André the Giant: worstellegende, filmster en drankorgel

Zijn 2,24 meter, zijn 235 kilo, zijn bakkebaarden, zijn bos krullen en vooral zijn gedrag binnen en buiten de ring; André Roussimoff – ofwel ‘André the Giant’ – was geliefd bij velen en geldt ruim zeventien jaar na zijn vroegtijdige dood nog altijd als een mythische reus.
André the Giant: worstellegende, filmster en drankorgel

Een rondreizend rariteitenkabinet met bijvoorbeeld een reus van een vent, een bebaarde dame en tweekoppige tijgers is iets uit de vroege negentiende eeuw. Maar de Fransman André René Roussimoff (1946-1993), 2,24 meter lang, zal zich gedurende zijn professionele worstelcarrière ook vaak onderdeel van zo’n freakshow gevoeld hebben. Zijn status als superster in met name de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw brengt allerhande verplichtingen over heel de wereld met zich mee. En op die evenementen, van West- Duitsland tot Japan – voornamelijk worstelwedstrijden – trekt de gigant altijd veel bekijks.

Dat begint al in het vliegtuig.

Roussimoffis zo groot dat een bezoekje aan het toilet onmogelijk is. Hij moet daarom tot verbazing van veel medepassagiers urineren in een emmer. Eenmaal aangekomen op zijn bestemming verdringen fans en sensatiezoekers elkaar om een glimp van de Franse reus op te vangen. André krijgt vrijwel altijd de vraag een van zijn handen te vergelijken met die van iemand in het publiek. Een ander vast nummertje is het bedekken van het gezicht van een toeschouwer met zijn enorme handen. Meermaals gaat een toegestroomde toeschouwer wat te ver en betast hij André’s imposante armen of benen. Toch blijft de titaan altijd beleefd en vriendelijk. Een vergelijking met Roald Dahls Grote Vriendelijke Reus (GVR) is dan ook snel gemaakt.

André heeft vanzelfsprekend niet zelf voor zijn reusachtige omvang gekozen. De Fransman lijdt aan acromegalie: een niet-aangeboren, zeldzame aandoening aan de hypofyse, een kliertje onder het brein dat groeihormonen aanmaakt. Bij acromegalie is er sprake van een sterk verhoogde productie van groeihormonen. Met als meest zichtbare gevolg een gigantisch lichaam. Zoals dat van Roussimoff. Wrang genoeg is zijn aandoening het startpunt van zowel z’n zeer succesvolle carrière als z’n vroegtijdige aftakeling en dood. Het mythische leven van een ware GVR, gevat in de rollen die hij in zijn bijzondere leven heeft aangenomen.

De 'grote vriendelijke reus'

De worstelaar

André ziet in mei 1946 het levenslicht in Coulommiers, een stadje niet ver van Parijs. Hij is het derde kind van de uit respectievelijk Bulgarije en Polen afkomstige immigranten Boris en Marianne Roussimoff. De gigant (op zijn vijftiende is hij al bijna twee meter lang) gaat al vroeg van school en werkt vervolgens een tijdje op de boerderij van z’n pa. De dienstplicht gaat aan hem voorbij wegens zijn enorme omvang. André trekt op zijn achttiende naar Parijs en belandt in het worstelwereldje. Eindelijk is hij op z’n plek. Het worstelen gaat hem zo goed af dat hij algauw met succes door Europa toert en begin jaren zeventig de overstap maakt naar worstelwalhalla de Verenigde Staten.

André’s komst valt samen met een verdere professionalisering van de sport – en met name van de show eromheen. World Wrestling Entertainment (WWE) komt op als nationale worstelcompetitie en begint spelers vast te leggen. Als Roussimoffin 1984 exclusief bij WWE tekent, heeft hij al bijna een decennium als ‘André the Giant’ en ‘Het Achtste Wereldwonder’ naam en faam gemaakt in Noord- Amerika. Een optreden van André is een garantie voor een uitverkochte arena. Een aanzienlijk deel van de populariteit van de WWE is te danken aan de mythe die de organisatie creëert rond de worstelaars. Zo is de reusachtige Fransman zogenaamd een houthakker uit Alpenstad Grenoble en is zijn grootvader 2,40 meter lang geweest. Quatsch uiteraard, maar in het worstelwereldje zijn feiten nou eenmaal ondergeschikt aan het verhaal.

André vecht legendarische vetes uit met onder meer Killer Khan, Big John Studd en Hercules.

Stuk voor stuk WWE-grootheden. Hij neemt het ook op tegen professioneel bokser Chuck Wepner. Een wedstrijd die de gigant wint door Wepner over de touwen te katapulteren. Vijftien jaar lang is André onverslaanbaar in de worstelring. Soms door nogal onorthodoxe tactieken. Zo laat hij meer dan eens (ellenlange) scheten boven het hoofd van gevelde tegenstanders.

Roussimoffs succes maakt hem de best betaalde worstelaar ter wereld met verdiensten van (omgerekend naar nu) meer dan 2 miljoen dollar per jaar. Uiteindelijk zal de ongeslagen reeks van André in 1987 tot een abrupt einde komen. Terry Gene Bollea – beter bekend onder zijn worstelnaam Hulk Hogan –verslaat zijn Franse aartsrivaal (wedstrijden tussen beiden zijn altijd beladen, ook al zijn de twee buiten de ring goed bevriend) met een scoop slam en atomic leg drop. Vooral die laatste beweging – een van Hogans stokpaardjes – is sensationeel: Hogans tegenstander ligt uitgeteld op de mat, de Amerikaan springt op en knalt met de onderkant van zijn bovenbeen op het hoofd van z’n opponent. Dat lot ondergaat ook André.

Al is er (weinig verrassend in de WWE) sprake van doorgestoken kaart. Vooraf is afgesproken dat Hogan eindelijk zal zegevieren. André maakt het hem niet gemakkelijk, maar ook dat is deel van het akkoordje. Een akkoord dat niet geheel uit de lucht komt vallen. André is op zijn retour, zijn lichaam is gesloopt. Het worstelen en zijn ziekte hebben hun tol geëist. Een brancard brengt de Fransman rond dat bewuste treffen met Hogan van én naar de ring. Hij heeft al corrigerende ingrepen aan zijn rug laten uitvoeren en sindsdien draagt hij onder z’n fameuze zwarte singlet een brace. Lopen gaat haast niet meer en in de ring houdt hij zich overeind middels de touwen. Toch zal Roussimoff nog tot en met 1991 in de WWEcompetitie verschijnen, zij het uiteindelijk nog maar zelden. Officieel zou hij z’n singlet nooit aan de wilgen hangen, maar André trekt zich meer en meer terug op zijn imposante ranch in de Amerikaanse staat North Carolina.

De filmster

Roussimoffbehoort eind jaren 70 tot de eerste sporters die met succes een uitstap maken naar de filmwereld. Dat tripje begint op het tv-scherm. Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig speelt hij enkele bijrolletjes in Amerikaanse tv-series. Uiteraard zorgt zijn gestalte ervoor dat hij maar beperkt ingezet kan worden. Daardoor moet hij het bijvoorbeeld doen met een rol als fabelwezen Bigfoot in twee afleveringen van de Amerikaanse serie The Six Million Dollar Man. Of als eennaamloos monster in een aflevering van The Greatest American Hero. Toch zullen er ook meer serieuze rollen op André’s pad komen.

Het toppunt van zijn carrière op het witte doek is zijn rol als de goedaardige reus Fezzik in de succesvolle avonturenfilm The Princess Bride (1987), waarin hij naast filmsterren als Cary Elwes (Saw-reeks), Robin Wright (House of Cards) en Mandy Patinkin (Homeland) te zien is.

Aangezien de Fransman zijn hele leven moeite houdt met Engels spreken, neemt regisseur Rob Reiner André’s teksten op.

Zodoende kan hij het script uit z’n hoofd leren door naar de teksten te luisteren in plaats van ze te lezen. Ook maakt André zijn opwachting in Conan the Destroyer (1984), een fantasyfilm met Arnold Schwarzenegger in de rol van Conan de Barbaar. Hierin neemt André het als monster Dagoth op tegen Conan.

Met Schwarzenegger tijdens opnames van Conan the Destroyer

Het drankorgel

André’s leven is omgeven door mythes. Deels draagt hij daar zelf aan bij, zoals in het geval van het houthakkersverhaal. Een ander populair gerucht over Roussimoff gaat over bloeddorstige waakhonden die met de staart tussen de poten afdruipen als André eraan komt lopen. Het meest mythische onderdeel van Roussimoffs leven is echter zijn alcoholconsumptie. De verhalen zijn werkelijk legendarisch, evenals de beelden: wereldberoemd is de foto waarop de reus een blikje bier in zijn hand klemt. Je zou denken dat het zo’n miniblikje is. Maar dat is het dus niet. Door André’s grootste hobby – pimpelen – noemt de Nederlandse redactie van FHM hem in juli 2019 ‘de grootste zuiplap ter wereld’. De gigant zou elke tempelier onder de tafel buizen. Op een avond in 1969 zou hij 117 flesjes Duits pils achterover hebben geslagen. Zes jaar later zou hij op een vlucht van Chicago naar Tokio 106 biertjes en de gehele voorraad wodka soldaat hebben gemaakt. Eenmaal in Japan consumeert hij in een bus twaalf flessen witte wijn in slechts drie uur tijd.

Telkens zijn er getuigen die dit onderschrijven. Worstelcollega Gerald Brisco heeft hem eens zes flessen wijn zien ledigen voor een wedstrijd. Enig verschil merkt Brisco in de ring niet: om André dronken te voeren, is wel grover geschut nodig dan enkele kratten pils of kistjes wijn. Niet meer dan logisch: dankzij z’n gigantische bouw (en de grote hoeveelheid bloed die door zijn lijf stroomt) kan hij veel meer hebben dan zelfs de meest geharde alcoholist. Terwijl andere drinkebroers al lang en breed van het padje zijn, is aan André vaak nog niets te merken. Geen onduidelijke spraak, geen verstoorde motoriek.

Op een gemiddelde dag neemt Roussimoffin totaal zo’n 7000 calorieën aan alcohol tot zich. Een kratje bier, twee flessen wijn bij het avondeten, zes tot acht shots Franse brandy, zes cocktails en een glaasje Pernod toe. Hij drinkt alles met een alcoholpercentage, maar het is voornamelijk bier waar André dol op is. Zijn record staat naar verluidt op 156 biertjes op één avond.

Ondanks zijn indrukwekkende alcoholtolerantie wint de fles het meer dan eens van de gigant. Roemrucht is de anekdote dat de reus na een bizar aantal biertjes bewusteloos raakt in een hotellobby. Personeelsleden slagen er niet in Roussimoffnaar zijn kamer te vervoeren, dus slaan ze maar een deken over z’n kolossale lijf heen en laten hem in de lobby liggen. Niet alleen de hoeveelheden drank zijn legendarisch. Zo verorbert hij in een restaurant eens twaalf biefstukken en vijftien kreeften. Op één avond. Hoeveel bier en/of wijn hij daarbij drinkt wordt niet vermeld.

De erfenis

André Roussimoffoverlijdt in januari 1993. Hij sterft op slechts 46-jarige leeftijd in zijn slaap in een Parijse hotelkamer. Wrang detail: Roussimoffis dan in zijn thuisland om de uitvaart van zijn vader bij te wonen. Na André’s crematie strooien nabestaanden – onder wie dochter Robin – zijn as uit op zijn Amerikaanse ranch. Kort na het tragische overlijden verschijnt hij postuum in de komedie Trading Mom en introduceert de WWE André in hun dan kersverse Hall of Fame. Later zal de organisatie een jaarlijkse herdenkingswedstrijd ter ere van hun gigant in het leven roepen.

De trofee voor de winnaar is een gouden miniatuurversie van Roussimoff. Voorts brengt de Amerikaanse zender HBO in 2018 de veelbesproken documentaire André the Giant uit.

Toch is het niet alleen de worstelwereld waarin André voortleeft. Het is ook op hekjes, lantaarnpalen, verkeersborden, prullenbakken, straatmeubilair én kleding. Wellicht ook in uw omgeving. Dat zit zo.

In 1989 creëert de Amerikaanse ontwerper Shepard Fairey stickers met een beeltenis van Roussimoff. De stickers zijn een doorslaand succes. Vooral onder skateboarders vinden ze gretig aftrek. De sticker verschijnt in het straatbeeld van talloze steden in de Verenigde Staten en daarbuiten. Het stickersucces leidt uiteindelijk tot kledingmerk OBEY, dat ook in Nederland te koop is. Op de kleding van OBEY vinden we hetzelfde portret van André the Giant terug. Al vragen wij ons af hoeveel dragers die naam vandaag de dag nog wat zal zeggen.

De beroemde OBEY-sticker met André's portret
window._taboola = window._taboola || []; _taboola.push({ mode: 'alternating-thumbnails-a', container: 'taboola-below-article-5f2de84008c47', placement: 'Below Article Thumbnails', target_type: 'mix' });

Laatste nieuws