Week van Toen: Met de Dolly Dots naar Turkije (1985)

Dat de Dolly Dots in de jaren 80 populair waren tot in Japan, wisten we. Maar ook in landen als Libanon en Turkije? Dat waren we even vergeten. Precies veertig jaar geleden mochten we mee op tournee in Istanbul, de meest westerse en vrijgevochten stad in een land dat op dat moment nog gebukt ging onder een militaire dictatuur. Al weken vóór hun uitverkochte concertreeks waren de Dolly Dots al voorpaginanieuws, vanwege het feit dat hun producers óók de Turkse inzending van het Eurovisie Songfestival produceerden, een maatschappijkritische popgroep die in het voorprogramma van de Dolly Dots stond en fel tegen het Turkse regime was.

Vooral Angela Groothuizen, pas 25 en de ‘moederkloek’ van de groep, wist wat er allemaal speelde in Turkije. “Ik lees alle rapporten van Amnesty International,” zei ze. “We hebben ons echt wel afgevraagd of we hier wel zouden moeten optreden. Maar uiteindelijk hebben we besloten om wél te gaan. Een boycot leidt tot niets. Ik probeer elke keer voorzichtig iets te zeggen op het podium, al was het maar over de positie van de Turkse vrouwen.”

Buiten het podium kreeg die politieke boodschap nauwelijks gehoor. Overal waar de Dolly Dots kwamen, of het nu in het hotel was waar ze bijna een hele verdieping hadden afgehuurd of in het badhuis waar ze twee uur lang werden onderworpen aan een zogenaamde sultansbehandeling (wassen, zepen, schrobben, masseren en dat net zo lang totdat ze afgepeigerd uit het gebouw rolden): overal was het gekkenhuis. 

‘Angela wordt dagenlang achtervolgd door een Turkse jongen van vijftien die per se met haar naar de kermis wil’

Zoals onze verslaggeefster van toen, Heddy Sprenger, destijds schreef: “Na afloop in de prachtige kleedkamer van de hamam, terwijl de meisjes zich optutten voor een toeristische wandeling door de oude stad, vouwt een van de badvrouwen de krant open. Verstijfd kijkt ze plotseling van de foto op de voorpagina naar de zojuist door haar vertroetelde meisjes. Dan gilt ze: DOLLY DOTS! Meteen pakt ze een emmer, een andere vrouw een jerrycan waarna ze de grootste Dolly Dots-hit in Turkije spelen op de geïmproviseerde instrumenten: Leila, Queen of Sheba. Enthousiast vallen de Dolly Dots in en binnen de kortste keren breekt er zó’n feest uit dat er, dwars tegen alle strenge regels in, zelfs wat mannen hun hoofd om de hoek van de deur steken.” 

Aan mannelijke aandacht hadden ze sowieso geen gebrek in Istanbul. Sprenger: “Angela wordt dagenlang achtervolgd door een lieve Turkse jongen die bij nadere kennismaking pas vijftien blijkt te zijn en per se met haar naar de kermis wil. Hij voelt zich aangesproken door een opmerking van Patty, die Angela voorstelde als de enige vrijgezel in de groep en die op zoek was naar een lieve echtgenoot.” Wel eentje die volwassen was, dat had ze er misschien bij moeten zeggen.

Wilder dan dat ging het er eigenlijk niet aan toe, tenminste: niet waar wij bij waren. Eén flesje champagne op de hotelkamer, dat zagen we van dichtbij. En zakken vol met drop, dat ook. Wat er voor de rest gebeurde in nachtelijk Istanbul speelde zich vooral in onze eigen fantasie af, en in die van tienduizenden uitzinnige Turken.