:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fcore%2Fpanorama-fallback1.png "https://cdn.pijper.io/core/panorama-fallback2.png")
Het is een illuster gezelschap dat op zondag 24 november 2002 met twee auto’s van Amsterdam naar Groningen rijdt. In de voorste wagen zit een aantal donkere mannen, die later allemaal zullen uitgroeien tot grote spelers in de Nederlandse onderwereld: Gwenette Martha, zijn neef Dennis M. en Etous Belserang. Achter hen rijdt een zwarte Renault Kangoo met achter het stuur de Engelsman Steven B. Naast hem zit zijn landgenoot Daniel Sowerby.
De mannen rijden naar een woning in de Uranusstraat in de stad Groningen. Eenmaal aangekomen bellen ze aan.
De nu 37-jarige Koen Meesters is boven en hoort dat er aanvankelijk Engels wordt gesproken nadat zijn vader de voordeur heeft opengedaan. Al gauw gaat het verder in het Nederlands. Koen: “Ik hoorde dat er een paar man bij ons binnen in de hal stonden. En ik hoorde mijn vader die zei: Weet je wel wat je zegt?! Je bedreigt me in mijn eigen huis. Toen ik beneden kwam, waren de mannen verdwenen. Ze hadden mijn vader een telefoonnummer in Spanje gegeven, dat was op een afgescheurd stuk verpakking van Mascotte-vloei geschreven. Dat moest hij bellen om door te geven waar zijn zus Jeanet uithing. Als hij dat niet zou doen, zouden die mannen terugkomen en ‘niet om te praten’. Maar mijn vader had zijn zus al tijden niet meer gesproken en wist niet waar ze verbleef. Ja, ze zat ergens in Spanje, maar waar, dat was ons niet duidelijk. Hij heeft dat Spaanse nummer wel gebeld, maar omdat de man aan de andere kant van de lijn zijn naam niet wilde zeggen, heeft hij weer opgehangen.”
Politie in de straat
De familie Meesters belt direct de politie om te vertellen over de dreigende mannen aan de deur, maar die zegt niet veel te kunnen doen. Vader, moeder en Koen voelen zich zo onveilig dat ze die avond naar de gezamenlijke studentenflat van dochter Annemarie en zoon Koen vertrekken waar ze blijven slapen. De volgende dag gaan de ouders weer terug naar hun 2-onder-1-kapwoning in de Uranusstraat. Volgens de politie kunnen ze hun huis niet blijven ontvluchten.
Vier dagen later, het is dan donderdag 28 november, wordt er om even over zeven uur ’s avonds aangebeld bij de hoekwoning.
Annemarie, nu 34 jaar: “We hadden die dag nog met elkaar gegeten. Mijn vader had mijn moeder naar haar werk gebracht en was die avond alleen thuis.” Koen bezorgt op de bewuste avond met de brommer maaltijden voor een Chinees restaurant. “Zo rond half acht besloot ik tussendoor even sleutels terug te brengen naar mijn vader. Toen ik in de buurt kwam van het huis, zag ik dat de straat was afgesloten met van die rood-witte politielinten. Ik vermoedde direct het ergste en vroeg aan een buurman of het om mijn vader ging. Die knikte. Is hij dood, vroeg ik. Weer knikte de buurman. Ik wilde direct onder de politielinten door naar mijn vader, maar werd tegengehouden door de politie. Ze zetten me in een politiebusje, helemaal alleen. Ik werd helemaal gek daar in die auto en ben kort daarop naar mijn zus gegaan. Samen zijn we naar het werk van mijn moeder gereden om het haar te vertellen.”
In het onderzoek naar de moord op Gerard Meesters, die met acht kogels is doodgeschoten, tast de politie aanvankelijk in het duister. De 52-jarige docent heeft geen criminele achtergrond. Er zijn zeer sterke vermoedens dat de liquidatie te maken heeft met de bedreigingen op 24 november. Maar wie die mannen aan de deur zijn geweest en waarom er gezocht wordt naar de zus van Gerard Meesters is een raadsel.
Mysterieuze envelop
Een week na de moord gebeurt er iets merkwaardigs. In een woning in Amsterdam-Oost wordt een envelop in de bus gedaan met daarin een artikel uit het Dagblad van het Noorden over de liquidatie van de onschuldige Gerard Meesters. ‘Doodgeschoten Stadjer had zijn moordenaars mogelijk op bezoek’ luidt de kop boven het uitgeknipte artikel. En met de hand daarbij de tekst gekrabbeld: ‘Madelin tum foon opbellen’ gevolgd door een telefoonnummer in Spanje. Het is hetzelfde nummer dat ook Gerard Meesters moest bellen.
Madelin is Madeleine B. (1966), een vrouw die in Spanje woont. Volgens haar moeder, bij wie de envelop met de dreigende boodschap in Amsterdam is bezorgd, houdt Madeleine zich bezig met drugs, onder andere met een Engelse groep die hasj haalt uit Marokko, zo vertelt ze de politie. Die vermoedt logischerwijs een verband met de bedreiging en liquidatie van Gerard Meesters, maar weet verder niet wie er achter zou kunnen zitten. De broer en de moeder van Madeleine B. duiken met hulp van justitie een half jaar onder. Ook Koen en Annemarie en hun moeder zitten ondergedoken.
Koen: “Vooral mijn moeder en zus waren bang. Zelf leefde ik in een soort waas, een shock. Nadat mijn moeder na maanden weer terug was in haar eigen huis, heb ik nog een jaar lang bij haar gewoond om haar te steunen. Ze had zo ongelooflijk veel verdriet.”
De politie gaat in Spanje op zoek naar de vriendinnen Jeanet Meesters (1957) en Madeleine B., die meer moeten kunnen vertellen over de zaak, maar weet hen niet te traceren. Toch is er in de zomer van 2003 een doorbraak als in Engeland de vingerafdrukken van de envelop met het krantenartikel worden herkend in de database van de politie. Ze zijn van ene Steven B. (1974) uit Nottingham. Intensief speurwerk levert op dat deze B., alias Rubble, in Nederland verblijft en veel optrekt met een andere Engelsman: Daniel Sowerby (1958).
Sowerby is in Engeland op 20-jarige leeftijd veroordeeld tot levenslang, omdat hij bij een inbraak een man met een koevoet had doodgeslagen. In januari 2001 had Sowerby met een vals paspoort met daarin de naam Andrew Love de benen genomen naar Frankrijk om uiteindelijk in Breda te belanden. Hij verdient hier de kost met een soort groothandel in drugs. Rubble helpt hem daarbij, door heroïne te testen en pakketten verdovende middelen rond te brengen. Per ritje krijgt Sowerby zo’n 500 euro.
Moord is ‘passende reactie’
In het onderzoek naar de twee Engelsen wordt intensief getapt. Daarbij krijgt de politie steeds meer zicht op de organisatie achter de drugshandel in Breda. Het Openbaar Ministerie ontwaart de contouren van ‘een bedrijf’ dat voornamelijk uit Engelsen bestaat en op verschillende plekken in Europa actief is. Aan het hoofd, aldus de rechercheurs, staat ene Robert Dawes, daaronder Tony Spencer als logistiek manager en dan vervolgens ‘lokale managers en andere werknemers.’ De Engelse leiding van de groep resideert vooral in Spanje.
De taps leveren de politie ook inzicht in het motief voor de moord op Gerard Meesters. Madeleine B. en Jeanet zouden een partij drugs hebben geript van de organisatie van Robert Dawes. Dat blijkt onder andere uit een telefoongesprek dat Tony S. heeft met ene Red:
Tony Spencer: “We pikken niets van niemand, dat is voorbij en die verrekte sletten die me tien maanden beroofden. Ik moet nog steeds rekeningen betalen voor die sletten. Als ik die blonde eindelijk te pakken krijg zal ze ervan lusten. Eerst wat poen en als ik mijn positie weet ga ik terug en zet het haar betaald. We hebben het al gedaan met die andere en het gaat ook met haar gebeuren, dat zeg ik je. Als we haar niet kunnen vinden zullen we het regelen. Ze zal betalen.”
Red: “Wat bedoel je met die andere, die andere meid?”
Tony Spencer: “Ja, we hebben met diegene afgerekend. Niet met haar persoonlijk, maar we hebben wraak moeten nemen met iemand in haar nabijheid afrekenen. We wilden het niet doen, maar we hadden geen keus. We hebben een voorbeeld gesteld.”
De politie besluit Daniel Sowerby en Steven B. op te pakken. Ook al omdat ze op de dag van de moord op Gerard Meesters in Groningen in de buurt van de plaats delict zijn geflitst in een huurauto. Beiden weigeren aanvankelijk iets tegen de politie te zeggen. Wel vertellen ze dat ze deel uitmaken van een organisatie die hasj verhandelt. Daniel Sowerby geeft ook een verklaring waarom hij zijn mond niet wil open doen: “Bepaalde mensen van de organisatie hebben dan de autoriteit om je veel pijn toe te brengen.”
Kort na zijn aanhouding begint Rubble toch te verklaren. Hij vertelt dat hij samen met Sowerby op 28 november 2002 naar Groningen is gereden. Rubble was in de veronderstelling dat ze drugs moesten bezorgen, maar dat Sowerby kort nadat hij was uitgestapt weer terug de auto in sprong met de mededeling: “Go, go, go. I’ve just killed somebody. Drive.” Vervolgens waren ze in een gehuurde zwarte Renault Kangoo met gedoofde lichten weg gestoven. Ergens langs de A7 zou Sowerby het vuurwapen uit de auto hebben gegooid.
Rubble bevestigt ook het vermoeden dat de criminele organisatie achter de moord op Gerard Meesters zit, omdat diens zus met haar vriendin 1300 kilo hasj achterover zou hebben gedrukt. In een verhoor met de politie waarin het gaat over de sancties als er drugs verdwijnen, zegt Rubble: “De moord op Meesters past ook in dat beeld. Bij de hoeveelheid drugs die van de organisatie is verdwenen, is zo’n moord een passende reactie en is het niet verbazingwekkend dat zoiets gebeurt.”
Ondertussen hebben de rechercheurs ook Jeanet Meesters weten op te sporen. Koen: “Mijn tante Jeanet was na de moord op mijn vader naar Marokko gevlucht. Ze belandde daar in een psychose en werd opgenomen. Dat was overigens wel vaker gebeurd. In 2003 was ze voor korte tijd weer in Nederland, ze verbleef toen in een Blijf-van-mijn-lijf-huis in Amsterdam. Maar ze heeft altijd ontkend dat ze drugs heeft gestolen.”
Levenslang veroordeeld
Op 7 juli 2005 wordt Daniel Sowerby door de rechtbank in Groningen tot levenslang veroordeeld wegens moord. Steven B. krijgt acht jaar cel. In hoger beroep krijgt Sowerby opnieuw levenslang. De veroordeling van de Engelsman is voornamelijk gestoeld op de verklaringen van zijn landgenoot Rubble. De advocaten van Sowerby voeren tevergeefs aan dat die verklaringen flinterdun en hoogst twijfelachtig zijn. Ook opvallend is dat het Openbaar Ministerie tijdens de rechtszaken laat weten dat het Daniel Sowerby als de schutter ziet, maar ook expliciet aangeeft dat Engelsman Robert Dawes de opdrachtgever van de moord is. Toch gaat het OM niet over tot vervolging van de Engelse drugshandelaar.
Annemarie en Koen hebben de moord op hun vader nooit los kunnen laten. In hun slachtofferverklaring die Annemarie voorleest in de rechtszaak tegen Sowerby en Steven B. stellen ze dat ze in de eerste maanden na de moord in een gevangenis van angst leefden. Die angst heeft inmiddels plaats gemaakt voor een vastberaden streven naar rechtvaardigheid. Annemarie: “Ik heb het proberen te begraven, want je raakt er verbitterd van. Ik heb meerdere keren gezegd: ik wil het achter me laten, ik wil gelukkig worden, maar dan denk ik aan de onrechtvaardigheid van dit allemaal en dat mijn vader daar zelf ook helemaal niet tegen kon en dan vind ik dat ik toch weer door moet gaan. Ik wil mijn mond open doen in deze beangstigende wereld en laten weten dat mensen onrecht wordt aangedaan. Mijn broer en ik willen dat niet alleen de schutter, maar ook de opdrachtgever wordt vervolgd.”
Die vastberadenheid heeft er ook toe geleid dat het Openbaar Ministerie onlangs bekendmaakte dat het gaat onderzoeken of het Robert Dawes kan gaan vervolgen voor het opdrachtgeven van de moord op Gerard Meesters. Gezien de eerdere beweringen van het OM tijdens de rechtszaak en het hoger beroep dat ze Dawes als opdrachtgever ziet geen gekke zaak. Wel vreemd dat er pas na twaalf jaar onderzoek wordt gestart naar Dawes’ mogelijke betrokkenheid. Heeft het misschien iets te maken met het feit dat Annemarie en Koen vorig jaar aangifte hebben gedaan tegen Dawes? Een woordvoerster van het Openbaar Ministerie Noord-Nederland: “Het nieuwe onderzoek is gestart na de aangifte van de kinderen van Gerard Meesters. Omdat deze aangifte nieuwe aanknopingspunten bood, is het onderzoek naar de betrokkenheid van Dawes bij de moord op Meesters gestart. Hiervoor bood het onderzoeksdossier onvoldoende basis om tot vervolging van Dawes over te gaan.” Afhankelijk van de onderzoeksresultaten zal Dawes in Frankrijk worden verhoord.
In hun zoektocht naar rechtvaardigheid en duidelijkheid hebben Annemarie en Koen ook de man ontmoet die hun vader heeft doodgeschoten. In een klein kamertje in gevangenis Zuyderbos hebben ze Daniel Sowerby gesproken. Annemarie: “We wisten dat Sowerby terminaal was. Hij had kanker. We hoopten dat hij met de dood in de ogen de waarheid wilde vertellen. Dat hij zou bekennen dat hij onze vader heeft doodgeschoten. En dat hij zou willen vertellen wie de opdrachtgever was. Het bleek ijdele hoop. Hij bleef bij zijn ontkenning dat hij de schutter was en hij wist dan ook niet wie de opdrachtgever was.”
Ontmoeting Jeanet
Koen en Annemarie hebben ook gesproken met hun tante Jeanet en Madeleine B. Nog niet zo lang geleden is Koen afgereisd naar Spanje waar hij zijn tante heeft ontmoet. “Ze was er slecht aan toe. Ze woont in een soort van kraakpand en mist een aantal tanden. Ze heeft vlekken in haar gezicht en geen inkomsten. Soms wordt ze geteisterd door depressies. Daar heeft ze sinds haar tienerjaren al last van. Jeanet was vroeger onze lievelingstante. Ze kwam trouw op onze verjaardagen en nam ons mee naar de kermis.”
Annemarie vult aan: “Mijn tante was gek op mijn vader. Als ze had geweten dat hij het slachtoffer zou worden van haar handelen, dan had ze nooit die drugs gestolen. We zijn niet boos op haar, maar wat steekt is dat ze naar ons gevoel niet de waarheid vertelt. En dat nog steeds niet wil doen. Justitie heeft haar aangeboden te helpen, maar dat ze heeft geweigerd. Ja, dan zijn we wel klaar met haar.”
Zowel Madeleine B. als tante Jeanet ontkennen tegenover Annemarie en Koen een partij drugs te hebben geript. Koen: “Mijn tante ontkent dat ze wist dat er drugs in het spel waren. Zodra ze dat merkte is ze op de vlucht geslagen, althans dat is haar versie van het verhaal. Volgens Madeleine heeft Tony Spencer zelf de drugs gestolen en haar en Jeanet de schuld gegeven. Het blijft voor ons lastig te achterhalen wat er nu precies is gebeurd. Dat is nogal frustrerend.”
Tony Spencer kunnen we het niet meer vragen: hij is inmiddels overleden. De beide dames verblijven nog steeds in Spanje. Madeleine B. is actief in het verhuren van woningen en vakantieverblijven. Ze heeft haar connecties met Engeland niet helemaal opgegeven. Haar bedrijf is officieel gevestigd in het Britse Sussex. Als we contact zoeken om haar versie van het verhaal te horen, verbreekt ze al na 15 seconden de verbinding. Sms’jes laat ze onbeantwoord. Jeanet Meesters is onbereikbaar. Haar telefoon staat continu op de voicemail.
Wie is Robert Dawes?
Robert Dawes (1972), lid van een beruchte criminele familie in Nottingham, heeft vele bijnamen, zoals The Derby man, The Voice en Franky. Hij wordt gezien als een van de grootste drugshandelaren van Europa, die wisselend resideert in Spanje en Dubai. Dawes doet zaken over de hele wereld: Zuid-Amerika, Azië, Rusland, Europa. In Nederland werkte hij onder andere samen met Gwenette Martha (in mei 2014 geliquideerd).
Steeds weet Dawes uit handen van justitie te blijven. Tot eind 2015 wanneer de Spaanse politie een inval doet in zijn villa aan de Costa del Sol. De actie in Spanje is een internationale samenwerking tussen onder andere de Franse, Spaanse en Engelse autoriteiten. Dawes wordt verdacht van de import van 1300 kilo cocaïne via de Parijse luchthaven Roissy. De drugs waren afkomstig uit Venezuela en verpakt in 31 koffers. De Engelse National Crime Agency bleek geïnfiltreerd in het Venezolaanse drugskartel De Los Soles waardoor de zending gepakt kon worden.
Robert Dawes zit voor die 1300 kilo nog steeds in voorarrest in een gevangenis even buiten Parijs. Het Franse Openbaar Ministerie laat Panorama weten dat het onderzoek naar Dawes vrijwel is afgerond. Zijn rechtszaak staat gepland voor december dit jaar. Als hij voor die 1300 kilo coke wordt veroordeeld, kan hij maximaal vijftien jaar krijgen.
Naast de liquidatie van Gerard Meesters, zou Dawes mogelijk nog betrokken zijn bij tenminste twee andere moorden: die op de 40-jarige David Draycott in oktober 2002 in Engeland (een maand voor de dood van Gerard Meesters dus) en die op de 37-jarige David Royle op 25 mei 2001 in Amsterdam-Noord. Royle werd het slachtoffer van een schietpartij met Tony Spencer, de logistiek manager van Robert Dawes. Die eiste geld van het slachtoffer, omdat deze een partij drugs niet zou hebben betaald.
Het Engelse Openbaar Ministerie zegt dat er momenteel geen vervolging is ingesteld tegen Dawes. De National Crime Agency, noch de politie van Nottingham willen iets zeggen over mogelijke onderzoeken die er naar de drugshandelaar lopen. De advocaat van Dawes in Parijs hield zich onbereikbaar voor commentaar.