Week van Toen: Ah joh, hij doet niks! (1990)

Drie weken geleden was het raak in Rotterdam. Twee American Bully XL-honden, beide nog geen jaar oud, vergrepen zich aan hun baasje, een 66-jarige man die kansloos bleek en na verschillende bijtaanvallen aan zijn verwondingen overleed. Even daarvoor viel een hond in Haarlem, ook al zo’n Bully, een agent aan tijdens een ruzie op straat. Die had geen andere keus dan het dier neer te schieten. Zomaar twee incidenten met honden zou je zeggen, maar de cijfers liegen niet: steeds vaker worden mensen door honden aangevallen, vooral ook postbezorgers. 

Zo noteerde pakketdienst DHL in 2022 nog ‘maar’ 30 bijtincidenten met bezorgers, terwijl dat aantal vorig jaar was gestegen naar 109, meer dan drie keer zoveel dan twee jaar daarvoor. PostNL houdt het op zo’n 200 incidenten. Daarbij zou het gaan om niet alleen om bijtincidenten waarbij je na een tetanusprik en enkele dagen verzuim weer aan het werk kan, maar ook ernstige gevallen met hechtingen en nog groter letsel als gevolg. Het is zelfs zo erg dat pakketbezorgers van DHL tegenwoordig worden getraind hoe ze met honden moeten omgaan. “Maar het gedrag van de hondenbezitters is nog altijd het meest cruciaal,” zegt een woordvoerder. 

‘Als ze op hun achterste poten staan, komen ze tot aan je strot. En dat is hun meest geliefde plek om in te bijten’

Honden, en dan vooral doorgefokte vechthonden, waren 35 jaar geleden ook al punt van discussie. Toen schreven we al over de opkomst van de zogenaamde bandog, een ontzagwekkende en angstaanjagende viervoeter die een kruising was tussen een pitbull en een hond van het Molosser-ras. Daar vielen onder andere de Mastino Napoletano, de Bordeauxdog, de Mastiff en de Dogo Argentino onder, ‘oorlogshonden’ waarmee Hannibal al over de Alpen trok, die door de Romeinen in arena’s op leeuwen werden losgelaten (en wonnen) en die volgens de overlevering in de eerste linie van het leger van Atilla de Hun stonden.

Een raszuivere Molosser was al levensgevaarlijk, maar gekruist met een pitbull was het al helemaal een moordmachine, zeiden hondengedragstherapeuten in die tijd al. Dat was overigens ook precies de reden waarom bijvoorbeeld criminelen zo’n hond wilden hebben, vooral ook ter bescherming van zichzelf. Een fokker uit Noord-Brabant zei dat nog redelijk netjes: ‘een bepaald soort mensen.’ “Een zuivere pitbull heeft afgedaan nu je de ultieme vechtmachine kunt krijgen,” zei hij. “Ik krijg geregeld telefoontjes van die lui. Voor een dekking betalen ze makkelijk vijf ruggen, voor een complete bandog zelfs tien.” 

Bandogs waren officieel geen vechthonden, maar dat was volgens hem lariekoek: “Ze vechten beter dan welke pitbull dan ook. Ze zijn taaier, sterker en bovendien véél groter. Als ze op hun achterste poten staan, komen ze tot aan je strot. En dat is hun meest geliefde plek om in te bijten. Ik begrijp niet dat er mensen zijn die deze honden wil hebben. Wat is dat voor volk?”

Jan uit Groningen behoorde tot dat ‘volk’. “Het is heel simpel,” zei hij. “Hoe meer nare verhalen de ronde doen, hoe beter de verkoop.” Ook Frank uit Almere had een kruising tussen een pitbull en een Mastino Napoletano. Het exemplaar dat wij onder ogen kregen maande hij tot kalmte met één simpel handgebaar. “Zonder dat signaal is hij zo stom als een betonnen muur en zo onbetrouwbaar als een truck zonder chauffeur,” zei Frank. Nou, gezellig!