SPORTCOLUMN: Steeds verder dwaalt het voetbal af van de basis, met het WK voor clubteams als giftig visitekaartje

Edwin Struis

Ach, wat had ik graag als Chelsea-speler op dat podium in East Rutherford gestaan, al was het maar voor een paar minuten. Net voldoende tijd om in de mêlee van de prijsuitreiking op het juiste moment even twee duwtjes uit te delen aan het duo dat daar niets te zoeken had. De megalomanie van het tweetal Trump/Infantino kent werkelijk geen grenzen meer. De ene die met dat vadsige lijf het uitzicht op de spelers ontneemt en de ander die zich als ongekroonde zonnekoning door de voetbalwereld begeeft, om de paar zinnen ‘Saoedi-Arabië’ prevelend.  

Steeds verder dwaalt het voetbal af van de basis, met het WK voor clubteams als giftig visitekaartje. Wat ooit een overzichtelijke tweekamp was tussen de kampioen van Zuid-Amerika en Europa is nu verworden tot een pompeus toernooi, event zullen ze bij de FIFA zeggen, waar het niet meer om de sport draait, maar om een zak zilverlingen. En zelfs als de schijnwerpers even níét op ze gericht staan, de huldiging van Chelsea, zoeken de bobo’s de spotlights automatisch op, zoals varkens zich het liefst in de modder wentelen. 

Omdat alles blijkbaar kwantitatief groter moet worden – zie ook de Infantino/Trump-show van volgend jaar: een WK met 48 landen – zitten wij al geruime tijd opgescheept met een ander uit z’n voegen gegroeid gedrocht: een EK voor vrouwen. Als dat zich allemaal af zou spelen in de obscuriteit van een betaalzender zou je daar nog vrede mee kunnen hebben. Maar nee, alles wordt breed uitgemeten bij de publieke omroep, compleet met voor- en nabeschouwingen, met als tragisch dieptepunt de dag dat er op twee verschillende netten tegelijk op primetime een wedstrijd de ether in werd geslingerd. Op het ene Finland-IJsland en op het andere IJsland-Finland. Begeleid door zalvend commentaar van reporters die duidelijk instructies hebben gekregen om het vrouwenvoetbal met fluwelen handschoentjes te omarmen. Dus niet: “Wat vreemd dat bijna elk schot binnen de palen leidt tot een doelpunt, waar hebben die doelvrouwen keepen geleerd?” maar: “Deze prachtige uithaal is de keeper te machtig, hoewel ze schitterend naar de hoek zweeft.” 

Het is één grote goednieuwsshow, net als die treurige filmpjes op de NOS-socials waarin drie als Oranjefans vermomde journalisten ons toespreken op kleuterniveau. Ik ben dol op woke, maar hierin slaan we weer eens veel te ver door. En de vraag is ook of deze disproportionele aandacht de sport nu dient of dat het juist afbreuk doet.

Micha Jacobs

Ik was laatst in Manchester, niet voor het voetbal, maar voor een concert van Oasis wat overigens aanvoelde als een Champions League-finale in eigen huis, met fans die allemaal hetzelfde shirt droegen als zijnde een voetbalshirt. Pep Guardiola was er ook, als kartonnen bord achter de versterker van Noel Gallagher, maar ook live in het publiek. Hartstochtelijk begroet door City-fans Noel en Liam en hartstochtelijk uitgejoeld door het United-deel van het thuispubliek, dat ook. 

Wat mij in die dagen nog het meest opviel in de straten van Manchester, los van alle Oasis-overkill die het centrum veranderde in een muzikaal pretpark voor mannen van 40-plus die in hun Adidas-shirtjes hun puberteit herbeleefden, was de aandacht voor het vrouwenvoetbal. Ik zag zelfs Vivianne Miedema op grote aanplakbiljetten onder vervallen spoorviaducten hangen, waarschijnlijk omdat ze in Engeland voetbalt en daar vooral ook bekendheid geniet vanwege haar relatie met Engeland-spits Beth Mead. Ook zag ik andere speelsters van Engeland in bushokjes hangen, samen met de Messi van het vrouwenvoetbal, de Spaanse Aitana Bonmatí, waardoor ik het gevoel kreeg dat het toernooi daar wel enigszins leefde, in tegenstelling tot bij ons. Nou ja, dat in diverse voetbalwinkels slechts één rekje was gereserveerd voor vrouwenshirts en de rest volhing met shirtjes van Erling Haaland en Bruno Fernandes zei ook alles.

Het diversiteitsprincipe snap ik nog wel, zeker van een publieke omroep als de NOS, maar in tijden van bezuinigingen zou ik het uitzenden van vrouwenvoetbalwedstrijden met minimaal de helft inkorten. Zoals de WK-wedstrijden bij de mannen volgend jaar wegens bezuinigingen ook niet allemaal door de NOS worden uitgezonden. Xander van der Wulp, ooit politiek verslaggever in Den Haag, maar tegenwoordig hoofdredacteur van NOS Sport, kondigde dat laatst al aan: de wedstrijden van het Nederlands elftal blijven uiteraard bij de NOS, maar een wedstrijd als Egypte-Oezbekistan kan best naar een commerciële partij als Ziggo of Viaplay. Of, om het open karakter te behouden, naar RTL of SBS. Zou ook een prima oplossing voor het vrouwen-EK zijn geweest, al zou geen commerciële partij zich daaraan hebben gewaagd. Daarvoor is de publieke belangstelling gewoon te gering. 

De NOS groef laatst sowieso haar eigen graf door een Touretappe, die in volle finale was en waarin Mathieu van der Poel nota bene in het geel reed, af te kappen om een vrouwenvoetbalwedstrijd voor te beschouwen die pas een half uur later begon (Duitsland-Denemarken). Vind je het gek dat we dan een hekel aan vrouwenvoetbal krijgen?