doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_menu_allpages');

Bij de politierechter: 'anders nog niets?'

De excentrieke Rosa is zo slechtziend dat ze de rechter nauwelijks ziet zitten. En ook haar geheugen laat veel te wensen over.
doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_image_article');
Bij de politierechter: 'anders nog niets?'

Achter haar geleidehond aan schuifelt Rosa* (51) de rechtszaal binnen. Gevolgd door haar partner; een onverzorgde man die met zijn shopping-trolley, zijn wilde baard en een bonte collectie plastic tassen en shoppers die hij met zich meezeult, een nogal dakloze indruk maakt.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

“Sanne kom. Lig. Hier. Sanne kom. Zit. Nee, hier! Lig. Sanne!” zegt ze. Wanneer de hond zich eindelijk aan haar voeten heeft genesteld, stelt de rechter maar gelijk de eerste de beste vraag die op zijn lippen brandt:

“Kunt u mij zien?”

“Ik zie wel iets, ja,” zegt Rosa met een stem die onvast en onaangenaam is.

“Wat ziet u dan?” vraagt de rechter.

“Iets zwarts,” antwoordt Rosa.

“Oké,” vervolgt de rechter wat ongemakkelijk. “Nou, ik zit in elk geval hier.” Rosa’s ogen zijn bol en glazig. Ze lijdt aan een progressieve oogziekte die onherroepelijk zal uitmonden in totale duisternis. Dat zou kunnen verklaren waarom er kerstballen in haar oren hangen, in plaats van oorbellen. Wellicht heeft ze vanmorgen voor de spiegel in de verkeerde bak staan grabbelen. Maar de kans dat het een bewuste keuze is, lijkt groter. Met haar hoedje, haar opvallend gelakte nagels en ringen om al haar vingers, duimen incluis, is Rosa bepaald geen alledaagse verschijning.

“Vertelt u eens, wat is er volgens u nou precies gebeurd?” vraagt de rechter.

Het is een vraag waar hij al snel spijt van krijgt. Rosa is het soort verteller dat geen detail onvermeld laat. Met haar partner en haar zoon ging ze eerst pinnen. Zeventig euro. Daarna liep het drietal naar de supermarkt, waar haar partner buiten bleef wachten. Hij wilde wel mee naar binnen, maar Rosa wilde het niet hebben.

“Als hij meegaat wil hij altijd chocolaatjes kopen. Hij kan het gewoon niet laten liggen. Dus ik zeg tegen hem: blijf jij nou maar...”

“U ging alleen met uw zoon de supermarkt binnen,” vat de rechter bondig samen. “En toen?”

Over de blikken knakworst en de chilisaus rept ze met geen woord

Een winkelbeveiliger ziet hoe Rosa eerst een tray van 24 blikken Export-bier in haar karretje tilt en daar vervolgens nog een los blikje aan toevoegt. In een ander gangpad laadt ze acht blikken knakworst in en een fles chilisaus, waarna ze de boodschappen afdekt met een van huis meegenomen tas. Bij de kassa zet ze vervolgens alleen het ene blikje bier op de band, waarna ze het kassameisje meedeelt dat er in haar winkelwagentje nog 24 staan.

Over de blikken knakworst en de chilisaus rept ze met geen woord. Ook niet wanneer de caissière haar, op advies van de beveiliger, nadrukkelijk vraagt of ze nog meer producten heeft die moeten worden afgerekend.

Hoewel het een voor de hand liggend excuus lijkt, weigert Rosa zich te verschuilen achter haar visuele handicap. Ze blijft erbij dat ze alle producten op de band heeft gezet, ook al bewijzen de camerabeelden overduidelijk het tegendeel. Sinds het incident kan ze niet meer naar de supermarkt zonder een diep gevoel van schaamte, zegt ze. “Ga je weer op strooptocht?” heeft ze beveiligers al meerdere keren horen zeggen.

De eis van de officier, 16 uur taakstraf, vindt de rechter te gortig, maar haar blanco strafblad is na vandaag wel verleden tijd. Met een voorwaardelijke boete van 250 euro verlaat ze de zaal.

*Alle namen in deze rubriek zijn om privacy-redenen gefingeerd.

Laatste nieuws