Bizarre moordwapens: hoeveel gruwelijke wapens heb jij in huis?

De gitaarsnaar-onthoofding van Kansas (2011)

In het voorjaar van 2012 zoekt Shirley Johnson uit Carbondale, een slaperig stadje in de Amerikaanse staat Kansas, op haar erf naar paddenstoelen als ze plots op een hard object stuit. Een stukje mensenschedel, blijkt al snel. Shirley schakelt de politie in en die constateert: dit verdwaalde stukje bot is van James Gerety, een 49-jarige inwoner van Carbondale die al een jaar als vermist staat geregistreerd. De politie besluit op zoek te gaan naar James Paul Harris, de laatst bekende huisgenoot van James Gerety.

Die zoektocht duurt niet lang; James Paul Harris zit al in de gevangenis, maar dan in Texas, voor een klein vergrijp. Later, tijdens de rechtszaak rondom de vermoorde James Gerety, bekent de ex van James Paul Harris, die overal bij was, de even originele als sinistere werkwijze van haar gestoorde vriendje. Die ging ongeveer zo: kort nadat James Gerety bij hem was komen wonen, schoot Harris zijn nieuwe huisgenoot op een dag twee keer in zijn buik. Daarna besloot hij Gerety, die nog ademde, twee dagen lang te martelen.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

De finaleklapper: onthoofding door middel van een gitaarsnaar. Over die prestatie schepte Harris nog trots op tegenover zijn vriendin. En daar bleef het niet bij. Harris dumpte het lichaam van Gerety provisorisch, in een afgelegen veldje, maar behield zijn hoofd, als ‘trofee’. Harris stopte Gerety’s afgesneden hoofd in een stoffen tas en ‘voerde er gesprekken mee als onderdeel van een of ander ritueel’, zei de recherche achteraf. 

Harris bleek een grote voorliefde te hebben voor voodoopraktijken. In zijn appartement bungelde een voodoopop aan het plafond, die hij liefkozend ‘Jimbo’ noemde, naar het slachtoffer. Omdat het grootste deel van het lijk nog steeds ontbrak, net als alle martel- en moordwapens, en een aantal getuigen niet wilde praten, krijgt Harris in 2012 slechts vier jaar celstraf voor de beestachtige moord op James Gerety. De ‘gitaarsnaar-onthoofder’, een van Kansas’ ziekste moordenaars, loopt inmiddels dus alweer tien jaar vrij rond. 

De stofzuigerzaak van Oost-Vlaanderen (2019)

Op een zomeravond in 2019 melden bewoners van het Belgische Sint-Niklaas een uitslaande brand in een appartement in het centrum. De brandweer blust wat het blussen kan, maar stuit uiteindelijk op een uitgebrand matras in een uitgebrande slaapkamer, met daarop het uitgebrande lichaam van de 33-jarige Barbara Ongena. “Opzettelijke brandstichting en zeer verdachte situatie’” oordeelt de recherche al snel.

Ongena zou namelijk al zijn gedood voor deze brand uitbrak. Want: geen roetdeeltjes in haar longen, wel sporen van wurging én een gebroken nek. Het vizier gaat al snel op echtgenoot Dennis Peeters (37), met wie zij in scheiding lag. Als Peeters even later van zijn bed wordt gelicht, zegt hij met trillende stem: “Ik heb het treurige nieuws net van haar moeder vernomen. De kinderen zijn in de tuin. Ik durf het niet tegen hen te zeggen.”

De politie gelooft weinig van de echtheid van zijn ‘ontsteltenis’. Ook omdat Peeters en Ongena een onstuimig verleden hebben, vol geweld, chantage en verkrachting. Zo woonde zij al een maand op zichzelf. Op de dag van de brand zouden getuigen hebben gezien hoe Peeters, zwetend en nerveus ogend, zwoegend met een rode draagtas arriveerde bij de woning van Ongena. Later zal blijken dat zij in die rode draagtas zat. Na zijn arrestatie – en een mislukte zelfmoordpoging in zijn cel – bekent Peeters namelijk dat hij zijn ex vermoordde met een nekklem. Om dat op een ‘ongelukje’ te laten lijken, vervoerde hij haar lijk in een sporttas naar haar woning, waar hij brand stichtte.

Tegen hun twee zoontjes zei Peeters op dat moment: “Pappa gaat even brood halen.” Extra pikant: met een stofzuiger (op standje ‘blazen’) probeerde Peeters de roetdeeltjes van een fikkend hydrofieldoek in de longen van zijn dode vrouw te blazen. Bij haar appartement kleedde hij Ongena uit, spreidde haar lichaam op bed en stak vervolgens de woning in de hens. Nét echt. De politie ontdekt achteraf een heel stappenplan van dit avontuur. De Belg verdwijnt in 2022 voor dertig jaar in de cel. 

De dodelijke Dyson van Benidorm (2025)

Over dodelijke stofzuigers gesproken. In het Spaanse Benidorm, normaliter bekend om zijn zon, zee en Britse toeristen, bleek het huishoudelijke apparaat deze zomer ook al een effectief moordwapen. Twee Britse vriendinnen  – 63 en 66 jaar – vieren er in september hun pensioen met gin-tonics, maar dan loopt een banale woordenwisseling uit de hand.

Op de grond ligt een 66-jarige vrouw, met de stofzuigerkabel nog strak om de hals. De dader heeft eigenhandig het leven uit haar vriendin gezogen

In een vlaag van woede grijpt de 63-jarige vrouw het dichtstbijzijnde voorwerp – een stofzuiger van het merk Dyson – en bindt het snoer vervolgens stevig om de nek van haar bestie. Een derde vriendin, die getuige is van de aanval, slaat alarm. Helaas: als de lokale politie ter plaatse komt, is het te laat.

Op de grond ligt een 66-jarige vrouw, met de stofzuigerkabel nog strak om de hals. De dader zit er verslagen naast en bekent direct: ze heeft eigenhandig het leven uit haar vriendin gezogen. Opgeruimd staat netjes? Nou, zo denkt de 63-jarige er zelf niet over. Te veel gin-tonic? Een zonnesteek? Onderliggende frustraties? Wie zal het zeggen. De Britse zal binnenkort worden veroordeeld. 

De paraplumoord bij Waterloo Bridge (1978)

Een historisch moment op 7 september 1978. Bij de bushalte van Waterloo Bridge, in hartje Londen, staat Georgi Markov nietsvermoedend te wachten op zijn bus. En dan voelt de Bulgaarse BBC-medewerker ineens een scherpe prik in zijn dijbeen. Achter hem verontschuldigt een onbekende man met een opvallend buitenlands accent zich haastig, om daarna snel in een taxi te springen en te verdwijnen.

Markov vertrouwt het niet. Tegen een collega vertelt hij die avond dat hij met een paraplu is ‘gestoken’ en dat ‘de Bulgaarse geheime dienst achter hem aanzit’. Waanzin, denkt Markovs collega. Maar die nacht krijgt Markov hoge koorts. Hij begint hevig te braken en voelt zich steeds zwakker worden. “Ik ben vergiftigd door de KGB en ik ga dood,” fluistert hij onheilspellend naar zijn arts.

Hij krijgt gelijk: drie dagen later bezwijkt de Bulgaarse journalist in het ziekenhuis. Doodsoorzaak: orgaanfalen. Bij de autopsie komt zowaar een moordwapen aan het licht: een minuscuul metalen kogeltje van 1,5 millimeter, diep verstopt in Markovs dijbeen. Het kogeltje bevat ricine, een uiterst krachtig gif. Met dat stofje is later getracht vooraanstaande mensen als Barack Obama (in 2013) en Donald Trump (2020) om te brengen, maar de brieven waar het inzat werden onderschept.

Sinds de spraakmakende moord op Markov staat de dodelijke paraplu bekend als de ‘Bulgarian umbrella’. Na Georgi Markov is het wapen nooit meer ingezet, vreemd genoeg. Ook de killer van Markov, die als kritisch journalist als ‘gevaarlijk’ werd beschouwd door het communistische regime van Bulgarije, is nooit officieel geïdentificeerd, maar alle vingers wijzen naar Moskou. Waar hebben we dat eerder gehoord?

De kunstbeen-killer van Louisiana (2010)

Een flinke trap krijgen doet pijn. Een flinke trap krijgen van een kunstbeen doet nog veel meer pijn. Maar tientallen keren geslagen worden door een afgeschroefd kunstbeen doet het meeste pijn van alles. Die laatste variant bleek in 2010 zelfs dodelijk. Onder een brug ergens in Lafayette in de Amerikaanse staat Louisiana waren twee daklozen, genaamd Dwayne Ball (47) en Debra Hewitt (47), ruzie aan het maken.

Debra Hewitt was gebonden aan een rolstoel, maar dat hield haar niet tegen álles te geven. In het heetst van deze fysieke strijd klom Debra overeind, klikte haar kunstbeen los en begon het gevaarte in het rond te zwaaien. Ze sloeg ermee op het hoofd van Dwayne Ball. En daarna nog eens. En nog eens. Op de autopsietafel telde de patholoog uiteindelijk ‘tientallen verwondingen’ op zowel het hoofd als lichaam van Ball.

En dat was nog een pittig klusje voor de patholoog, want het zwaar ontbindende lijk werd pas vijf weken na die tragische dag gevonden onder die brug, ergens in Lafayette in Louisiana. Tijdens de zitting had de jury er weinig tijd voor nodig: de kunstbeen-killer was hartstikke schuldig en moest levenslang brommen. Een handjevol omstanders, die de eenbenige moordenaar haar gangetje lieten gaan en zelfs af en toe meesloegen, kwamen er ‘beter’ vanaf: veertig jaar cel. 

De kurkentrekker-killer van Brooklyn (2008)

In 2008 trof een 11-jarig meisje haar 55-jarige vader aan in zijn slaapkamer in New York, liggend op de grond in een plas bloed, terwijl een lange kurkentrekker uit zijn hoofd stak. Het meisje rende terug naar de woonkamer en gilde: “Mamma, pappa is dood! Iemand heeft pappa neergestoken!” De ex van deze man zei later in de krant: “Nobody deserves to die like that. He was a nice guy.” De politie van New York staat zeventien jaar later nog steeds voor een raadsel.

Probeerde deze stumperd een taaie fles wijn te openen? Was er soms sprake van een originele zelfmoord? Of dwaalt er nog steeds een kurkentrekker-killer door de straten van New York? Niemand die het zeker weet. Geen verdachten, daders, motieven, sporen van inbraak, afscheidsbrief of zelfs tekenen van een hand gelopen borrel. Niks. De dood van Murat St. Hilaire, de 55-jarige New Yorker in kwestie, staat wel in heel veel lijstjes van ‘vreemdste moordwapens ooit gebruikt.’ Dat zal niemand ontkennen. 

De moordende melkzwabbers van Washington (2013)

Voordat u zelf op onderzoek uitgaat: wij raden het niet aan de zoekterm ‘dodelijk decolleté’ in de Google-zoekbalk te tikken. Zoek liever gericht op Donna Lange, een 62-jarige vrouw die – voor zover bekend – in 2013 de eerste vrouw in de geschiedenis bleek met, jawel, dodelijke tieten. Donna was destijds met haar vriendje, een man die Fred zou heten, aan het rommelen in haar woonwagenkamp in het Amerikaanse Everett.

Dat Donna een behoorlijke buste bezat, wist heel Everett. Maar dat deze ook levensgevaarlijk was, kon niemand weten. Ook Fred niet. Op een zaterdagavond in 2013 bekocht Fred die naïviteit met de dood. Die avond hoorde bewoners van het woonwagenkamp een ‘knallende ruzie’ vanuit de trailer van Donna Lange. Er werd alarm geslagen. De politieagenten die als eersten de trailer binnenvielen, zullen dat moment nooit vergeten. Op de vloer lag Fred en op Fred lagen Donna Lange en haar 90 kilo. Haar ontblote borsten letterlijk in zijn gezicht gedrukt.

Fred ademde niet meer, zijn pols was zeer zwak. Niet veel later bezweek hij in het ziekenhuis. Doodsoorzaak: verstikt door een voorgevel. Het forensisch bewijs  – blauwdrukken van een bh op Freds gezicht  – was sluitend. Bovendien getuigden omstanders dat Fred meerdere malen riep dat Lange ‘van hem af moest gaan’. Donna Lange was in het ziekenhuis nog steeds stomdronken en herinnerde zich nergens meer’ iets van. ‘Killer Cleavage’ – voorzichtigheid bij het googelen van deze bijnaam is wederom geboden – werd aangeklaagd en veroordeeld voor doodslag. 

De naaldhakmoord van Houston (2013)

In dezelfde maand waarin de bowlingbalmoord plaatsvond, gebeurt er in Houston nóg iets geks: Stefan Andersson, een grote naam op de universiteit van Houston, wordt in zijn appartement aangetroffen met 25 steekwonden in zijn hoofd. Daarnaast zit zijn hysterische vriendin, de 44-jarige Ana Trujillo, die zelf de politie belde. Dáárnaast, op de grond: een bloederige naaldhak.

Op het politiebureau wordt Trujillo verhoord. Zij spreekt van ‘zelfverdediging.’ En ze beweerde dat de 59-jarige Stefan Andersson weer bij haar terug wilde komen en haar had aangevallen toen ze hem afwees. In de rechtszaal schetsen de aanklagers een ander beeld; die van een knotsgekke vrouw die haar liefje in een woedeaanval letterlijk de kop insloeg. Voor haar ‘stiletto murder’ krijgt Ana Trujillo levenslang. Toen zij dat vonnis hoorde, huilde ze: “Ik wilde hem geen pijn doen.”

Stefan Andersson wordt aangetroffen met 25 steekwonden in zijn hoofd. Naast hem zit zijn hysterische vriendin. Op de grond: een bloederige naaldhak

De bloederige bowlingbal van Texas (2013)

Wij Nederlanders kennen de behoefte een eigen bowlingbal te bezitten niet zo, maar in Amerika is dat gemeengoed. Niks mis mee. Al kun je inmiddels wel raden welke schade zo’n bal kan aanrichten. In 2013 grijpt een 13-jarige jongen uit Fort Worth, een stadje in Texas, naar zijn bowlingbal tijdens een woede-uitbarsting. Sida Osman, een jongetje van vijf, had hem namelijk ‘eindeloos lastiggevallen’ met de vraag om voor hem naar een supermarkt te gaan.

Dat werkte zodanig op zijn zenuwen dat de 13-jarige jongen de jonge Sida met een zware bowlingbal twee keer tegen het hoofd sloeg. De volgende dag vonden politieagenten het lichaampje in de tuin van een leegstaand huis. In de lokale krant zei Rick Stokes, een bekende van de jonge dader: “Deze tiener heeft veel woede en boosheid in zich. Hij is meermaals weggelopen en betrokken geraakt bij vechtpartijen, heeft spullen zoals fietsen gestolen en anderen soms met de dood bedreigd.”

Omdat hij minderjarig was, mocht de moordenaar niet bij naam genoemd worden in de media. In de rechtszaal werd hij wel als volwassene berecht. Voor de ogen van Sida’s ontredderde ouders hoorde de minderjarige dader uiteindelijk zijn vonnis: 23 jaar cel. De betrokken officier van justitie: “Dit is een van de meest hartverscheurende zaken waarbij ik ooit betrokken ben geweest.”

Het wasmachine-drama van Houston (2022)

Houston: stad van de originele moordwapens. Een stadslogan zal het niet snel worden, maar de trend valt wel op. In de zomer van 2022, negen jaar na de bowlingbalmoord op Sida Osman en de dodelijke stiletto van Ana Trujillo, wordt het 7-jarige jongetje Troy Koehler uit Houston als vermist opgegeven. Aanvankelijk vindt men dat vooral heel zielig voor Tiffany Thomas en Jemaine Thomas, de ouders van het jochie.

De buurt wordt uitgekamd, flyers worden opgehangen, alles om kleine Troy te vinden. Maar een paar uur later komt de aap al uit de mouw: Tiffany en Jemaine hebben hun geadopteerde zoontje op brute wijze vermoord. Als de politie hun huis doorzoekt, vinden ze kleine Troy terug in de wasmachine, opgevouwen, kapotgeslagen en verdronken. Nog triester dan dit alles is de reden waarom Troy doodmoest: pappa Jemaine was woest omdat Troy stiekem een paar donutsticks en havermoutkoekjes had opgesnoept.

“I’m going to end up killing him,” appte de vader naar zijn vrouw in een vlaag van razernij. Niet veel later maakt Jemaine Thomas die dreiging waar: hij slaat Troy halfdood en stopt hem in de wasmachine. Na lang onderzoek krijgt Jemaine Thomas deze zomer, drie jaar na Troys dood, vijftig jaar cel voor moord. Moeder Tiffany, die toekeek maar niets deed: tien jaar.