VVV? Of gewoon PSV?

Dag Davidse!

In februari van dit jaar had ik de perswoordvoerder van VVV-Venlo in mijn mailbox. Het schuim droop via zijn mond over mijn beeldscherm. Namens het bestuur van de Venlonaren deed hij zijn beklag over een satirisch stukje dat ik had geschreven over hun trainer, Maurice Steijn. Die liet ik twee dagen vóór de thuiswedstrijd tegen Feyenoord op onze website zeggen dat zijn spelers en hij misschien wel dronken aan die wedstrijd zouden beginnen. VVV-Venlo vierde die week zijn 115-jarige jubileum en we zaten een week voor vastelaovend zoals carnaval in Venlo wordt genoemd, dus een knipoog naar overmatig alcoholgebruik in de Koel vond ik wel in de tijdsgeest passen. Het bestuur van VVV-Venlo niet.

Dat ik in diezelfde satirische rubriek wel gekkere dingen had geschreven, deed er niet toe. Zo liet ik Robin van Persie, voordat hij in de winterstop bij Feyenoord tekende, zeggen dat hij niet met Feyenoord, maar met Sparta Champions League-voetbal wilde spelen, Bert van Marwijk dat hij als bondscoach van Australië in koalaberen uitbetaald wilde worden en Erik ten Hag dat Ajax nog met twee vingers de titel zou halen, ook al was de achterstand op PSV onoverbrugbaar. Dat mijn duim dik was, hadden ze in Rotterdam, Amsterdam en Australië wel begrepen. In Venlo lag dat toch net iets anders.

Ik antwoordde dat ik onder de rook van Venlo geboren ben, tegenover de Koel op school heb gezeten en VVV (toen zonder de onnodige toevoeging Venlo) de enige voetbalclub is waar ik ooit een seizoenkaart van heb gehad, waarmee de kou meteen uit de lucht was. Ze dachten dat er weer een of andere arrogante verslaggever uit de Randstad neerkeek op de provincie, wat natuurlijk niet verder van de waarheid kan liggen.

Ik kan dit onmogelijk als mijn persoonlijke hoogtepunt van het afgelopen eredivisieseizoen noemen, en ik hoef ook zeker geen wit voetje in Venlo te halen, maar VVV-Venlo is wel de club van dit seizoen. Hoe je je met de kleinste portemonnee van iedereen op het slechtste veld van iedereen vier wedstrijden voor het einde veilig speelt, is knapper dan het kampioenschap van PSV of de beker van Feyenoord. En dan hadden ze met Lennart Thy ook nog eens, terecht, de meest bejubelde speler van allemaal binnen de gelederen. Of zie ik er een paar over het hoofd?

Groeten,

Micha Jacobs

Beste Jacobs,

Misschien moet je er toch eens naar laten kijken, naar die dikke duim van je. Of had je zelf gezopen toen je dit schreef? Knap hoor, dat je cluppie met minimale middelen boven de nacompetitie-streep is geëindigd, maar om  ze daarom nou gelijk tot dé club van het afgelopen seizoen te bombarderen, dat gaat deze arrogante verslaggever uit de Randstad toch net een brug of zes te ver. Als neutrale toeschouwer kan ik mij van jouw gele rakkers eerlijk gezegd geen wedstrijd herinneren waarbij ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten.

Nou moet ik daar wel bij zeggen dat het puntje van mijn stoel überhaupt nauwelijks aan slijtage onderhevig is geweest. Voor mensen zonder dikke duimen was het seizoen 2017/2018 er eentje om snel te vergeten. Maar als ik dan toch een Club van het Jaar zou moeten aanwijzen (om het woord ‘smaakmaker’ te vermijden) dan toch gewoon PSV. Beste selectie, beste trainer, beste beleid. En – vergeef me de dooddoener – het meest constant (met als gedenkwaardige uitzondering die bizarre 5-0 nederlaag bij buurman Willem II). En dan kan iedereen wel roepen dat AZ zulk leuk en aantrekkelijk voetbal speelde, maar dat deden de Alkmaarders wel voornamelijk tegen laagvliegers en middenmoters als FC Twente, ADO Den Haag en Heracles. Zodra het een echte wedstrijd werd, tegen geduchte tegenstanders als PSV, Feyenoord of Ajax, bleef er van dat aantrekkelijke voetbal toch al snel bar weinig over. Een eervolle vermelding is er wat mij betreft voor PEC Zwolle, maar dan wel alleen voor de eerste seizoenshelft. Ik weet niet wat ze daar in Zwolle eten met de kerst, maar blijkbaar blijft het nog maanden daarna in je benen hangen.

Door met de Speler van het Jaar. Dat Lennart Thy die eer te beurt valt lijkt mij uitgesloten. Hoe mooi ik het ook vond dat hij als profvoetballer een wedstrijd liet schieten om het leven van een leukemiepatiënt te redden; een goed mens maakt nog geen goede voetballer. Wie was dan wel de beste? Alireza Jahanbakhsh? Ach. Hakim Ziyech? Soms. Guus Til? Geintje. Marco van Ginkel? Bijna.

Ik snap dat het als sportcolumnist je taak is om lekker tegendraads uit de hoek te komen (Umar Sadiq!), maar als ik eerlijk ben was de beste speler gewoon Matthijs de Ligt. Dat vat het seizoen 2017/2018 wel zo'n beetje samen, vrees ik: een kleurloze kampioen en een centrale verdediger als uitblinker. Ondanks dat ongelofelijk fantastische VVV.

Groeten (met zachte G),

Jochem Davidse