Column Jens Olde Kalter: Binnen een uur een kalasjnikov

Binnen een uur een kalasjnikov

Op 17 januari van dit jaar was er een dodelijke schietpartij in de Amsterdamse Diamantbuurt. De eerste liquidatie van 2018, na een periode van betrekkelijke rust in de onderwereld. Maar de identiteit van de vermoorde jongeman, Anas el Ajjoudi, alias ‘Boeloeloe’, deed direct vermoeden dat het niet bij deze moord zou blijven. Boeloeloe was al eerder op de radar verschenen. Van de recherche, en van het moordcommando dat later Pjotr R. in Diemen op klaarlichte dag in een woonwijk wilde liquideren.

Iedereen die de wetten van de onderwereld kent, weet dat de ene moord de andere uitlokt. Dus vroeg ik aan de direct in de Diamantbuurt aanwezige recherchechef Olivier Dutilh of hij bang was voor een nieuwe golf van geweld? “Nee, dat denk ik niet,” zei hij. “Het is lange tijd rustig geweest en ik zie niet in waarom dat hierdoor zou moeten veranderen. Amsterdam is een grote stad, en daar hoort zo nu en dan een schietincident bij.”

De moord op Boeloeloe trok vooral de aandacht van de misdaadscene zelf,  en van de volgers van misdaadnieuws. Verder kon het ‘niemand’ iets schelen. Opgeruimd staat netjes is tenslotte wat de gemiddelde burger ervan denkt.

Knul van 17

Drie weken later lag er een knul van 17 dood in een jeugdhonk. Vermoord met een automatisch wapen, voor de ogen van kleuters op kookles. Opeens was de stad te klein. ‘Hoe kon dit gebeuren?’ ‘Waar ging dit heen?’ Had burgemeester Van der Laan niet gezegd dat Amsterdam zo'n lieve stad was?

Was men soms vergeten hoeveel mensen er de laatste jaren op klaarlichte dag met automatisch vuur waren vermoord, dat er daarbij kogels in auto’s en trams vlogen en dat soms zelfs de ‘verkeerden’ werden vermoord voor de ogen van kinderen? Dat er een hoofd op een stoep lag? Dat de politie minderjarigen aanhoudt die met een zwaar automatisch wapen op weg zijn naar een liquidatie, omdat liquideren tegenwoordig statusverhogend is op straat en nou eenmaal meer oplevert dan werken achter de kassa?

En dat legers van dat soort jochies gek worden gemaakt met (letterlijk!) bergen poen? Die poen komt daar door mensen die doordeweeks hard roepen ‘laat die boeven elkaar maar afmaken’, maar in het weekend niet weten hoe hard ze naar die boeven moeten rennen om een pakkie coke te scoren.

De internationale handel in cocaïne

En daarmee zijn we bij de bron van al deze ellende beland: de internationale handel in cocaïne en de daarmee gepaard gaande wapenwedloop. De coke komt met containers tegelijk ons land binnen, en niets is zo stabiel als de prijs van een pakkie. Zelfs de inbeslagname van duizenden kilo’s kan daar niks aan veranderen. Reken uit de winst. Die loopt hier in de honderden miljoenen.

“De controle in de haven verscherpen!” riep Kamerlid Madeleine van Toorenburg (CDA) vorige week opeens naar aanleiding van al het geweld. Maar dat is goedkoop scoren. Want het havenbedrijf wil helemaal geen scherpere controles. Dat wil maar één ding en dat is een snelle afhandeling en doorvoer van containers, wat niet rijmt met grootschalig en strenger toezicht.

@backlink(170547)

De avond nadat het Kamerlid dat had geroepen was er een debat in de Kamer. Daar werd van alles geroepen, door mensen die al jarenlang zaten te slapen. “We moeten de wapenhandel aanpakken,” riep de een. “Strenger straffen op wapenbezit,” riep een ander. “We hebben al een uitstekende opsporing,” zei minister Grapperhaus.

Met verbijstering zat ik te kijken naar zoveel onnozelheid. In de Kamer. Heeft men enig idee hoeveel AK-47’s er in Nederland op voorraad liggen? Ik heb wat huiswerk voor Grapperhaus gedaan. Even ergens binnengelopen waar men de weg weet. “Wat kost een AK, en hoe snel kan je ’m aan me leveren. Binnen 24 uur?” vroeg ik. Ik zei er wel bij dat het voor mijn column was. “Mwahaha,” begon mijn contact te lachen. “Nee man, geef me vier ruggen, en vermaak je even. Ben ik binnen een uurtje weer bij je.”