Week van Toen: Patty Brard hield wel van een feestje, en nam ons mee! (1985)

In 1985 was de opdracht van onze hoofdredactie vrij simpel: “Ga eens een avondje uit met Patty Brard, kijken hoe ze zich houdt in de Zuid-Franse jetset.” Een kolfje naar de hand van onze toenmalige verslaggever Ap van der Meulen die meteen in de auto stapte, het gaspedaal diep intrapte en zestien uur later in het zeer decadente Cap-Martin aankwam, een Dynasty-achtig paradijs naast Monaco waar de rijken der aarde samenkwamen, Ferrari’s en helikopters het gangbare vervoersmiddel waren en waar ook Carlo Nasi, de toenmalige Italiaanse echtgenoot van Patty en steenrijke Fiat-erfgenaam, een privédomein had. 

Natuurlijk had Ap zijn komst al aangekondigd, tot groot enthousiasme van Patty, die ‘onopgemaakt in een voddenbaal van een broek, een dweil van een hemd en met kibboets-slippers aan haar voeten’ opendeed. “Maar zelfs dan ziet Patty er supervrouwelijk uit,” schreef Ap die een onwaarschijnlijke avond voor de boeg had, iets wat hij op dat moment nog niet wist.

Carlo had namelijk een tafeltje bij De Piraat gereserveerd, een restaurant dat niet verder af kon staan van de glitter en glamour van de Côte d’Azur. Volgens Patty was het er ‘een ongelooflijke, zeer exclusieve teringzooi met meubilair dat je niet eens aan de padvinders op de hoek van de straat zou durven meegeven, waar tafelmanieren niet bestaan en waar je niet binnenkomt als de eigenaar, alias de piraat, je niet kent, al zet je er een Rolls-Royce voor de deur’. 

'Als prinses Stéphanie van Monaco hier in een roes een striptease weggeeft, zijn er wel drie lijfwachten die alles in de gaten houden'

Patty, die op dat moment afwisselend in Zuid-Frankrijk en Los Angeles woonde (waar ze Lionel Richie als buurman had) en een grote ster op de Italiaanse tv was, voelde zich er als een vis in het water, dat was wel duidelijk. In dit ‘rovershol’, waar de obers ‘Frans-Italiaanse, getatoeëerde uitvoeringen van Rambo’ waren en niet zelden een boekwerk van een strafblad hadden, werden reusachtige flessen Pommery door de piraat met een zwaard ontkurkt waarna hij de gasten onderspoot en halflege flessen Chablis grand cru, flesjes van een paar honderd gulden in die tijd, op zijn hoofd kapotsloeg. Hij had ook standaard een pistool in zijn zak waarmee hij te pas en te onpas in de lucht schoot. Van de gasten werd verwacht dat ze, net als hij, vooral de beest uithingen die avond, wat resulteerde in een dansfestijn op de tafels waar geen serviesstuk heel bleef. 

Het stralende middelpunt van dit feestje? Patty natuurlijk. “Hoe later het wordt, hoe stralender ze lacht,” schreef Ap destijds. Er waren die avond geen andere beroemdheden binnen, anders hadden we er nooit foto’s mogen maken, wist Patty ons te vertellen: “Als prinses Stéphanie van Monaco hier in een roes een striptease weggeeft, zijn er wel drie lijfwachten die alles in de gaten houden. Waarmee ik wil zeggen: deze tent is voor een bepaald soort mensen.”

Voor mensen zoals Patty en Carlo dus die zonder blikken of blozen de rekening betaalden: 12.000 gulden, nu zo’n 5500 euro, wat veertig jaar geleden een flink gepeperde rekening was voor een avondje uit. Maar onze herinnering aan deze legendarische avond is natuurlijk onbetaalbaar.