Jody Bernal 25 jaar na Que Sí, Que No: 'Het was een droom en een nachtmerrie tegelijk'

Jody Bernal werd in 1981 geboren in Bogota, Colombia, maar werd als baby geadopteerd door een Nederlandse familie en groeide op in Delft. Hij werd op jonge leeftijd ontdekt dankzij zijn opvallende zangtalent en brak in 2000 door met de zomerhit Que Sí, Que No. Het nummer werd een megasucces, stond wekenlang op nummer 1 en maakte van Jody in één klap een nationale tienerster. Daarna volgden meerdere singles, al bleken die het succes van zijn debuuthit moeilijk te kunnen evenaren. In de jaren daarna koos Jody bewust voor een ander pad. Hij verdiepte zich in muziekproductie en ontwikkelde zich tot dj en producer. Met optredens op festivals als Mysteryland en LatinVillage herbouwde hij zijn carrière vanuit de dancewereld. Naast zijn muzikale werk werd hij ook bekend door tv-programma’s als Expeditie Robinson en De alleskunner VIPS. Ook is Bernal als stemacteur te horen in films, zoals The Bad Guys 2 (Nederlandse versie) en De Gelaarsde Kat 2: de laatste wens. Bernal is vader van twee dochters, ondernemer en met zijn passie voor muziek een blijvend gezicht in de Nederlandse popcultuur.

Je bent opgegroeid in Delft. Hoe ben je uiteindelijk in Amsterdam terechtgekomen?

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

“Ik wilde eigenlijk altijd al in Amsterdam wonen. Als klein jongetje had ik geen cent te makken, maar ik pakte de trein zonder kaartje om met een paar vriendjes naar de stad te gaan. Voor mij voelde Amsterdam als het centrum van de wereld. Die drukte, de reuring, dat trok me enorm aan. Toen mijn ouders uit elkaar gingen en ik later mijn eigen huis kon kopen, wist ik meteen: ik ga naar Amsterdam. Dat was mijn droom, en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.”

Hoe is het om hier te wonen met je gezin?

“Fantastisch. Mensen denken bij Amsterdam aan chaos, maar waar wij wonen is het net een dorp. Er is water overal, in de zomer zwemmen de kinderen in de grachten. Het is gezellig, dorps, warm. De school van mijn dochters is superdivers: arm, rijk, alles door elkaar. Dat vind ik mooi. Ze groeien op in een omgeving waar iedereen met elkaar omgaat, zonder onderscheid. Dat is wat ik ze wil meegeven.”

Je hebt twee dochters van negen en zes. Wat voor vader ben je?

“Een betrokken vader, denk ik. Ik probeer er zoveel mogelijk te zijn. Natuurlijk, ik werk ’s avonds en ’s nachts veel, dus ik moet het soms slim plannen. Maar als ik thuis ben, ben ik echt thuis. Dan gaan we fietsen, koken of zwemmen. Ik heb door de jaren heen geleerd dat tijd met je kinderen belangrijker is dan alles wat je verdient.”

Waar ben je tegenwoordig vooral mee bezig?

“Ik draai elk weekend, soms meerdere keren per avond. Daarnaast ben ik veel in de studio. Muziek maken is mijn core business. Ik ben ooit begonnen als zanger, maar het draaien als dj heeft me helemaal gegrepen. De laatste jaren is het echt geëxplodeerd qua boekingen. Het heeft lang geduurd voordat ik op dit punt kwam, maar ik geniet ervan dat ik nu op mijn eigen voorwaarden muziek kan maken.”

Wanneer begon die dj-carrière serieus vorm te krijgen?

“Een jaar of tien geleden, toen ik resident-dj werd in Club NYX in Amsterdam. Dat was mijn leerschool. Ik draaide daar wekelijks, maakte uren, leerde het vak. Overdag deed ik nog tapeacts met mijn eigen nummers, ’s nachts stond ik te draaien voor een paar tientjes onkostenvergoeding. Het was bikkelen, maar ik deed het met plezier. Zo heb ik geleerd wat werkt, wat niet, en hoe je een zaal in beweging krijgt.”

Je stond ooit bekend als de jongen van die ene zomerhit. Hoe heb je dat imago omgebogen?

“Dat heeft tijd gekost. In de dancewereld moest ik mezelf opnieuw bewijzen. Veel mensen zagen me als die zanger van vroeger, niet als serieuze dj. Maar ik ben blijven schrijven, produceren, en op een gegeven moment kwam er een doorbraak met het nummer La Colegiala. Dat was een hit in Nederland, goud en platina zelfs. Die track heeft me opnieuw op de kaart gezet, maar dan als dj. Sindsdien combineer ik zang, house, latin en hardstyle in mijn sets. Geen hokjes, gewoon één groot feest.”

‘Ik werd wantrouwig, sloot me af. Op een gegeven moment wilde ik niet meer naar verjaardagen of familie. Ik werd mensenmoe’

Je pakt er ook regelmatig de microfoon bij. Dat doet niet elke dj.

“Nee, klopt. In het begin vond ik dat spannend, want in de dancescene werd dat niet cool gevonden. Maar ik merkte dat het publiek het juist te gek vond. Ik zing een refreintje, praat met de mensen, maak contact. Zo blijft een set levendig. Inmiddels is dat een beetje mijn handelsmerk geworden. Het voelt als de perfecte balans tussen dj’en en artiest zijn.”

Heb je het gevoel dat je nu meer respect krijgt dan vroeger?

“Ja, absoluut. Vroeger werd ik niet serieus genomen. Nu weten mensen: Jody komt niet alleen om plaatjes te draaien, hij brengt energie. Ik word steeds vaker gevraagd voor de grotere festivals, dat is een goed teken. En ik werk er hard voor: ik ben geen wonderkind, ik ben een doorzetter.”

Wat is je volgende stap?

“Blijven groeien. Ik wil op de grootste festivals draaien, mainstage afsluiten, en nog meer eigen muziek uitbrengen. Mijn doel is om te kunnen blijven doen wat ik nu doe, maar dan op een nog hoger niveau. Zolang ik het publiek kan raken en de energie kan voelen, zit ik goed.”

Je spreekt tegenwoordig ook een heel nieuwe generatie aan. Hoe is dat?

“Geweldig. Laatst draaide ik op een feest op een middelbare school. Die kids waren tussen de twaalf en zestien. Toen ik Que Sí, Que No draaide, ging het dak eraf. Telefoons in de lucht, iedereen mee. Terwijl ze nog niet eens geboren waren toen dat nummer uitkwam. Dat is bizar. Ik kreeg kippenvel. Dat mijn muziek een generatie later nog leeft, vind ik een van de mooiste dingen die er zijn.”

Je was vroeger een van de bekendste jongens van Nederland. Hoe kijk je nu terug op die tijd?

“Met gemengde gevoelens. Het was een droom en een nachtmerrie tegelijk. De hysterie was enorm. Ik kon letterlijk niet over straat. In winkels, op straat, overal gillende meiden. In het begin is dat leuk, maar daarna wordt het zwaar. Je verliest je vrijheid. Je kunt niks meer zonder dat iedereen kijkt.”

Wanneer werd het te veel?

“Dat was al vrij snel. Ik werd op straat uitgescholden door mensen die me niet eens kenden. Dat raakte me. Ik werd wantrouwig, sloot me af. Op een gegeven moment wilde ik niet meer naar verjaardagen of familie. Ik werd mensenmoe. We hadden thuis stapels fanmail op tafel liggen, mijn moeder schreef iedereen terug. De eettafel was onbruikbaar. Toen ik eindelijk mijn eerste huis kocht, koos ik bewust een appartement met een privé-lift. Niemand hoefde te weten waar ik woonde. Dat zegt wel iets.”

Dat klinkt eenzaam.

“Dat was het ook. Ik voelde me vaak alleen. Iedereen zag de vrolijke jongen van tv, maar vanbinnen was ik leeg. Dat besefte ik pas later. Daarom bescherm ik mijn kinderen nu zoveel mogelijk. Als zij ooit iets in de spotlights willen doen, steun ik ze, maar ik hoop dat ze ook weten dat roem niet alles is. Bekend zijn is niet hetzelfde als gelukkig zijn.”

‘Mijn jongste zei laatst: Papa, ik wil ook bekend worden. Dat vond ik schattig, maar ook confronterend’

Wat voor advies geef je ze mee?

“Dat ze iets moeten doen waar ze blij van worden. Mijn jongste zei laatst: Papa, ik wil ook bekend worden. Dat vond ik schattig, maar ook confronterend. Ik vertelde haar dat bekendheid niet per se leuk is. Dat er ook nare kanten aan zitten, dat mensen gemeen kunnen zijn. Ik wil dat ze begrijpen dat geluk vanbinnen zit, en niet van applaus is gemaakt.”

Je bent inmiddels al jaren samen met Melissa. Hoe belangrijk is zij in jouw leven?

“Melissa is alles. We kennen elkaar al lang. Ze was vroeger danseres bij mij en speelde later met mij in de musical Fame. Ze begrijpt mijn wereld, weet wat het artiestenleven inhoudt. Dat helpt enorm. Ze is altijd supportive geweest, maar ze houdt me ook scherp. Ze zegt eerlijk als ik te druk ben of niet goed voor mezelf zorg.”

Je drinkt geen alcohol meer, vernamen we.

“Klopt. Dat is al jaren zo. Melissa heeft me daar ooit op aangesproken. Ze zei: Als je dit vak serieus wilt blijven doen, moet je fit zijn. Ze had gelijk. Nu slaap ik beter, eet gezonder en voel ik me scherper. Als ik op zaterdag tot diep in de nacht draai, zorg ik dat ik zondag gewoon papa ben. Dat kan alleen als je discipline hebt.”

Je hebt ook leren mediteren. Hoe kwam dat zo?

“Dat begon via een coach die zei dat ik moest leren stilzitten. Ik vond dat eerst onzin. Totdat ik via een vriendin de app Meditation Moments ontdekte van Michael Pilarczyk. Zijn stem is rustgevend. Eerst deed ik het drie minuten per dag, toen vijf, nu soms twintig. Het helpt me om mijn hoofd leeg te maken. En als ik het even niet doe, merk ik dat meteen, dan ben ik sneller geïrriteerd of opgejaagd.”

Mediteer je ook met je kinderen?

“Ja, elke avond. Op die app staan ook kindermeditaties. Dan doen we ademhalingsoefeningen: diep inademen, even vasthouden, langzaam uitblazen. Ze worden daar rustig van. Het is een fijn ritueel geworden. En eerlijk, ik word er zelf ook zachter van.”

Je bent zichtbaar veranderd als mens. Is dat bewust gegaan?

“Ja, ik heb geleerd om niet meer te vluchten voor mezelf. Vroeger vulde ik leegte op met spullen kopen of feesten. Nu zoek ik rust vanbinnen. Ik schrijf in een bullet journal, elke ochtend. Ik begin met hoe ik me voel, wat mijn doelen zijn, en ’s avonds schrijf ik waar ik dankbaar voor ben. Het klinkt misschien zweverig, maar het helpt me om te beseffen waar ik sta.”

Je tattoos vallen op. Wat betekenen ze voor je?

“De namen van mijn dochters zijn het belangrijkst. En hier op mijn arm staat Stay True. Die liet ik zetten na Expeditie Robinson. Dat programma was een bijzondere ervaring. De mooiste momenten waren ’s avonds bij het kampvuur, zonder camera’s. Dan praatte iedereen echt met elkaar. Zodra de camera’s weer aan gingen, deed iedereen weer een beetje een act. Dat vond ik zonde. Dus dat is mijn reminder: blijf trouw aan jezelf, ook als niemand kijkt.”

Je ziet er topfit uit. Wat doe je om zo in vorm te blijven?

“Sporten, gezond eten en water drinken. Geen geheimen verder. En misschien een beetje geluk qua genen, haha. Maar ik doe er wel wat voor. Als ik niet sport, voel ik me onrustig. Het is een uitlaatklep.”

Heb je ooit iets aan jezelf laten doen?

“Niet echt, behalve mijn tanden. Ik wilde ooit van die spierwitte Hollywood-tanden, maar mijn tandarts zei: Doe even normaal. Dus kreeg ik een beugel. En ja, ik laat ze soms iets witter maken, maar wel natuurlijk. Geen neppe glimlach.”

Je bent geboren in Colombia. Hoe is het contact met je biologische familie daar?

“Goed, gelukkig wel. Vorig jaar ben ik er met mijn gezin geweest. We bezochten Bogota en ontmoetten mijn biologische moeder, broer en zus. Mijn moeder is nu ziek en zit in een verzorgingstehuis, maar het was bijzonder om daar te zijn. Vooral voor mijn oudste dochter, die met haar groene ogen en blonde krullen soms zei: Papa, ben jij wel echt mijn vader? Toen ze mijn moeder zag, met precies dezelfde krullen, viel alles op z’n plek.”

Wat deed dat met je?

“Dat raakte me diep. Ik ben geadopteerd toen ik baby was, dus ik heb haar nooit echt gekend. Ze kon niet voor me zorgen, ze had het zwaar. Maar daar was geen boosheid over. Meer dankbaarheid dat ik uiteindelijk in Nederland terechtkwam. Ik heb hier kansen gekregen die ik daar nooit had gehad.”

Heb je nog veel contact met je broer en zus?

“Met mijn broer wel, elke week. Hij woont in Colombia en is 37. Mijn zus zie ik minder vaak, maar het contact is goed. Het voelt vertrouwd, ondanks de afstand. We hebben allemaal een andere vader, maar dezelfde moeder. Het is een bijzonder gevoel om familie te hebben aan de andere kant van de wereld.”

Wat heb je geleerd over jezelf door die adoptie?

“Dat ik mijn bewijsdrang beter begrijp. Als geadopteerde draag je onbewust een afwijzing met je mee. Je bent ooit afgestaan, en dat gevoel sluimert. Daardoor heb ik altijd willen bewijzen dat ik erbij hoor. In alles. Succes, liefde, werk. Zelfs kleine dingen, zoals als mijn dochter geen knuffel wilde. Dat raakte me vroeger enorm. Nu snap ik waarom. Dat inzicht heeft me rust gegeven.”

‘Ik zat ooit in de Surpriseshow waarin Henny Huisman opeens mijn biologische familie uit Colombia erbij haalde: ik wist van niks’

Hoe reageerde je biologische familie toen ze zagen wat je hebt bereikt?

“Ze waren trots. Ze hadden alles meegekregen via tv. Ik zat ooit in de Surpriseshow van Henny Huisman. Midden in de uitzending haalde hij ineens mijn biologische familie erbij. Ik wist van niks. Ze kwamen binnen, live op tv. Ik was totaal overrompeld en rende naar het toilet. Even later ben ik teruggegaan, maar het was heftig. Een paar maanden later zagen ze in Colombia overal mijn naam op billboards, tussen artiesten als Craig David en Westlife. Ze konden het bijna niet geloven.”

Dat moet een vreemd gevoel zijn geweest.

“Ja, het was dubbel. Aan de ene kant trots, aan de andere kant confronterend. Je voelt dat je een brug vormt tussen twee werelden. Maar uiteindelijk ben ik gewoon Jody: een jongen die van muziek houdt en zijn weg zoekt.”

Wat zou de 18-jarige Jody van de Jody van nu vinden?

“Hij zou zeggen: Goed bezig, maar vergeet niet te leven. Vroeger dacht ik dat succes gelijk stond aan werken tot je erbij neervalt. Nu weet ik dat rust net zo belangrijk is. Dat is volwassen worden, denk ik.”

Wat hoop je dat mensen van jou onthouden?

“Dat ik echt ben gebleven. Ondanks alle gekte, alle fases, alle rollen. Dat ik mezelf nooit heb verloren, al was het soms kantje boord. En dat ik altijd muziek heb gemaakt met mijn hart.”

Wat wil je nog bereiken buiten de muziek?

“Rust. Echte rust. Geluk in kleine dingen. Mijn dochters gelukkig zien opgroeien, gezond blijven, en nog lang doen wat ik leuk vind. Als ik dat kan vasthouden, heb ik alles wat ik nodig heb.”