MISDAADCOLUMN: Wil de echte Astrid Holleeder opstaan?

Tien jaar lang leefde Astrid Holleeder als een gevangene in haar eigen huis. Gordijnen dicht, altijd bang voor een wraakactie van haar broer. Dat gun je niemand. En toen opeens: pats, daar zat ze in een televisiestudio. Aan tafel bij Renze, in het volle licht. Alsof het heel normaal is dat je na een decennium onderduiken de rol van BN’er oppakt. Opmerkelijk, om het vriendelijk te zeggen.

Het verweer is dat ze nu beveiliging heeft. Ja hoor, alsof dat een vrijbrief is voor een zorgeloos bestaan. Vraag het maar aan John van den Heuvel of Geert Wilders. Die weten hoe ‘vrij’ je je voelt met een ploeg lijfwachten om je heen. Nooit meer rustig naar de bakker voor een halfje wit of een wandeling over het strand. Je agenda is niet meer van jou, maar van de beveiligers.

Toen ik Astrid op televisie zag, dacht ik trouwens heel even dat Willem uit de EBI was ontsnapt. Blonde pruik op, tanden laten doen, pak aan. Ik zag dezelfde… eh, laten we zeggen indringende oogopslag. We hoefden er niet over te twijfelen dat we met familie van De Neus te maken hadden.

RTL kondigde haar aan als ‘duider.’ Tegenwoordig is iedereen duider. Je hoeft maar het verschil te zien tussen laarzen en pumps en je krijgt al een eigen rubriek. Tijdens haar optreden bij Renze ging het vooral over haar verleden. De tafelgenoten hingen aan haar lippen, maar niemand stelde een kritische vraag. Lale Gül in tranen, anderen stil alsof ze weer in de schoolbanken zaten. Het leek meer op verering dan op nieuwsgierigheid.

Bij RTL zagen ze goud. Ik zie die vergaderingen zo voor me: flip-overs vol plannen, luxe broodjes, redacteuren die elkaar op de schouders slaan. En dan: de draaistoel. Iemand roept dat het een briljant idee is. Niemand die de moed heeft om te zeggen: “Eh jongens, is dit wel verstandig?” Formats gedijen nu eenmaal bij jaknikkers.

Daarna kwamen de verhalen over een oude relatie met Johan ‘De Hakkelaar’ V. Zo gaat dat: wie zelf het podium kiest, wacht pek en veren

Lang duurde het sprookje niet. Bij Vandaag Inside kreeg Astrid de volle laag. Johan Derksen merkte op dat ze zich eerder ook bij De Oranjezomer had aangeboden. Geen verspreking, maar een harde tackle, zoals in zijn voetbaljaren. Daarna doken de verhalen op over een oude relatie met Johan ‘De Hakkelaar’ V. Zo gaat dat: wie zelf het podium kiest, haalt ook pek en veren naar zich toe.

Astrid zegt nu dat ze alleen nog civiele zaken gaat doen als advocaat. Misschien verstandig, maar op tv maakt dat haar rol zwak. Een misdaaddeskundige die niets met misdaad te maken wil hebben, wat moet je daar als kijker mee? Dan blijft alleen BN’er-nieuws over. De scheiding van Gallyon van Vessem, een reünie van K3, de nieuwe liefde van Sylvie Meis. Astrid die het allemaal met ernstige blik uitlegt, terwijl achter de schermen een onvermijdelijke manager – want die komt er – de uren telt.

We hebben het eerder gezien. Bram Moszkowicz, ooit een topadvocaat, eindigde als commentator bij Shownieuws. Van de rechtbank naar de roddelrubriek. Zo’n scenario dreigt ook voor Astrid. Van dappere zus naar tafeldame van dienst, het is maar een kleine stap. En wie eenmaal gewend raakt aan applaus, schuift sneller aan dan goed voor hem of haar is. 

Laat er geen misverstand over bestaan: Astrid Holleeder is dapper geweest. Zonder haar verklaringen was broer Willem waarschijnlijk nooit veroordeeld. Daar verdient ze respect voor. Maar dapperheid maakt je nog geen autoriteit op televisie. Je kunt niet tien jaar in angst leven en dan verwachten dat een plek aan de talkshowtafel vanzelfsprekend is. En voor de roem moet ze het al helemaal niet doen. Vandaag ben je de gevierde RTL-ster, morgen een item in Hoe is het nu met…? over vergeten BN’ers.