Coke, dixies & Koningsdag

Shoarma

Afgelopen zaterdagmiddag hing ik tussen een kruk en een muurtje in broodjeszaak Van Dobben, in een steeg naast het Rembrandtplein. Het was the day after, en het laatste wat ik me van die ‘day’ kon herinneren, was mijn eigen glimlach boven de dampende walm van een klodder knoflooksaus op een gloeiende bak met shoarma. Moederziel alleen was ik op dat nachtelijk uur. Maar zeldzaam tevreden. Nu was ik met twee vrienden. In onze linkerhand een glas melk, in onze rechter een hap van een uitsmijter met alles erop en eraan wat onze behoefte aan calorieën en een vette hap kon bevredigen.

Het zou niet de laatste uitspanning zijn waar we gingen hangen. Later die dag eindigden we in een hut met ieder een spek-appelpannenkoek, een pond poedersuiker en een liter stroop. Die hadden we dan ook dik verdiend na het opruimen van de puinhoop die we de dag ervoor op een boot hadden achtergelaten. Omdat er in die pannenkoekenhut geen muurtje was om tegen te leunen, hingen we in de leuning van ons stoeltje, lachend om de verhalen van de dag ervoor. Roddelend als een stel ouwe wijven. Over single-vrienden die ongegeneerd overal hun tong in stopten waar dat werd getolereerd, over niet-singlevrienden (en vriendinnen) die dat (net zo ongegeneerd) ook deden (discokusjes), en over de reden waarom dat zo ongegeneerd gebeurde: de liters drank die er gedurende de dag en de avond ingingen, en vooral – laten we elkaar geen Jantje noemen - de zak met snoep die door de hele stad van hand tot hand ging. Mijn hemel, wat moeten de dealers de daagjes weer hebben afgeteld tot onze fijne koning zijn verjaardag ging vieren. Want waar ze in sommige plaatsen Koningsdag koekhappend doorbrengen, weet ik – sinds ik op mijn 15de zelf Koninginnedag in Amsterdam mocht vieren - niet beter dan dat het in de hoofdstad een legitimering is voor collectief en grootschalig hedonisme. En dat daar kennelijk veel behoefte aan is.

Junks

Bij halve en hele junks die niet beter weten, maar nu ook bij mensen die de draad een dag later weer oppakken waar ze hem de dag ervoor even hadden neergelegd. Bij hun kinderen, die bij oma waren geparkeerd, bij hun goede banen, of bij de bedrijven die ze 24-7 strak leiden (maar vandaag even niet). Agenda-hedonisten dus. Yogasnuivers, aldus korpschef Erik Akerboom onlangs. Schitterend woord, echt! Mijn vrienden zitten niet allemaal op yoga, sommige wel. De een snuift nooit. De ander zo af en toe. Of neemt een keer een pilletje. Vooral op Kingsday. Laat hen toch lekker. Het verbod op drugs was niet hun idee. Dus verander de wet of zorg dat er geen pil meer in Brabant wordt gedraaid of geen gram coke meer in Rotterdam of Antwerpen binnenkomt. Succes ermee! Tegen het einde van de zaterdag zat ik nog steeds in die pannenkoekenhut, tevreden terugkijkend op een leuke, gezellige, Amsterdamse Koningsdag. Het mooiste verhaal (met afstand) kwam echter uit Groningen, waar een knakker was gaan tukken in een dixie, om vervolgens een paar uur later en een paar kilometer verderop te ontdekken dat ie toch echt op een andere plek dat ding was binnengegaan dan waar hij er nu uit wilde. Alleen zat de deur klem tegen andere dixies. Ik probeerde te analyseren hoe dat gegaan moest zijn, hoe enorm grappig het was, en – meine gute - hoeveel pillen hij door zijn bier had gemixt? Kon hij de cijfers in het scherm van zijn telefoon nog wel goed zien toen hij het 0900-nummer van de politie belde. Of was ie zo in paniek dat ie voor 1-1-2 ging, en jankend naar de meldkamer schreeuwde dat ie zat opgesloten. In een dixie. Mwahahahahahah. Later die avond las ik de tweet van een Groningse agent die hem was gaan halen: #neveradullmoment Kingsday in Holland... Love it! ■