BRAUN ZIET STERREN: René Froger 65 en nog lang niet klaar
Overal in de media duiken sterren op om hun zegje te doen. Soms verstandig, veel vaker is het stuitend. Verslaggever Thomas Braun volgt de strapatsen van de BN’ers op de voet en velt zijn oordeel. Deze week: de jarige Froger, de veteranen van Pisa en de zieke Bert Maalderink.
Viva Frogertje!
Frogertje, zoals Di-rect-gitarist Spike de zanger bij Eva noemde, is vorige week 65 geworden. Ach Frogertje, mooie man. Ik ken hem eigenlijk beter dan dat ik z’n nummers ken, want naast dat verse kopje thee en dat liedje over een bon en een ton kan ik verder geen enkel liedje van hem opdreunen. Ik weet wel hoe hij woont, hoe hij fietst en hoe de soep van Natas smaakt.
Ooit, op een mistige zondagmorgen, kruisten onze wegen elkaar. Hij op een Isaac, ik op mijn Bianchi. Ik had een boek geschreven over mijn fietsavonturen in de bergen en dacht: weet je wat, ik gooi er een bij Frogertje in de bus. Ik appte een bevriende celebrity-journalist, vroeg naar het adres van de zanger, schreef wat aardige woorden op het schutblad en gooide die bij hem in de bus.
Weken hoorde ik niks, ik vermoedde dat de hond het boek had verscheurd en dat mijn magnum opus in de papierbak was beland. Maar nee, ineens een appje van Frogertje, nou ja! Hij had vreselijk gelachen om mijn anekdotes en of ik een keer wilde meefietsen, met zijn groepje. Nou, dat heb ik natuurlijk gedaan. En na afloop maakte Natas dus soep.
Frogertje is 65 geworden. Op naar de geraniums? Welnee, hij zet gewoon nog een tandje bij
Hij heeft trouwens heel normale vrienden, Frogertje. Niks geen glamour en opsmuk, gewone mannen, stuk voor stuk. Rustig ook, in tegenstelling tot de zanger. Frogertje, die elke zin begint met ‘ik moet je heel eerlijk zeggen’, lulde vijf kwartier in een uur, zo ben ik ook, dus was de spraakwaterval in huize Frogertje niet te stoppen. Later kwam ik hem tegen op een fietsevenement in Zuid Frankrijk, waar geklommen werd om geld in te zamelen voor ALS. Want zo is ie ook, onze Topper, hij kan dan wel aan de maat zijn, hij levert grote sportprestaties (diverse marathons ook, vergis u niet) voor de minder bedeelden.
En nu? De geraniums? Welnee, Frogertje zet gewoon nog een tandje bij: er komt een tv-serie, nieuwe muziek en de Toppers gaan wat met kerst doen. Zijn adagium: ‘Liever dood dan tweede.’
Oordeel: ★★★★☆
Is Bert ernie bij?
Erben Wennemars zat ooit te huilen op z’n IKEA-bankje op het middenterrein van Thialf. Hij had zich niet geplaatst voor een EK of WK, daar wil ik van af zijn. Bert Maalderink van de NOS stelde zijn eerste vraag: “Die tranen, is dat niet een beetje overdreven?” Meteen stopte het huilen, zoals een kind direct stopt met huilen als een vreemde hem aankijkt. Ik durf te zeggen dat er geen verslaggever in Nederland is die zo’n vraag tegen zo’n grootheid durft te stellen.
Sterker nog: er is niemand die überhaupt zo’n vraag – of eigenlijk is het een oordeel – op een huilend mens durft af te vuren. De spanning was meteen om te snijden en dat was ie ook in 2018, toen hij aan Rintje Ritsma, inmiddels 34 en tanende, vroeg of het niet tijd werd om te stoppen. Ritsma, bekend als de Beer van Lemmer, veranderde in een briesend paard. “Dat domme gelul van dat ik moet stoppen! Dat bepaal ik zelf wel en dat is het laatste wat ik erover heb gezegd!” En weg was ie.
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F11%2F1HA2mlTQEfZuHx1762862112.jpg)
Of die keer dat Bert Louis van Gaal vertelde dat er op de tribune Belgische polonaises waren te zien, na de 4-2-overwinning van de duivels op Oranje. De bondscoach: “Ja, daar hebben wij dus voor gezorgd, toch nog iets goed gedaan.” Maalderink: “Gefeliciteerd.” Van Gaal: “Dat vind ik misplaatst.” Maalderink: “Sorry, dat kwam eruit geflapt.” Van Gaal: “Okay, ik vergeef het je.” Monumentale televisie.
Maalderink heeft ook weleens gezegd dat ie nooit contact heeft met sporters als de camera niet draait om zijn onafhankelijkheid te bewaken. Een parel binnen de sportjournalistiek. De vraag is alleen: hoelang nog? Bert Maalderink heeft namelijk MS. Een bericht dat insloeg als een bom. In het AD werd hij geïnterviewd over dit trieste nieuws en hij blikt terug op de dag dat ie zijn vrouw ontmoette, jaren geleden. “Kleine waarschuwing vooraf,” had hij gezegd vlak voor ze verkering kregen. “Ik word niet oud.” Zijn uitleg aan het AD: “Ik ga altijd uit van het slechtste, dan valt het meestal mee. Mijn vrouw vindt dat negatief. Ik vind dat juist positief. Als je er niets van verwacht, vallen dingen ook niet snel tegen.” Begin volgens jaar gaat hij naar de Olympische Spelen. Ja toch? “Nou ja, op voorwaarde dat ik goed ben. Dat mijn lichaam het aankan. Ik wil niet dat de NOS me uit medelijden naar Milaan stuurt. Dan blijf ik liever thuis.”
Vijf sterren voor Bert. Niet uit medelijden, maar omdat het schaatsen zonder Bert Maalderink wel heel saai wordt.
Oordeel: ★★★★★
Henk en Harry
Eindelijk was Harry Vermeegen weer eens op televisie. Hij oogde bij Van Roosmalen & Groenteman wat voluptueus, of, zoals ene Renske Holwerda het op X zei: ‘Een soort gesmolten oliebol.’ Ja, zo gaat dat in het socialemediagetto: lekker de hele dag spugen op alles wat beweegt, iconen of niet. Want Harry Vermeegen was wel degelijk een icoon. Satirische programma’s als Pisa en Verona trokken in de wokevrije jaren tachtig zo 4 miljoen kijkers. Nog altijd hebben we het over ‘Popie Jopie’, een geuzennaam die bedacht was door Vermeegen en zijn immer chagrijnige aangever Henk Spaan voor paus Johannes de Tweede, die toen naar Nederland kwam.
De gewone man (“Heel gewoon, dóódgewoon!”) was ook al zo’n fenomeen dat door het volk massaal omarmd werd. Nog een klassieker: “Koud hè?” Harry vroeg tot afgrijzen van Henk aan iedere (wereld)ster of ze het ook zo koud vonden buiten. Yvonne van Gennip had zelfs een muts laten maken met de tekst ‘Goud hè?’ die ze op weg naar het podium opzette toen ze goud won op de Spelen van Calgary. En tegen hoeveel ramenlappers wordt nog steeds geroepen: “Kopje koffie, glazenwasser?” Ook uit de hilarische koker van ‘die 2’.
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F11%2FfOrjjhxmYHNF8n1762862723.jpg)
Prachtige tijden, maar das war einmal. Harry (75) maakt moppervlogs in zijn habitat Spanje en Henk (77) zeurt vooral. Nu had ie het weer aan de stok met Astrid Joosten die in de jubileumuitzending (100 jaar Vara) Spaan ‘oncollegiaal’ had genoemd. “Wijnvrouwtje Joosten,” twitterde hij. “Ik ken de vrouw niet. Wijndoos.” Tja. Het is net als bij de begrafenis van een dierbare: beter kijk je niet in de kist, maar koester je de mooie herinneringen.
Oordeel: ★☆☆☆☆
- NL Beeld