doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_menu_allpages');
@media (max-width: 679px){#fig-614a1d24637c6 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a1d24637c6 img{#fig-614a1d24637c6 img.lazyloading{width: 65px;height: 65px;}}@media (min-width: 680px)#fig-614a1d24637c6 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a1d24637c6 img{#fig-614a1d24637c6 img.lazyloading{width: 65px;height: 65px;}}

Bij de politierechter: 'Ik kan niet ademen!'

Bij de politierechter: 'Vechten om een been'

Uit frustratie over een langlopend medisch conflict posteerde Marijke zich in de hal van het ziekenhuis en ging voor onbepaalde tijd in hongerstaking. Helaas ging het ziekenhuis om acht uur dicht.
doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_image_article');
@media (max-width: 679px){#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a1d2465130 img{#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{width: 470px;height: 470px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a1d2465130 img{#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{width: 624px;height: 624px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a1d2465130 img{#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a1d2465130 img{#fig-614a1d2465130 img.lazyloading{width: 948px;height: 533px;}}Politierechter

Marijke* (65) wordt door haar zoon de zaal in gerold en pal voor de rechter geparkeerd. Als het aan het OM lag, was het nooit zover gekomen, maar Marijke wil koste wat kost vervolgd worden. Niet alleen in haar eigen belang, maar in dat van iedereen die ook maar de minste waarde hecht aan de vrijheid van meningsuiting. Want ze mag dan op leeftijd zijn, een half been missen en in een rolstoel zitten, met haar strijdvaardigheid is niets mis. Al zo’n tien jaar duurt het conflict met HMC Antoniushove, het ziekenhuis waar ze in 2010 voor het eerst onder het mes ging. Sindsdien is haar leven een medische en juridische lijdensweg.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

“U wordt niet bijgestaan door een advocaat?” merkt de rechter op.

“Ik heb zelf een pleitnota geschreven,” antwoordt Marijke zelfverzekerd.

Door schade en schande is ze de voorbije jaren zoveel wijzer geworden over haar rechten, haar plichten – én die van anderen – dat ze het prima alleen af kan, denkt ze. Volgens haar is het zonneklaar: haar grondrecht is door het ziekenhuis, met goedkeuring van het OM, of grove wijze geschonden.

Het begon allemaal met een operatie aan haar rechterbeen waarbij het ziekenhuis volgens Marijke blunder op blunder stapelde en er vervolgens alles aan deed om die blunders in het medisch dossier te verdoezelen, de feiten te verdraaien en haar medische tuchtklachten te frustreren.

Na jarenlang van het kastje naar de muur te zijn gestuurd, en na een uitzichtloze reeks hersteloperaties, pikte Marijke het niet langer. Gewapend met een spandoek posteerde ze zich in haar rolstoel voor onbepaalde tijd pontificaal in de hal van het ziekenhuis. Ze ging in hongerstaking.

Lang duurde haar eenmansactie niet. Om acht uur ‘s avonds verzocht een beveiliger haar vriendelijk het ziekenhuis te verlaten omdat het zou gaan sluiten. Marijke weigerde, waarna de beveiliger op iets minder vriendelijke toon haar vertrek vorderde. Opnieuw bleef Marijke zitten waar ze zat. Niet lang na haar derde weigering arriveerde de politie die haar aanhield en afvoerde.

“Als een beveiliger u vordert te vertrekken, waarom gaat u dan niet gewoon?” vraagt de rechter.

“Omdat ik het volste recht had om daar te zitten,” zegt Marijke. “Een ziekenhuis is een openbaar gebouw, mevrouw. En het ging helemaal niet sluiten. Op de deur staat dat het tot twaalf uur ‘s nachts geopend is. En dat is ook zo. Na mijn aanhouding heeft de politie mij weer keurig voor het ziekenhuis afgezet en daar liepen nog allerlei mensen in en uit.

Volgens Marijke stapelde het ziekenhuis blunder op blunder. ‘Ik ben daar op schandalige wijze monddood gemaakt’

Het was helemaal niet gesloten. Ik ben daar gewoon op schandalige wijze monddood gemaakt. En dan hoor je later dat het OM de zaak nog doodleuk wil seponeren ook. Welk signaal gaat daarvan uit? Die vinden het blijkbaar wel prima allemaal. Nou, ik niet!”

“Hoe gaat het verder met u?” probeert de rechter haar wat te kalmeren.

“Slecht.”

“En met uw been?”

“Ook slecht,” zegt Marijke terwijl ze een blik werpt op het stompje dat vanonder haar halflange bloemetjesjurk tevoorschijn piept. “Laatst is er weer een stuk vanaf gehaald. Het wordt korter en korter, maar de ellende blijft even groot.”

“Wat doet u zoal overdag?” vraagt de rechter.

“Revalideren,” zegt Marijke mismoedig. “Revalideren en vechten tegen de mensen die dit op hun geweten hebben.”

“Hoelang denkt u dat nog vol te houden?”

“Zolang ik het kan, al ben ik bang dat ik de eindstreep van het conflict niet zal halen.”

De rechter zucht. De zaak stemt aan alle kanten verdrietig. Nadat Marijke zich gehaast en met horten en stoten door haar homemade pleitnota heeft gewerkt, die bol staat van de wetsartikelen en het juridisch jargon, maakt de rechter in één klap korte metten met haar verweer. Een ziekenhuis is, net als bijvoorbeeld een kerk of een supermarkt, geen openbare ruimte, maar een ‘besloten lokaal’. Wanneer een rechthebbende, zoals een beveiliger, je daar sommeert te vertrekken, dan moet je dat gewoon doen. Sluitingstijd of niet.

Ondanks het feit dat de rechter haar wel schuldig acht, maar geen straf oplegt, is Marijke het overduidelijk niet met de uitspraak eens. Opzichtig schudt ze het hoofd.

“Als u nu al weet dat u in hoger beroep gaat,” zegt de rechter, “dan kunt u direct na afloop naar de centrale balie lopen.

Of eh... rijden.”

*Alle namen in deze rubriek zijn om privacyredenen gefingeerd.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_bottom_article');

Laatste nieuws