Week van Toen: Peter en Panorama, wederzijdse liefde (1992)

In het hoger beroep tegen de drie hoofdverdachten van de moord op Peter R. de Vries maakten zijn kinderen Kelly en Royce onlangs gebruik van hun spreekrecht, net als hun moeder Jacqueline. Geen enkele straf zou gerechtvaardigd zijn, zei Kelly geëmotioneerd, want voor haar is het verlies eeuwig. Royce vertelde dat zijn oudste zoontje (die volgende maand vijf wordt) aan hem vroeg of ‘Opa Sterretje’, zoals ze Peter R. noemen, ‘is doodgemaakt met een pistool’, waarna hij even niet wist wat hij moest doen of zeggen. Jacqueline sprak vervolgens de wens uit dat ‘rechtvaardigheid, moed, integriteit en opkomen voor slachtoffers’ ook na zijn dood zouden voortleven, precies de kernwaarden waar haar ex-man Peter R. (ze scheidden in 2013) voor stond.

In 1992 hadden we het hele gezin De Vries al op de foto, vanwege het simpele feit dat Peter R. voor het eerst aan de slag ging bij Panorama. Hij had toen allang zijn sporen verdiend als misdaadverslaggever van De Telegraaf en was ook al op tv te zien met het tv-programma Crime Time, maar toch kon hij onze lokroep niet weerstaan. “Ik heb altijd gedacht: daar kom ik nog eens terecht,” zei hij. “Wat ik met het blad heb? Noem het een sluimerende verliefdheid.” 

Misdaad trok hem aan, omdat je daarbij altijd in de afgrond van het leven staat te kijken, beweerde hij. En hij wist ook: langs de rand van de afgrond groeien de mooiste bloemetjes. Peter R.: “Zo’n ravijn is spannend, maar aan de andere kant ook gevaarlijk, want je weet niet hoe diep het is.” 

Peter R. de Vries in 1992: ‘Wat ik met Panorama heb? Noem het een sluimerende verliefdheid’

Bevreesd was hij niet, ook niet als hij over de grootste criminelen in ons land schreef: “Ik heb nooit de behoefte gehad om een pistool, mes of honkbalknuppel bij me te steken. Op de dag dat zoiets moet, stop ik ermee.” Dat zei hij overigens ook altijd over persoonsbeveiliging die hij steevast weigerde, iets wat hem vier jaar geleden fataal werd. 

Angst was overigens niet slecht, vond hij: “Alfred Heineken (die onder anderen door Cor van Hout werd ontvoerd, een latere vriend van Peter R., red.) heeft gezegd: wie geen angst kent, heeft geen fantasie. Een waar gezegde. Ik kan me best voorstellen dat me wat kan overkomen, maar aan de andere kant zoek ik ook een bepaalde spanning in mijn leven.” 

In 1992 werd hij al regelmatig bedreigd, bekende hij. Dat had er volgens hem alles mee te maken dat de criminaliteit begin jaren negentig, zeker na de moord op Klaas Bruinsma in 1991, steeds harder werd: “In de afgelopen twee jaar ben ik vaker bedreigd dan in al die jaren daarvoor.”

Het werd niet alleen harder, maar het ging ook om steeds meer geld in het criminele circuit, zei hij. Maar het een had natuurlijk met het ander te maken: “Men heeft minder reserves voor elkaar en schiet ook sneller. Als misdaadverslaggever kun je een crimineel ook op zijn belangrijkste belangen treffen: zijn vrijheid of zijn geld. Mensen hebben dan de neiging impulsief te gaan schreeuwen of te gaan dreigen.” Daar deinsde hij nooit voor terug, met als gevolg dat we alleen nog maar in de verleden tijd over onze oud-collega kunnen spreken.