Week van Toen: Golddiggers van het eerste uur (1987)

Altijd leuk, veel te mooie jongedames die zeggen dat ze het ‘niet voor het geld doen’ als ze een veel oudere, rijke kerel aan de haak slaan. Al in 1987 gingen we op zoek naar dit soort ‘gouddelvers’, en wel in het Zuid-Spaanse Marbella, waar anders? Toen al, en nu nog steeds, stond die patserige enclave bekend als een hotspot voor de jetset en penoze uit heel Europa, een wereld waar de Haagse zusjes Margaritte (22) en Daniëlle (27) zich als een goudvis in het water voelde. Margaritte had iets met Willy, een rijke Duitser van vijftig, terwijl Daniëlle Robert had opgedoken, een iets minder rijke Nederlandse makelaar die al negen jaar in Spanje woonde en een ‘uitbundig huis met een zwembad’ had.

Margaritte had op haar vijftiende al een relatie, in Nederland welteverstaan, waarin ze al snel de huisvrouw moest spelen, maar toen ze in Marbella aankwam en Willy ontmoette, zag ze dat het ook anders kon: “Het is hier genieten,” zei ze. “Als je je maar niet laat gebruiken.” Dat was Willy allerminst van plan, zei hij lachend tegen ons, al wist hij ook wel dat Margaritte, net als al die andere meisjes vóór haar, niet alleen op zijn karakter waren gevallen: “Natuurlijk komen een hoop meisjes voor het geld op me af, nou en? Da’s nog altijd beter dan alleen zijn.” 

Jimmy Bossalis, eigenaar van het populaire restaurant Antonio en ook wel Mister Marbella genoemd omdat hij iedereen in de jetsetkolonie kende, kon zijn lach amper inhouden toen we hem naar Margaritte vroegen. Volgens hem was zij ‘een voorbeeld van de vele aardige, nette mensen die in principe hier voor een vakantie komen’. “Maar dan...” voegde hij er spottend aan toe.

‘Mister Marbella’ Jimmy Bossalis: ‘Eigenlijk zijn het geen hoeren, maar ze worden het hier wel’

“Er zijn twee soorten meisjes,” zei hij. “Zij die gewoon vakantie vieren en zij met een droom in hun hoofd. Neem dat tweede soort. Nette onschuldige meisjes die thuis weinig verdienen, op dag 1 in Marbella mee uit worden gevraagd, worden opgehaald in een Rolls-Royce en in de watten worden gelegd voor een bedrag dat voor haar een maandsalaris is. Een dag later mogen ze ook nog iets voor veel geld uitzoeken, worden ze nóg meer in de watten gelegd enzovoorts. Totdat de mannen seksueel op hen zijn uitgekeken en de dames weer wegsturen, wat al na een paar dagen kan gebeuren of na een paar maanden. Dan is het gebeurd met zo’n meisje. Want terug naar huis wil ze niet, werk zoeken in Marbella lukt ook niet waardoor ze met iedereen naar bed gaat om aan geld te komen.”

Jimmy had het vooral met zulke dames te doen, bekende hij: “Sommigen zijn zó verblind door het leven hier dat ze dat ook daadwerkelijk gaan doen. Eigenlijk zijn het geen hoeren, maar ze worden het hier wel.”

Als Marbella een jungle was, dan waren Robert en Daniëlle Tarzan en Jane. Tenminste, zo deden ze hun liefde voor elkaar voorkomen. Daniëlle: “Wat je ook van Marbella vindt, ondanks alle criminaliteit, al die stomme meisjes wier dromen hier in rook opgingen, het is hier nog altijd beter dan in Nederland. Daar is het zo saai, koud en kil.” Totdat Robert haar beu was en het volgende meisje met dollartekens in haar ogen weer klaarstond, toen piepte ze wel anders.