Probleem: de tbs-instellingen puilen uit

Werd het eerst maar uiterst zelden opgelegd, nu lijkt het bijna schering en inslag om een tbs-straf uit te spreken.
Achter gesloten deuren

Je hoort het mensen weleens zeggen: ‘Er lopen meer gekken buiten dan dat er binnen zitten!’

Toch wordt die uitspraak steeds lastiger hard te maken omdat het aantal patiënten in tbs-instellingen maar blijft toenemen.

Daar zijn grofweg twee oorzaken voor aan te wijzen: 1. Het Michael P.-effect. Vernoemd naar de moordenaar van Anne Faber. Deze Michael P. weigerde aanvankelijk behandeling in een tbs-kliniek. Als een verdachte dat voorheen weigerde, had het geen nut om die maatregel op te leggen omdat er dan ook geen rapport van de patiënt gemaakt kan worden. Maar momenteel wordt er niet meer alleen gekeken naar het psychiatrisch rapport, maar ook naar voorgaande delicten en verklaringen van getuigen en mensen die de patiënt kennen. Zo proberen de opsporingsdiensten toch een beeld te creëren van de verdachte en is het dus niet per se meer nodig dat een verdachte meewerkt. De strafmaatregel tbs wordt daardoor makkelijker en sneller opgelegd. 2. Het is daarnaast moeilijker om mensen die uit een tbs-instelling komen te plaatsen in de maatschappij. Dat heeft weer te maken met het feit dat niemand zit te wachten op een pedofiel of meervoudige moordenaar als buurman. De tbs-instellingen hopen op een betere samenwerking met de Nederlandse gemeenten die in hun ogen moeten meewerken aan die huisvesting.

Tot die tijd stromen de tbs-instellingen voller en voller… Er staan nu bijna vijftig mensen op de wachtlijst om geplaatst te worden.

window._taboola = window._taboola || []; _taboola.push({ mode: 'alternating-thumbnails-a', container: 'taboola-below-article-5f2adb248b6a0', placement: 'Below Article Thumbnails', target_type: 'mix' });

Laatste nieuws