SPORTCOLUMN: Gaat het Rode Boekje van Ajax ervoor zorgen dat de club weer opkrikt na het rampzalige vorige seizoen?

Micha Jacobs

Jij als man van de wereld: ben je weleens in Ajaxland geweest? En zo ja, is het een beetje uit te houden daar of roept iedereen de hele dag dat ze de beste zijn? Schijnt de zon er uitbundig of is het dak elke dag dicht? En het eten? Pleuren ze er overal een augurk van Kesbeke en een pikketanissie bij of is het meest authentieke een kroketje van de Febo? Wat zal het goed toeven zijn daar zeg: een reisje naar een doodlopende rotonde is er niks bij. 

De reden waarom ik het vraag: vorige week deelde Ajax naar schatting 1500 ‘paspoorten’ uit aan spelers, jeugdspelers, stafleden, leden van de amateurtak, andere medewerkers en vrijwilligers waarin het zogenaamde Ajax-DNA in veertien clubwaarden staat uitgelegd. Uiteraard veertien. 

Ik dacht even dat het een grap was, maar in Amsterdam waren ze bloedserieus. Elke medewerker van de club, of je nu in het eerste elftal speelt of de toiletten schoonmaakt: iedereen, zo schreef Het Parool, moest het document ondertekenen met zijn of haar pasfoto erbij, als blijk dat je doordrongen was van waar de club voor staat. Ik had er graag nog een vijftiende waarde aan toegevoegd: ‘We zijn Ajax, wij hebben een klap van de molen gehad.’ 

Ik dacht dat paspoorten alleen door landen werden verstrekt, maar blijkbaar waant Ajax zich ook groter dan zijn eigen stadion. Dat blijkt wel uit een van die waardes: ‘Niemand is groter dan Ajax.’ Da’s alvast niet waar, kan ik je vertellen. Puur mythologisch is Zeus al groter, dus daar ga je al met je grote bek. Voetbaltechnisch is het ook alleen maar Amsterdams gelul: als je alleen al naar de coëfficiëntenlijst van de UEFA over de laatste vier seizoenen kijkt, staan er maar liefst 36 clubs boven Ajax, zelfs AZ, kun je nagaan.

Voor het gemak, en dat maakt het zo lachwekkend, wordt bij waarde 1 even uitgelegd wat Ajax eigenlijk is: ‘Ajax is een voetbalclub.’ Moet je je eigen mensen dat wérkelijk uitleggen? Blijkbaar, maar wat wil je als je een beursgenoteerd bedrijf bent dat vermomd is als betaaldvoetbalorganisatie. 

Het heeft iets communistisch, zo’n paspoort, al is het niet verzonnen door Mao Kroes, maar door een of ander bureau dat werd ingeschakeld om de cultuur binnen de club te bewaken, ter voorkoming van een tweede Mislintatje. Dat laatste begrijp ik dan nog wel, al dat andere vind ik alleen maar getuigen van een totaal gebrek aan zelfvertrouwen dat voortgekomen moet zijn uit dat zo rampzalig verlopen vorige seizoen. Denk je dat je dat weer opkrikt met het Rode Boekje?

Edwin Struis

Ach gut, een heus Ajax-paspoort, met handtekening, pasfoto en andere tierlantijntjes. Jij maakt je er wel heel erg druk om, ik moest er vooral om grinniken. Zo’n ‘officieel document’ kregen we vroeger bijvoorbeeld bij de Stuif-Stuif, een Haarlems evenement voor kinderen die in de zomermaanden niet op vakantie konden omdat de ouders het niet al te breed hadden. Verzamelen in een sporthal en bij elk onderdeel van dit kinderfeest – denk aan broodbakken, zaklopen en spijkerpoepen – kreeg je een stempel in je ‘paspoort’ die je ’s avonds trots aan je ouders liet zien. 

Zo moet je deze pas ook zien, denk ik. Vooral leuk voor al die jeugdleden die denken dat ze bij Ajax op koers liggen voor een glansrijke carrière, want zo staat er te lezen in het rode kleinood: “Wij vallen aan met en zonder bal. Met zoveel mogelijk spelers uit eigen opleiding.” Een van de vele zinnen die met een korreltje zout genomen dienen te worden. Want kocht Ajax zich niet een slag in de rondte de afgelopen jaren, of zijn we het xl-boodschappenlijstje met miskopen van Herr Mislintat vergeten?

Een van de laatste aankopen baart me een beetje zorgen, trouwens. Een Israëliër die bijna vernoemd is naar een pistool, zitten we daar echt op te wachten in de eredivisie? Uit voorzorg staat er achter op zijn shirt Oscar in plaats van Gloukh, maar het blijft natuurlijk wel een onderdaan van een land wiens regering momenteel verantwoordelijk is voor een genocide. Het is natuurlijk makkelijk scoren bij een harde kern dat dweept met een – overigens volledig misplaatste – Joodse identiteit, maar ik zou als clubleiding toch even pas op de plaats hebben gemaakt. Dan maar geen speler die aardig meekwam bij Red Bull Salzburg in die enorm hoog aangeschreven Oostenrijkse competitie en die zichzelf al vijftien goals (vijftien!) heeft toebedeeld in een Ajax-shirt. Vroegere nummers 10 lachen om zo’n aantal, deze aanvallende middenvelder bracht het vol bravoure.  

Uiteraard kunnen we Gloukh zelf niet verantwoordelijk houden voor de Hunger Games die Benjamin Netanyahu en de zijnen organiseren in de Gazastrook, maar stel nou dat Ajax met een Rus op de proppen was gekomen, dan zou het gekrakeel groot zijn. En terecht. Pas als Gloukh in een officiële verklaring afstand doet van de genocidale handelingen van zijn land zou hij hier pas welkom mogen zijn. Russen komen ons land toch ook niet meer binnen? Israëliërs dus (nog) wel. Ach ja, waar dat Ajax-paspoort allemaal niet goed voor is.