Een hapklare brok van 23 centimeter voor Gordon

En dat mag op zich al een wonder heten omdat het programma, waarvoor niemand het blijkbaar nodig vond de werktitel te schrappen en een échte titel te bedenken, maanden geleden het nieuws al haalde omdat er  –  je verzint het niet – nauwelijks aanmeldingen voor waren.

Vrijwel niemand wilde met Gordon trouwen, maar dat probleem was inmiddels opgelost, zo bleek in aflevering één. Op een strandtent aan een bruine recreatieplas hadden alle mensen die met Gordon wilden trouwen zich verzameld om de jury (collega Gerard Joling, hartsvriendin Joyce en goede vriend Danny Rook, die dus nog leeft!) te overtuigen van hun potentie als toekomstig echtgenoot van Nederlands bekendste relnicht.

Dat er in Nederland zorgwekkend veel krankzinnigen rondlopen, dat wist ik inmiddels, maar toch kon ik mij niet aan de indruk onttrekken dat RTL de tegenvallende belangstelling voor een huwelijk met Gordon had opgelost met behulp van een castingbureau. Ik hoop tenminste dat types als Aron en Mirjam goed betaalde acteurs zijn en dus geen mensen die echt bestaan.

De 57-jarige Mirjam, die tijdens het wachten voor de camera's uitvoerig met haar omvangrijke boezem had staan zwaaien, stond met haar 13-jarige zoon voor de jury. De kandidaten was immers gevraagd om bij de audities 'iets van zichzelf' mee te nemen. De arme jongen. Mirjam had de indruk dat Gordon hartstochtelijk op zoek was naar een thuis en ze was ervan overtuigd dat zij dat thuis als geen ander kon bieden. Dat hij homo was, was voor haar geen enkel probleem, zei ze. Dat Gordon daar volgens de jury anders over dacht, was een klap in haar gezicht. Ze barstte in tranen uit.

De 31-jarige Aron had Gordon niet zozeer een thuis te bieden, maar wel een warm welkom. Vrij letterlijk zelfs. Elke relatie was een kwestie van geven en nemen, vond hij, maar zelf werd hij vooral graag genomen.

“Ben je verliefd op Gordon?” vroeg Joling.

“Nog niet, maar ik heb me al wel een paar keer op hem afgetrokken,” zei Aron.

“Is seks belangrijk voor je?” vroeg Joling nadat ik het zap-momentje dapper weerstaan had.

“Echt wel,” zei Aron.

“En wat heb je hem seksueel te bieden?” informeerde Joling.

“23 centimeter,” zei Aron.

Enthousiast schoten Jolings wenkbrauwen de hoogte in.

“Da's een flinke hapklare brok,” concludeerde hij tevreden toen alle botox weer op zijn plek zat. “En begrijp ik nou goed dat je je billen hebt laten doen door een plastisch chirurg?” wilde Joling tot slot nog weten. “Is dat geen probleem als je....”

“Nee hoor,” onderbrak Aron hem vrolijk. “Je kunt er zelfs gewoon op slaan als je erin zit.”

Je kunt er gewoon op slaan als je erin zit... Het zappen stond mij opnieuw nader dan het lachen.

Uiteindelijk doorstonden drie mannen de test. Zij maakten volgens de jury een serieuze kans bij Gordon en mochten daarom een paar uur lang beslag leggen op zijn kostbare tijd om met hem op een date naar keuze te gaan.

De eerste was de geblondeerde en ietwat vrouwelijke Belg Maarten (28), een spiritueel coach die behalve met zijn kapper ook veel met zijn dode oma praatte. Zijn date met Gordon bestond uit het leggen van tarotkaarten en het proeven van speciaalbier in een Belgische kasteeltuin. Ondanks Maartens angstaanjagende verzameling tijgerslipjes vond Gordon hem toch leuk joch. Hun wederzijdse interesse werd bezegeld met een kus op de mond.

De tweede potentiële echtgenoot was Toon, een 23-jarige visboer uit Scheveningen. Nadat alle schuine grappen over nare luchtjes gemaakt waren (“de Toon is gezet!) bleek Toon helaas totaal niet het type te zijn waar Gordon op viel. Ook de date, een avontuurlijk tocht in een pijlsnelle powerboot, in de stromende regen en stuiterend over de Scheveningse golven, was aan de ex-Topper niet besteed. Stront-chagrijnig kroop hij even later aan wal. Nog tijdens het afsluitende etentje nam hij afscheid en ging gillend naar huis.

Zijn derde en laatste date was met de 41-jarige Rogier. Gordon vond het wel spannend om voor de verandering eens met iemand van zijn eigen leeftijd te daten, biechtte hij (49) aan zijn chauffeur op terwijl ze in d auto op weg naar Leiden waren, waar Rogier woonde. Zo iemand had waarschijnlijk toch een hoop 'bagage' vermoedde hij. Of nog erger: kinderen. En dat klopte. Rogier, een man met een sympathieke uitstraling, een bril en hetzelfde postuur als Gordon, had een dochter van een jaar of twee.

“Wat vind je daarvan?” vroeg hij.

“Geweldig,” loog Gordon. “Ik ben gek op kinderen.”

In een kerk staken ze die middag samen wat kaarsjes aan. Voor Gordons overleden moeder, maar ook voor de moeder van Rogier, die Alzheimer had in een vergevorderd stadium. Nadat ze via een eindeloze kronkeltrap de kerktoren hadden beklommen en van het uitzicht over Leiden genoten, voerden ze een serieus gesprek over het belang van 'er voor elkaar zijn' in een relatie. Gordon vond Rogier hartverwarmend. Het was precies wat hij zocht, zei hij, waarna hij hem beetpakte en uitvoerig met hem aan het tongen sloeg.

Het derde zap-moment was er teveel aan. In een flits drukte ik een willekeurige knop op mijn afstandbediening in. Hij had het vaak tevergeefs geprobeerd, maar dit keer was Gordon erin geslaagd om mij oprecht te choqueren. Terug zappen durfde ik niet meer en ik kon alleen maar hopen dat ik er niet van zou dromen. Afijn, u bent gewaarschuwd, donderdagavond.