doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_menu_allpages');

Sepp Kuss weet wat lekker is

Elke week schrijven Panorama-verslaggevers Jochem Davidse en Micha Jacobs samen een column over wat hen opvalt in de sportwereld. Deze week: Sepp Kuss die een heerlijk recept deelt!
doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_image_article');
Sepp Kuss weet wat lekker is

Micha Jacobs

Ooit van de McGangbang gehoord? Oud-wielrenner Bram Tankink vertelde er vorige week smakelijk over in Vive le vélo, de Belgische variant van De Avondetappe. Sepp Kuss, de Amerikaanse diesel die namens Jumbo-Visma Primoz Roglic tevergeefs aan zijn eerste Tourzege probeerde te helpen, schijnt dat het meest te missen van thuis, zei Bram. In Amerika is een McGangbang heel normaal: je gaat naar McDonald’s, bestelt alle burgers die er op de menukaart staan, haalt het vlees uit het broodje, stapelt alle burgers op elkaar, stopt de berg vlees terug in één broodje en eten maar.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

Het was tot op dat moment één van de weinige keren dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen tijdens de Tour de France, die zoals we allemaal hebben gezien 2,5 week voortkabbelde maar zeer spectaculair eindigde. Eerder moest ik lachen om Tadej Pogacar, die afgelopen weekend op LeMond-achtige wijze het Sloveense onderonsje met Roglic in zijn voordeel besliste. In Parijs stond hij niet alleen in het geel, maar ook in de witte en de bolletjestrui op het podium. Toen de gele trui lange tijd ongrijpbaar leek door het beulswerk van Jumbo-Visma en hij na een zware bergrit de bolletjestrui kreeg omgehangen, bombardeerde de jonge Sloveen die bolletjestrui maar tot één van de meest iconische truien in het wielrennen. Het was overduidelijk waarom: koesteren wat je hebt in plaats van treuren over wat je niet hebt. Een mooie eigenschap, vond ik, maar hij had gelukkig genoeg realiteitszin in dat piepjonge magere lijfje van hem om te weten dat de strijd om het geel nog niet gestreden was en dat er nog meer iconische truien in het wielrennen te winnen vallen.

Aankomend weekend valt er weer eentje te verdienen tijdens het WK wielrennen in het Italiaanse Imola: de regenboogtrui. Pogacar, een dag na de Tour 22 geworden, is erbij, en na dat huzarenstukje tijdens die onwaarschijnlijke tijdrit zal hij ook nog wel de benen hebben om voor de wereldtitel te kunnen gaan als de champagne niet in zijn poten is geslagen, maar ergens hoop ik dat niet hij of Tom Dumoulin, maar Sepp Kuss met de regenboogtrui aan de haal gaat. Alleen maar omdat ik hoop dat iemand aan de finish klaarstaat met zo’n McGangbang waar Sepp dan zijn tanden in zet. Ik zou nu nog niet weten hoe dat moet, jij?

Jochem Davidse

Om je laatste vraag maar gelijk te beantwoorden: ja.

Ik had nog nooit van een McGangbang gehoord, maar als journalist ben ik nooit te beroerd om mijn horizon te verbreden. Om te beginnen moet je bij het googelen van een term als ‘McGangbang’ voorzichtig zijn. Doe het bijvoorbeeld niet terwijl je met je laptop op schoot naast je vriendin op de bank zit. De vunzigheid die daarna je scherm vult is verdomd lastig uit te leggen. Ik spreek uit ervaring. Mijn eetlust kwam het niet bepaald ten goede, maar uiteindelijk vond ik in de wirwar van geslachtsdelen de informatie die ik zocht. Over de McGangbang doen verschillende lezingen de ronde, waaronder inderdaad die van Bram Tankink, dat het een broodje zou zijn met daartussen zo’n beetje alle burgers van het standaard McDonald’s-menu. Ik wil je pret niet bederven, maar die lezing rammelt. De enige raszuivere McGangbang bestaat uit een dubbele cheeseburger met daartussen een McChicken of een Spicy McChicken. Let op: een héle McChicken, dus inclusief de broodjes. Door de jaren heen is er met die originele receptuur naar hartenlust geëxperimenteerd – het toevoegen van andere burgers en het weglaten van de bijbehorende broodjes – maar hoe angstaanjagend die burgers ook mochten zijn, McGangbangs waren het strikt genomen niet.

Een McGangbang kun je niet bestellen. Je zult hem zelf moeten bouwen. En daar stuitte ik op het volgende probleem van mijn bescheiden onderzoek: de dubbele cheeseburger maakt in Nederland namelijk geen deel uit van het McDonald’s-menu. Maar dat viel eenvoudig op te lossen.

Met twee cheeseburgers en een McChicken zette ik mij aan tafel. Het feest kon beginnen. Van de eerste cheeseburger verwijderde ik de bovenkant. Op het restant plantte ik pontificaal mijn McChicken, gevolgd door de tweede cheeseburger, min het onderste broodje. Het resultaat was indrukwekkend, maar niet ontmoedigend. Na wat rek- en strekoefeningen kreeg ik het gevaarte, zonder uitgescheurde mondhoeken, tussen mijn kaken. En ik kan je vertellen: die Kuss weet wat lekker is.

Ik vrat mijn McGangbang tot de laatste kruimel op.

Om het staaltje onderzoeksjournalistiek af te ronden fietste ik daarna zo hard als ik kon naar huis. Conclusie: als ik jou was zou ik mijn geld aanstaande zondag niet op Sepp Kuss zetten.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_bottom_article');

Laatste nieuws