SPORTCOLUMN: Dick Advocaat met Curaçao naar het WK, het gaat gewoon gebeuren, hè?

Micha Jacobs

Dick Advocaat met Curaçao naar het WK, het gaat gewoon gebeuren, hè? Nog maar twee potjes winnen deze week, tegen het nietige Bermuda en het ook al niet denderende Jamaica, van oud-Twente-kampioenenmaker Steve McClaren, dat wel, en dan staat Dickie er gewoon weer. Ik zou bijna zeggen: wie had dat kunnen denken? Maar dan zou ik net zo snel zeggen: iedereen dus, want als Dick ergens aan begint, moet je overal rekening mee houden. Maak hem bondscoach van de Noordpool en hij kwalificeert zich met een elftal ijsberen nog voor een eindtoernooi.

Bijna twee jaar geleden, toen hij werd aangesteld als bondscoach van Curaçao, werd er niet eens zo hard gelachen toen hij daar landde op het vliegveld. Nou ja, bij tropische temperaturen stapte hij uit in een spijkerbroek en een colbertje met daaronder een hemd en een trui, waarmee hij de indruk wekte dat hij geen idee had waar hij nu weer was beland, maar Advocaat op Curaçao, dat klonk wel. 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Het was eigenlijk ook vrij logisch. Nadat hij voor de zoveelste keer met voetbalpensioen zou gaan – ADO was écht zijn allerlaatste klus, net als die 24 klussen daarvoor – wist je dat hij de lokroep van een warm land niet zou kunnen weerstaan. Als die er zou komen natuurlijk, en die kwam er, uiteraard. Lekker afbouwen met een mooie trainersklus op de Antillen, samen met zijn Haagse vrienden Cor Pot en Kees Jansma, wie deed hem wat? Gewoon een beetje hobbyen in de marge van het voetbal, zonder al te veel stress, spelers met Curaçaose wortels verleiden tot een interlandcarrière, af en toe heen en weer vliegen, het was een droomscenario. De geraniums zullen zijn dood worden, een grasveld en een paar palmbomen stellen die zo lang mogelijk uit.

Waar wél om werd gelachen was dat Dick het bondscoachschap van Curaçao helemaal niet zag als het hospice van zijn carrière, maar dat hij het net zo benaderde als toen hij nog bondscoach van Oranje was. Ouderwets gedisciplineerd, scherp als een mes, bijtend en zalvend waar nodig, nergens de kantjes vanaf lopen, altijd een goede sfeer creëren. Maar na een training lekker naar het strand? Vergeet het. Wat in niemands achterhoofd zat, maar wel in dat van Dick: het WK. Met Curaçao ja, zo gek vond hij dat niet. Met de laatste twee kwalificatiewedstrijden voor de boeg is dat scenario inderdaad reëler dan ooit. Wie dat had kunnen denken? Iedereen dus, want Dick is Dick. Toch?

Edwin Struis

Aan het succes van Dick en zijn Curaçao wil ik natuurlijk niets afdoen, maar we moeten ook de versoepelde kwalificatie-eisen hier toch even vermelden. Ik ben van een generatie die nog levendig kan verhalen over een 16-koppig deelnemersveld, waar je je als land alleen onder kon scharen als je eerste werd in een sterke poule. Nu kan zelfs een mini-eilandje als Curaçao zich verheugen op dit vierjaarlijkse voetbalfeestje. Hoewel, feestje, dat moeten we nog maar even afwachten met straks het megalomane duo Infantilo/Trump aan het roer.

Maar, toegegeven, het blijft een prestatie van formaat om met spelers van eerstedivisieniveau zo ver te komen. Dat is natuurlijk ook de kracht van Dick Advocaat die zich bijna letterlijk vastbijt in zo’n klus. Denken wij bij Curaçao aan zon, zee, palmbomen en Amstel Bright, voor de Kleine Generaal is zo’n decor een gruwel. 

Ik zocht hem ooit eens op in Sint-Petersburg, waar hij op een verre-inworpafstand van de Hermitage resideerde in een veelsterrig hotel. Maar op de vraag hoe vaak hij al eens was wezen kijken in dat rijkgevulde museum moest hij niet eens tot zijn spijt erkennen dat hij er welgeteld één keer haastig doorheen gelopen was, en alleen omdat het ’m vriendelijk was gevraagd. Want liever dan naar al die Rembrandts, Da Vinci’s en Picasso’s bekeek Advocaat beelden van de komende tegenstanders van Zenit. Hij zal zich nu, met de tachtig in zicht, ietsje minder gedragen als een über-workaholic, maar de toewijding en de overgave zijn er nog steeds. Na de 2-0-zege in oktober op Jamaica pinkte hij zelfs wat traantjes uit de ooghoek, zo emotioneel had hij de wedstrijd beleefd. En toen er ondanks het succes toch wat kritiek opwelde uit de media reageerde hij old school met een ouderwets portie venijn.

Wat mij naast het sportieve aspect het meest bevalt, is dat de oude spelersbus nog steeds dienstdoet als vervoermiddel van de internationals. In 2015 was ik er om een reportage te maken over het elftal van toenmalig bondscoach Patrick Kluivert. Voor het thuisduel met El Salvador zag ik de bus aan komen rijden, gevuld met uitbundig zingende spelers halfzittend op de primitieve, houten bankjes. Het plezier spatte ervan af. In die zin zal er weinig veranderd zijn. Het grote verschil zit ’m in de prestaties. Destijds gooide El Salvador de WK-deur voor Curaçao in het slot, nu staat ie wagenwijd open. Als Dick het flikt, mag er wat mij betreft nog voor de start van het WK een standbeeld verrijzen nabij het Ergilio Hato-stadion.