Oud-penningmeester Pater Pio-sekte doet verhaal over gruwelijke misstanden

Jos* was ooit penningmeester van de stichting. Hoewel hij en zijn huidige partner Anneke* zichzelf als slachtoffers zien, worden ze ook geplaagd door schuldgevoelens, vertellen ze in gesprek met RTV Oost. Zij sleurden namelijk hun kind mee de sekte in.

De Pater Pio-sekte werd opgericht rond een vrouw genaamd 'Bid Trees', die beweert via haar rozenkrans te communiceren met de ziel van de heilige Pater Pio. 'n Poater, zoals ze hem noemt, zou haar precies vertellen wat er moet gebeuren. Leden moesten voor alles toestemming vragen: van grote beslissingen tot de vraag wat ze op hun brood moesten smeren.

Penningmeester

Jos, inmiddels 67 jaar oud, raakte begin jaren negentig betrokken. Hij was net gescheiden en op zoek naar zingeving. Hij raakte in de ban van Bid Trees en het 'goede werk' dat ze verrichten, zoals hulptransporten naar Roemenië. Maar al snel verschoof de toon. De sfeer werd alsmaar dwingender en Trees bepaalde alles.

Als penningmeester had hij amper rol, want er was geen boekhouding om bij te houden. "Ik weet nog dat de FIOD ooit op bezoek kwam. Nou, daar zat ik met een schriftje met daarin twee regeltjes. Tegelijk had Trees zo'n tissuedoos, waarin mensen hun vrije gift konden doneren", vertelt Jos.

Misstanden

De controle binnen de Pater Pio-sekte ging ver. "De gekste dingen werden verzonnen om mensen hun vrije wil te ontnemen. Om ze zo afhankelijk te maken van Trees", aldus Jos. Hij en zijn partner Anneke, met wie hij binnen de sekte een relatie kreeg, kregen zelfs de opdracht kinderen, ook hun eigen, fysiek te straffen.

Jos zat korte tijd vast in verband met een incident rond een psychiatrisch patiënte, bij wie 'duivelsoren' zouden zijn geknipt. De zaak kwam volop in de media in de jaren negentig.

Maar uit onderzoek van RTV Oost en De Twentsche Courant Tubantia kwam recentelijk naar voren dat er daarna nog jarenlang misstanden gaande waren binnen de sekte. Het zou daarbij gaan om lijfstraffen voor minderjarigen, duivelsuitdrijving en het onthouden van medische zorg aan doodzieke patiënten.

Vluchten

Jos probeerde meerdere keren te vluchten. Twee keer werd hij tegengehouden, waarna het hem pas de derde keer lukte. Hij belandde zonder geld bij een daklozenopvang. "Een afschuwelijke tijd."

Nu wonen Jos en Anneke al twintig jaar samen. Ze kampen nog altijd met de psychische gevolgen en volgden therapie. Anneke's kinderen nemen het haar kwalijk dat ze hen meenam. "Hoewel ik uiteraard het beste met ze voor had en niet kon weten in welke ellende ze zouden belanden, snap ik dat ze boos op me zijn", vertelt ze tegen RTV Oost.

Beiden zijn opgelucht dat de sekte eindelijk onder de loep ligt, al moet er volgens Jos wel een praktische oplossing komen voor huisvesting. "Bij sekteleden zie je dat ze helemaal geïsoleerd raken. Zodoende kunnen ze in de praktijk vaak nergens terecht als ze willen vluchten. Er zou 'fysieke' opvang moeten komen."

*Jos en Anneke zijn gefingeerde namen.