:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fcore%2Fpanorama-fallback2.png "https://cdn.pijper.io/core/panorama-fallback1.png")
De afgelopen week werd mij weer eens duidelijk dat alles wat je zegt in de pers z’n eigen leven kan gaan leiden. Misschien zou ik zelf iets genuanceerder te werk kunnen gaan als ik in gesprek ben met iemand van de pers, maar daar heb ik helemaal geen zin in. Ik ben wie ik ben en zeg gewoon wat in me opkomt of wat ik voel. En daar wil ik eigenlijk helemaal niks aan veranderen. Voor een interview werd mij gevraagd mijn mening te geven over luiheid. En dat deed ik. Een dag luieren, daar is niets mis mee. Maar iemand die geen ene ruk wil doen, profiteert van naasten en toch klaagt: daar word ik boos om. Kom ff met je luie reet van de bank. Die nietsnutten. Bah. Begrijp me niet verkeerd: iedereen die het probeert, die zijn best doet ergens te komen, heeft mijn zegen. Ik hou van werken. Misschien sla ik door, ben ik een workaholic, óók niet altijd goed. Maar met luiheid kom je nergens. Ik word er een beetje agressief van, merk ik. Die lui mogen van de aardbodem verdwijnen. Ik zou ze graag een lesje leren: wat mij betreft stoppen we ze in een werkkamp. Kunnen ze eens zien hoe het is, dat ze nadenken en inzien dat er anderen zijn die onwijs hard werken. Altijd maar smoesjes hebben. Daar kan ik zó niet tegen. Weg ermee.” Niks mis mee toch, met die reactie? Ik ga ook niet nog eens uitleggen wat ik bedoel. Het staat er precies zoals ik het wou zeggen. Niks meer, niks minder. Werken voor je geld! En als je het verdomt, terwijl je lichamelijk prima in staat bent om te werken, dan moet je maar voelen en lekker verplicht werken voor je uitkering. Oké, nou ga ik het toch uitleggen... Vervolgens gaat de hele pers ermee aan de haal alsof ik de ganse werkloze bevolking in een werkkamp wil stoppen en moet ik in discussie gaan met mensen over dat ik makkelijk lullen heb omdat ik alleen maar op m’n rug lig geld te verdienen. En al zou ik dat doen, is het nog steeds werken. Maar ik vertik het om mezelf in te houden en me aan te passen omdat er anders misschien iets uit z’n context wordt gehaald en ik me weer moet verdedigen. Dat is me te veel werk!
