SPORTCOLUMN: Petje af voor Cristiano Ronaldo

Edwin Struis

In Armenië kunnen ze veel zaken heel goed, zoals op indrukwekkende wijze de genocide van 1915 herdenken, maar één ding kunnen ze niet: voetballen. Omdat ik er was neergestreken om de vriendschap met m’n beste maat Erik te vieren, en we bij dit jaarlijks terugkerende ritueel ook altijd proberen een potje voetbal mee te pikken, vervoegden we ons onlangs bij het Vazgen Sargsyan Republican Stadium in hoofdstad Jerevan voor een heuse interland: Armenië-Portugal. 

Wat het thuisland betreft, koesterden we lang de hoop dat we er John van ’t Schip en Aron Winter zouden aantreffen als verantwoordelijke bondscoaches, maar het duo bleek geruisloos van het toneel afgevoerd na tweeënhalve interland en vervangen door een plaatselijke grootheid, wiens naam niet is blijven hangen. 

En voor onze landgenoten is het ook maar goed dat hun namen niet al te lang blijven plakken aan dit Armeense avontuur, want mijn god, het is lang geleden dat we zo’n schillenteam aan het werk zagen. Je moet ver afdalen in de KNVB-krochten wil je een vergelijkbaar elftal aantreffen dat zo abominabel acteert als de Armeense uitverkorenen. De loper werd nog net niet uitgerold voor de gasten uit Portugal, maar met voetbal van enig niveau had het weinig te maken. 

De massaal uitgelopen fans maakten tot aan het eerste fluitsignaal een hoop herrie, daarna zagen ze al snel het onhaalbare karakter van hun support in. Spelenderwijs liep de score op naar 0-5, met in de hoofdrol een man die zich opmaakt voor zijn zesde(!) WK. Want hij mag dan inmiddels de veertig gepasseerd zijn, nog immer is Cristiano Ronaldo de gedreven voetballer die hij al bijna 25 jaar op het hoogste niveau is.

Kijk alleen al naar hoe hij zijn twee goals viert, zelfs tegen zo’n onbeduidende tegenstander: de beleving spat ervan af. En het beeld van zijn liefdevolle een-tweetje tijdens het Armeense volkslied met de plaatselijke mascotte ging de hele wereld over. Toen het Armeense jochie uit volle borst meezong en de opgestoken duim van de superster ontwaarde, vloeiden er hete tranen.  

Natuurlijk, hij heeft onhebbelijke trekjes, hij speelt in een land (Saoedi-Arabië) met een kwalijk regime waardoor hij zich mede bezondigt aan sportswashing, maar denk deze smetten even weg en er staat nog steeds een onvermoeibare atleet binnen de lijnen. Het woord ‘respect’ is aan erosie onderhevig, want te pas en te onpas gebruikt, maar in het geval-Ronaldo doet ie nog steeds dienst in de authentieke zin van het woord. Petje-af voor de Portugees.

Micha Jacobs

Ik heb eerlijk gezegd nooit begrepen wat mensen tegen Cristiano Ronaldo hebben. Oog voor de medemens, oog voor de goal, nooit een klootzak, af en toe inderdaad kinderlijke emoties op het veld, maar nooit over de schreef. Een van de beste voetballers aller tijden, dat ook nog. Ik zou best eens een dagje in zijn huid willen kruipen. Gewoon om te ervaren hoe het voelt om Cristiano Ronaldo te zijn. Dan heb ik het uiteraard niet over alle aandacht die hij krijgt, dat hij nooit eens ongestoord over straat kan, zelfs niet in Saoedi-Arabië, want dat kan me allemaal gestolen worden.

Zijn geld, zijn vrouw en zijn kaaklijn ook. Ik zou weleens willen weten hoe het voelt om zonder kater op te staan, om om zes uur ’s ochtends al een duik in het zwembad te willen nemen of na een halve marathon op de loopband een ijsbad in te willen duiken. Om een eightpack te hebben die amper in je buik past, om altijd te willen voetballen alsof je nog dat jongetje op Madeira bent, die gedrevenheid, dat grenzeloze plezier, ik ken dat allemaal niet. Niemand denk ik, want van Cristiano Ronaldo, die weliswaar veertig is, maar een biologische leeftijd van 27 heeft, is er maar één. 

Ik betrapte me er laatst op dat ik dat ook heb met Erling Haaland. Ander type, andere positie, maar eenzelfde machine. Geef ’m een bal en hij schopt ’m tegen de touwen. Altijd, overal, met links, rechts, zijn hoofd, borst, linkeroorlel, maakt allemaal niet uit. Namens Noorwegen, met wie hij hoogstwaarschijnlijk ook naar het WK gaat, deed hij dat vijf keer tegen Moldavië. Hij deed dat lachend, wat niet denigrerend was voor de tegenstander, maar omdat hij zelf waarschijnlijk ook niet kan geloven met welk talent hij is gezegend. Net als Ronaldo. Misschien is dat wel wat ik een keer wil ervaren, dat niks moeite lijkt te kosten. 

Toen ik Oranje zag ploeteren tegen Polen en Litouwen dacht ik: hadden we maar een Ronaldo of een Haaland in de spits, dan kunnen we dat WK volgend jaar schriftelijk afdoen. Niks ten nadele van Memphis Depay natuurlijk, onze eigen Ronaldo met in het verleden dezelfde onhebbelijkheden, maar hoewel hij Oranjes topscorer aller tijden werd, is hij toch een Alibaba-versie van die twee. Een oneerlijke vergelijking, ik weet het, maar als er íéts oneerlijk is, dan is het wel dat landen Ronaldo en Haaland in de spits hebben.