Sterven in het Harnas: Tim Hague

Meest dodelijke sporten

Snelheidssporten zijn de beste manier om het aardse bestaan vervroegd te verwisselen met het eeuwige. Gemotoriseerde sporten, constateerden we twee nummers geleden, leiden namelijk het snelst tot de dood. Goeie tweede op de lijst van ‘meest dodelijke sporten’ zijn de mannen en vrouwen die elkaar ongegeneerd hard op elkaars hoofd, lever, milt en nieren staan te beuken. Boksen dus. En alle varianten daarop. Elk jaar vallen er wel of één of meer slachtoffers te betreuren.

‘Tim wou blijven vechten'

De gevechten vinden plaats met wederzijds goedkeuren en dát gegeven maakt van boksen zo’n leuke kijksport. De boksers weten wat de risico’s zijn. Maar zolang de geldende regels maar gerespecteerd worden... Dus wie zijn wij om daar vraagtekens bij te plaatsen? Hebben ze bovendien niet al het mogelijke gedaan om risico’s uit te bannen? Zo’n bokspartij gaat bijvoorbeeld tegenwoordig nog maar over twaalf rondes, waar ze vroeger doorgingen totdat er iemand knock-out op het canvas lag.

Een haastklus

Voor wie het laatste gevecht van Tim Hague heeft (terug)gekeken: daar wordt een man niet vrolijk van, zo’n ongelijk gevecht. Wie hebben deze boksers tegenover elkaar gezet? Die mensen zijn namelijk medeverantwoordelijk voor de dood van Hague, die geen partij is voor Adam Braidwood, een voormalige verdediger van de Canadese Edmonton Eskimos (American football). Daar hoef je geen bokskenner voor te zijn om dat te constateren. Mocht u het nog willen checken, de beelden zijn online beschikbaar en al 1,8 miljoen keer bekeken.

Zelfverdediging

De edele kunst van zelfverdediging, zo noemen ze de bokssport ook wel. Daar is in het geval van Hague absoluut geen sprake van. We zien hem zwaar knock-out gaan, minuten lang verzorgd worden om even later nog net op eigen kracht de ring uit te strompelen. Even daarna, in de kleedkamer, zakt Hague echter weer in elkaar. Hij wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht waar hij wordt geopereerd aan een bloedprop in z’n hersenen. Tevergeefs, twee dagen later overlijdt Tim Hague, 34 jaar oud slechts.

In de kleedkamer zakt Hague weer in elkaar. Hij wordt met spoed geopereerd aan een bloedprop in z’n hersenen – tevergeefs

De scheidsrechterlijke beslissingen worden na afloop van het gevecht meteen betwist. “Er was genoeg gelegenheid om in te grijpen,” schrijft journalist Mike Bohn (USA Today, Rolling Stone) “Het is te triest voor woorden dat het zover heeft kunnen komen. Het gevecht was sowieso een mismatch en toen Hague en Braidwood eenmaal tegenover elkaar stonden en dat bleek, had het veel eerder gestopt moeten worden. Er had nooit een tweede ronde gebokst mogen worden.”

Het gevecht tussen Braidwood en Hague, die vier keer knock-out is gegaan in de voorbije 22 maanden, wordt op het laatste moment geregeld. Een haastklus dus. Hague komt pas in beeld nadat twee andere mogelijke tegenstanders van Braidwood hebben afgezegd. Hague moet zichzelf binnen enkele weken prepareren op het gevecht en dat blijkt veel te kort, zo oordeelt  Bohn. “Het is zo klaar als een klontje dat Tim Hague de partij alleen maar vanwege het geld heeft aangenomen. Dat is de trieste realiteit van het boksen op dit moment.”

Dit is een voorstukje uit ons blad. Wil je het hele artikel over Tim Hague lezen? Bestel de nieuwe Panorama dan hier, of lees het op Blendle.