ik heel blij dat ik het vooral zelf moest doen. Het is toch anders, met een vriendin en een auto binnen handbereik. Die auto brengt je van je hotel naar het strand, en weer terug, jij kunt zo een week in hetzelfde hotel blijven, lekker vakantie vieren. Als je in je eentje bent en je hebt een missie, dan gaat dat gewoon niet. 

Ik wilde nieuwe mensen ontmoeten, voor mijn doel gaan en situaties tegengekomen waardoor ik heel oplossingsgericht moest denken. Zo had ik vaak gewoon geen slaapplek. Het is veel meer een avontuur als je echt moet overleven. Ik heb ook buiten geslapen, in San Sebastian in Baskenland.

Ik was daar met een jongen die ik onderweg had leren kennen. Hij zag me struggelen met mijn rugtas de berg op, en hij was op een fiets met een karretje erachter. Dus mijn tas mocht daar lekker in en we bleken ook echt een klik te hebben. Wij kwamen superlaat aan in San Sebastian en nergens konden we iets betaalbaars vinden. Toen gingen we dus wildkamperen in een park.

Dat mag helemaal niet daar, dus een tent opzetten zat er ook niet in. Heeft hij een hangmat en een kleed op het gras gelegd en daar zijn we op gaan slapen. Nou, dat was ook meteen de laatste keer dat ik dat deed! Er kwamen allemaal honden die aan ons snuffelden en mensen bleven gewoon staan om naar ons te kijken… Hij vond het prima om buiten te slapen en ik dus totáál niet! Ik was blij dat het licht werd en ik weer op mijn longboard stond.”

De jongen behandelde haar met respect, deed geen oneerbare voorstellen. Ze is überhaupt niet lastiggevallen onderweg. Terwijl je zou denken: zo’n mooie, jonge vrouw alleen loopt toch best risico tijdens zo’n tocht. “De enige mannen die me lastig hebben gevallen, waren schreeuwerds,” zegt ze. “Ja, gore dingen uiteraard. Ik ben wel iemand die van zich afbijt, dus ik schold gewoon terug. Putain! Of conard! riep ik dan, ik had al snel wat scheldwoorden geleerd. En dan dropen ze wel af. Daarnaast, en ik weet dat dit in Nederland niet mag, had ik pepperspray bij me. Voor het geval dat, maar ik heb het niet hoeven gebruiken.” 

Overigens was er onderweg in die 92 dagen van een bloeiende vakantieliefde ook geen sprake. “Nee, dat ging ook helemaal niet. Ik focuste me op de reis, op het doel. Ik bleef ook hooguit twee dagen op één plek en dan kun je ook niet iets opstarten met iemand hè?”

Joël steunen? Dat kan!

Wilt u naar aanleiding van dit artikel geld doneren aan MIND Us, het goede doel waar Joël zich voor inzet? Dat kan. Ga naar: gofundme.com/f/pushingforward-longboarden-naar-portugal-voor-mental-health

Bijgeloof

En ze bereikte haar doel. Na 92 dagen kwam ze aan in Porto. De bestemming die 1.200 km verder lag dan het eerste, bedachte eindpunt. 2.400 kilometer steppen met een skateboard, dan moet je toch wel een beetje gek zijn, zou je denken. “Ik wil niet zeggen dat ik gek ben, maar ik heb wel een bepaalde drive,” zo reageert ze.

“Ik heb een mindset, die niet iedereen heeft. Eigenlijk draait alles om ‘willen’. Je moet het echt willen. En ik denk niet dat heel veel mensen dit willen. Je hebt er wilskracht voor nodig en ik ging ook echt weg volgens de Pippi Langkous-gedachte van: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. Ik wist helemaal niet wat me te wachten stond, ik kende alleen maar vlakke wegen als skater en nu moest ik ineens bergen op en af. Natuurlijk moet je een beetje techniek hebben en conditie, maar het allerbelangrijkste zit hierboven, in je hoofd.”

Dat hoofd moest ook weerstand kunnen bieden aan de eenzame momenten. “Op een gegeven moment was ik het ook helemaal zat om door die weilanden in Frankrijk te rijden. Die stilte, die eenzaamheid, niet normaal. Ik vind het best lekker om even in de stilte te zijn, maar 30 dagen achter elkaar is wel wat veel…”

Gelukkig waren de goden haar goed gezind, want haar tocht werd maar drie dagen door regen begeleid en als er storm was in het noorden was zij al in het zuiden en toen er storm was in het zuiden zat zij nog in het noorden. Had die Schepper daarboven dat allemaal voor haar geregeld?

Lachend: “Ik geloof wel ergens in, maar niet in wat in een boek staat. Weet je, onderweg heb ik best een aardig deel van de pelgrimsroute bij Santiago de Compostella gedaan. En daar heb ik vele pelgrims gesproken. Ik ben erachter gekomen dat ik in een god geloof, en zeker in Jezus. Maar nog steeds denk ik: boeken als de Bijbel zijn geschreven door mensen en mensen passen verhalen altijd aan vanuit eigen gewin.” 

Intussen scheurden auto’s met 90 kilometer per uur langs haar en ze leeft nog. Een wonder? “Nou, een beetje wel. Ik heb me vaak onveilig gevoeld met dat verkeer naast me. Dan ging ik van de weg af en dan er toch maar weer op… dat was echt kut, sorry. Maar ik had een mantra: ik ga in Portugal aankomen en dat niet alleen, ik ga veilig in Portugal aankomen en dat niet alleen, ik ga heelhuids in Portugal aankomen! Noem het bijgeloof, maar ik dacht: als ik dat blijf zeggen dan roep ik het ook op me af en gaat het ook gebeuren.”

Paniek en stress

En haar mantra werd bewaarheid. Maar makkelijk was het niet, vooral niet toen ze een ontsteking in haar mond bij een kies had. “Ik heb onderweg wel een paar keer gehuild, maar het hardst was toch wel met die ontsteking. Dat kun je er dan echt niet bij hebben. Moest ik een tandarts vinden in Spanje voor een complexe wortelkanaalbehandeling. Dat begon op vrijdag en in het weekend is alles daar dicht. Ik werd gek van de pijn, niet normaal. Ik kon niet slapen, niet skaten, ik kon niks.

‘Die gebergtes in Baskenland… Onwaarschijnlijk mooi. Maar wel loodzwaar om daar te skaten met een longboard’

Op maandag ging ik met de taxi naar het ziekenhuis, kostte me 150 euro. Terug naar het hotel nog eens 150 en ik had al niet veel geld meer. En in het ziekenhuis dacht ik: hoe zit dit met de verzekering? Wat krijg ik betaald? Kan ik zomaar naar een tandarts hier? Dus paniek, dus stress en ja, dan kan ik heel emotioneel worden. En toen belde Booking ook nog dat de B&B die ik had geregeld toch vol zat en dat ik het maar even moest annuleren. Ik kon toen alleen nog naar een superduur hotel, van mijn laatste geld. Zat ik weer met mijn handen in het haar, weer huilen…”

Maar er was ook goed nieuws. “Soms kwam ik mensen tegen die me herkenden van mijn Instagram en die gaven dan geld. Een vrouw drukte me zomaar 50 euro in mijn handen, superlief. En we hebben het over heel pijnlijke momenten gehad, maar daar tegenover stond pure euforie. Toen ik in Baskenland arriveerde, die gebergtes…. Onwaarschijnlijk mooi. Ja, vreselijk om daar te skaten met een longboard, loodzwaar, maar de omgeving was echt schitterend. Op een gegeven moment kwam ik op het pad van Compostelle del Norte en daar heb je zulke mooie paden en wegen vlak bij zo’n waanzinnig mooie, groene kust, waar ik amper kon skaten – en ik heb een hekel aan lopen – maar wat toch een onuitwisbare indruk op mij maakte.”

Aan tafel met Máxima

De missie was geslaagd, maar de honger is niet gestild. Joël van Leeuwaarde zit met haar hoofd al bij een nieuwe uitdaging. “Dat gaat het vierdubbele zijn van wat ik nu heb geskatet. Ik heb nog geen idee waar ik heenga, maar ik weet wel het aantal kilometers, want ik wil het wereldrecord breken. En dat is 12.159 kilometer.” 

Ze schiet spontaan in de lach. “Dat is een heel jaar skaten.” Misschien mag ze na die recordpoging wel weer met koningin Máxima aan tafel zitten. Het was de mensen van In Je Bol, het online platform voor mentale gezondheid voor iedereen tussen 16 en 27 jaar, ook opgevallen dat Joël baanbrekend werk had gedaan op een longboard en zo kwam ze begin oktober tegenover de koningin te zitten, die de lancering van het platform luister kwam bijzetten. Want Joël had maar mooi duizenden euro’s binnen geskatet voor Mind Us, dat zich inzet voor jongeren met mentale problemen. “Ja, ik heb best een fors bedrag binnengebracht,” zegt ze. “En ik was trots dat ik was uitgenodigd. Er waren ook allerlei staatssecretarissen, het was ontzettend tof. En Máxima is echt een superleuke en lieve vrouw.”

Over een paar jaar hoopt Joël het wereldrecord skaten te verbeteren. Maar eerst moet ze sponsors vinden, de route uitstippelen en geld verdienen, sparen. Ze deed ooit modellenwerk, was als host actief en heeft op sales-afdelingen gewerkt. Wat ze nu gaat doen weet ze nog niet, eerst gaat ze bijkomen van alle commotie en aandacht. En dan begint de voorbereiding op die nieuwe grote uitdaging. Dan zal ze een jaar gaan skaten voor het goede doel. En die voorbereidingen betekenen ook veel trainen, zowel fysiek als mentaal. Dat doet ze nu al. “Elke keer als ik ga slapen, beeld ik me in dat ik het ga halen. Ik heb veel gelezen over manifestaties en over bepaalde frequenties en als je in die frequentie komt te zitten, dat je dan je doel gewoon gaat bereiken. Dan leef je al in die frequentie en ga je er ook echt komen. Daar ben ik van overtuigd.” Ze lacht erbij, van oor tot oor.