doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_menu_allpages');

Sportpresentator Jeroen Stomphorst

Met de finale van het WK voetbal, de Tour de France en straks het WK hockey in het vooruitzicht hebben we een sportzomer om van te smullen, aldus Studio Sport-presentator Jeroen Stomphorst (45).
doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_below_image_article');
@media (max-width: 679px){#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{background: #eee;}#fig-6147be6a0d6ff img{#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{width: 470px;height: 470px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{background: #eee;}#fig-6147be6a0d6ff img{#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{width: 624px;height: 624px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{background: #eee;}#fig-6147be6a0d6ff img{#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{background: #eee;}#fig-6147be6a0d6ff img{#fig-6147be6a0d6ff img.lazyloading{width: 948px;height: 533px;}}https://cdn.pijper.io/core/panorama-fallback1.png

Heb je genoten van dit WK voetbal?

“Absoluut, al blijft het natuurlijk wel dubbel. Een WK met Oranje blijft natuurlijk zoveel leuker dan een WK zonder Oranje. Neem alleen al de beleving. Al was de teleurstelling ditmaal minder groot dan twee jaar geleden, toen het Nederlands elftal zich niet plaatste voor het EK. Ditmaal zagen we het natuurlijk allang aankomen.”

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

Je dacht niet: oei, daar gaan onze kijkcijfers!

“Het is echt niet zo dat we dit WK voor een handjevol kijkers hebben uitgezonden. Neem het laatste EK. Toen keken er bijna 5 miljoen naar de finale tussen Frankrijk en Portugal! Kortom, wij Nederlanders kijken toch  altijd wel als de bal eenmaal rolt.”

Komt dat omdat wij in Nederland sportgek zijn?

“Absoluut. En ja, dat geldt natuurlijk ook voor mij. Ik ben een échte liefhebber. Vind dan ook echt alles leuk. Dus niet alleen voetbal, maar ook een sport als handbal.”

Dat vindt nu iedereen in Nederland, onder andere vanwege die meiden natuurlijk!

“Nee, daardoor ben ik geen fan geworden. Dat was ik al veel eerder, ver voordat die meiden doorbraken. Handbal is een fascinerende sport, hoor. Dat gaat zo snel. En het is bikkelhard. Dan kun je wel zeggen: hoe groot is handbal nou? Nou, heel groot! Zeker als Oranje het goed doet. Neem die sensationele WK-finale in 2015, toen Oranje verloor van Noorwegen. Daar keken gewoon meer dan een miljoen mensen naar.”

Hoort die prestatie thuis in het rijtje van mooiste sportmomenten ooit?

“Zonder meer! Net als de gouden shorttrackmedaille van Suzanne Schulting in Zuid-Korea. Dat was natuurlijk helemaal uniek. Dat was niet alleen de eerste olympische shorttrackgoud voor Nederland, maar ook nog eens behaald in het hol van de leeuw. En daar mocht ik verslag van doen, hoe mooi wil je het hebben…”

En als je verder terugkijkt?

“Dan denk ik meteen aan de Wimbledon-zege van Richard Krajicek in 1996. Toen had ik echt de tranen in mijn ogen staan. Vroeger dacht ik weleens: zullen we ooit meemaken dat een Nederlander het meest prestigieuze tennistoernooi ter wereld wint? Dat kon je je toch niet voorstellen? En ja, hoor. Krajicek deed het gewoon.”

Toch werd het goud van de volleyballers, behaald op Olympische Spelen van Atlanta in 1996, gekozen tot sportmoment van de eeuw.

“Ja, ook waanzinnig natuurlijk. Van de spanning durfde ik toen bijna niet te kijken… Maar ook het volleybal volgde ik toen al. Ik weet nog goed dat ik in die tijd als jonge journalist eens bij een persconferentie zat. Kwamen de knieën van Ron Zwerver langs. Zo lang waren die mannen. En dan het geweld waarmee zij die ballen binnensloegen. Magistraal gewoon.”

We hebben een schitterende sportzomer. Waar kijk je de komende tijd zelf nog naar uit?

“Dat is toch wel het WK hockey voor vrouwen, van 21 juli tot en met 5 augustus in Londen. Ook een prachtsport. Al kijk ik er ook naar uit omdat ik dat toernooi namens de NOS ga doen. Geloof me: dat kan echt te gek worden.”

Wordt dat ook meteen het mooiste sportmoment van deze zomer?

“Mijn hoop voor deze sportzomer? Uit Nederlands oogpunt zou ik het tof vinden als Tom Dumoulin de Tour de France wint. Al zou het uiteraard ook fantastisch zijn als de hockeyvrouwen weer goud pakken. Of in ieder geval als zij de finale halen. Dan komt het drama vanzelf, in positieve of negatieve zin.”

Kun jij dan ook genieten van een verlies?

“Genieten is misschien niet het goed woord, maar het is natuurlijk wel interessant. Neem het EK hockey van drie jaar terug, eveneens in Londen. Met nog tien minuten te gaan stonden de Oranjevrouwen toen met 2-0 voor. Maar ineens ging het volledig mis en verloren ze alsnog de finale en dus de titel van Engeland. Dan heb je wel wat over te praten, kan ik je zeggen.”

Hoe zit je op dat moment dan te kijken? Vloekend en tierend?

“Nee, dat niet. Vergeet niet: ik ben een op-en-top professional. Dus op televisie zal je me nooit schreeuwend of vloekend zien.”

 

Tijdens de laatste Olympische Spelen konden we je wel schreeuwend en vloekend hóren…

“Verdomme, ja… Dat was pal na de 1000 meter van Sjinkie Knegt, toen hij tot ieders verrassing, was uitgevallen. Toen liet ik me inderdaad even gaan. Maar dat was buiten de uitzending om, hoor. Ik had alleen niet door dat er een camera naast me stond voor wat tussenshotjes…”

 

Zo’n reactie, is dat de ultieme sportliefhebber die in jou schuilt?

“Dat denk ik wel. Maar of dat bezwaarlijk is? Iedereen laat zijn emoties toch weleens de vrije loop? Helemaal als het gaat om Oranje of een Nederlandse sporter. Dat betekent echter niet dat ik niet kritisch ben of zo. Want de volgende dag heb ik Sjinkie echt wel kritisch ondervraagd over wat er allemaal mis ging.”

Je denkt nooit: was ik zelf maar topsporter?

“Nee, nooit. Dat kwam ook omdat ik al snel door had dat zo’n carrière voor mij niet was weggelegd. Zo goed was ik vroeger niet in sport. Ik deed wel aan judo, basketbal en tennis. Heel fanatiek, maar niet op een hoog niveau.”

Als sportjournalist heb je inmiddels wel de top bereikt: wanneer wist je dat dat erin zat?

“Oh, dat ging allemaal heel geleidelijk. Het overkomt je. Dat klinkt misschien heel makkelijk, maar zo is het wel gegaan. Het moet allemaal een beetje in elkaar vallen, die puzzelstukjes. Zo schreef ik ooit stukjes voor RTL Teletekst. Na een tijdje zei iemand: je moet een keer wat gaan doen met die stem van je. Niet veel later zat ik bij de radio en ging het ineens hard.”

In hoeverre heeft de moord op Pim Fortuyn, waar jij als eerste verslag van deed, hierin een rol gespeeld?

“Geholpen heeft het niet. Want vergis je niet: het was een persoonlijk dieptepunt wat ik die dag heb meegemaakt. Maar ik denk wel dat ik daardoor als journalist sterker en zekerder ben geworden. Want hoe vreselijk het ook was, tegelijkertijd was het wel een journalistiek hoogtepunt. Ik stond immers met mijn neus op de politieke moord van de eeuw.”

Zowel letterlijk als figuurlijk!

“Klopt. Want Filemon Wesselink had in de studio van 3FM weliswaar het laatste interview met hem gemaakt, ik was diegene die wel tien minuten naast hem stond toen hij op die parkeerplaats van het Media Park in Hilversum op de grond lag. Ik vergeet het nooit meer: ineens kwamen Ruud de Wild en Jeroen Kijk in de Vegte binnengestormd en zeiden dat Fortuyn was neergeschoten.”

Toen ben je direct naar buiten gerend?

“Ja, meteen. Samen met Peter de Vries, een collega van me. Man, wat een toestand!”

Wat zag je?

“Een heel surrealistisch beeld. Op de foto die later op elke voorpagina stond lag Fortuyn languit, in dat nette pak van hem. Iedereen kan zich die foto ongetwijfeld nog wel herinneren. Maar dat was niet het geval toen ik ’m aantrof. Toen had hij zijn stropdas nog om en lagen zijn voeten bijvoorbeeld nog naast zijn billen. Dat was natuurlijk omdat hij door zijn knieën was gezakt, zo naar achteren.”

Wat dacht je toen?

“Heel gek misschien, maar ik dacht: hij houdt zich stil. Heel naïef, ik weet het, juist omdat ik hem nog heb zien schokken en zo. Maar op dat moment weet je natuurlijk niet wat er precies aan de hand is. Wist ik veel dat die man dood was geschoten! Daar had ik geen seconde bij nagedacht. Je weet gewoon niet wat je overkomt. Zo dacht ik pas na een minuut of vijf: shit, is 112 eigenlijk al gebeld?”

 

Je dacht niet: ik moet ’m helpen!

“Natuurlijk dacht ik dat. Want ik zag achter hem de plas met bloed, ontstaan door die kogels in zijn nek en hoofd, alleen maar groter worden. Maar wat ik al zei: je weet gewoon niet wat je overkomt. Dus ik bleef gewoon stilstaan. Totaal verbouwereerd.”

Wat hád je kunnen doen, denk je?

“Geen idee. Misschien hem bijstaan of zo. Of even zijn hand vastpakken. Er ging op dat moment wel iemand dood. En ik stond ernaast… Ik weet wel, het slaat nergens op dat ik zo dacht, maar later heb ik me nog schuldig gevoeld ook. Dat ik hem niet had geholpen, dat ik niks deed.”

Niet gedacht: ik moet achter de dader aan!

“Nee. Maar of dat nou zo verstandig was geweest? Misschien waren er nog wel drie schutters! Weet jij veel! Bovendien was de chauffeur van Fortuyn al achter Volkert aangerend. Maar nogmaals: op dat moment, in zo’n stressvolle situatie, kun je gewoon niet meer normaal nadenken. Je weet simpelweg niet wát je moet doen. Zo had ik, toen ik pal naast hem stond, alles van minuut tot minuut bijgehouden, maar door alle paniek zag ik niet dat mijn opnameapparatuur in het rood stond en ik dus niks had opgenomen…”

Ai…

“Ja. Wel heb ik via de telefoon nog verslag gedaan. Al moest ik daar wel goed op letten wat ik zei. Ik moest Fortuyn natuurlijk niet live op de radio te vroeg dood verklaren.”

Heb je hier later nog last van gehad?

“Gelukkig niet. Slachtofferhulp bood me weliswaar hulp aan, maar dat hoefde voor mij niet. Het was ook niet zo dat ik ineens nachtmerries had of zo. Dat kwam, denk ik, omdat ik het op de radio, met die mobiele telefoon die ik mijn handen kreeg gedrukt, direct van me af heb kunnen lullen. Al moet ik wel zeggen: toen ik een halfjaar later voor de tweede keer The Sixth Sense keek, kreeg ik het ineens even lastig. Voor de eerste keer eigenlijk. Dat was op het moment dat Bruce Willis ontdekte dat hij een kogelgat in zijn lichaam heeft en echt dood was. Ineens realiseerde ik me dat ik dat kogelgat ook bij Fortuyn had gezien. Maar om op de vraag terug te komen of dit alles mij iets heeft gebracht? Niks, denk ik. Hooguit ervaring.”

Dat klinkt wel heel koel.

“Jawel, maar dat is ook zo. Ik raak niet meer zo snel in paniek. Dat had ik ook niet toen Tarik Z. begin 2015 het gebouw van de NOS binnendrong en daar enkele medewerkers gijzelde. Want ook daar was ik bij… Weliswaar niet in de studio waar hij mijn collega’s bedreigde, maar ik zag het van bovenaf allemaal wel gebeuren. Zonder het incident te willen bagatelliseren – voor hetzelfde geld schiet hij wel iemand door het hoofd – maar toen dacht ik nooit: en nu gaat het mis.”

Je dacht ook niet: bekijk het maar, ik ga lekker wat anders doen.

Nou, sommigen collega’s zeggen weleens gekscherend: als jij er bent, gebeurt er altijd wat. Maar nee, zo’n incident, hoe vervelend ook, is voor mij geen moment om dit vak gedag te zeggen. Integendeel. Ik heb misschien wel de mooiste baan van de wereld. Want werken bij de Studio Sport, welke sportfanaat wil dat nou niet? En vergeet Langs de Lijn ook niet, hè? Dat doe ik ook nog steeds.”

En als je verder kijkt: Tom Egbers heeft natuurlijk niet het eeuwige leven…

“In de zin dat ik het stokje van zondagavond zeven uur overneem? Nee, dat gaat niet gebeuren. Dan had ik veel verder moeten zijn met voetbal. Het is daarom logischer dat de NOS in dat geval kiest voor jongens als Henry Schut, Sjoerd van Ramshorst of Gert van ’t Hof. Maar dat is ook niet erg. Ik doe nu zoveel sporten. Laatst bijvoorbeeld nog de Marathon van Rotterdam. Ook prachtig.”

En sinds dit jaar hoor je ook bij de olympische familie!

“Ja, dat ik afgelopen winter naar Zuid-Korea mocht, om daar het shorttrack en het schaatsen te verslaan, dat was echt te gek. Daarmee kwam echt een droom uit. Het zou daarom heel mooi als ik er over twee jaar in Tokio opnieuw bij kan zijn.”

Eerst dus nog komende zomer. Welke dag moeten we als sportliefhebber met rood omcirkelen?

“Zet een groot kruis bij zondag 22 juli. Dan staat de finale van het EK beachvolleybal op de agenda. Net als het WK van twee jaar is dat in Nederland. Een fantastische sport. Ik zeg altijd wel: een wedstrijd op televisie maakt van een wedstrijd iets magisch, maar in deze sport is het haast andersom. Als je daar op de tribune zit, weet je niet wat je meemaakt. Alleen die vibe. Daar kan werkelijk niks tegenop.”

Over Jeroen Stomphorst

Nadat Jeroen Stomphorst (22 december 1972, Hilversum) zijn opleiding op de School van Journalistiek in Zwolle had voltooid, ging hij, vrij snel aan de slag als nieuwslezer bij Radio 3FM. In 2005, zeven jaar nadat hij voor het eerst op de radio te horen was, maakte hij de overstap naar de tv, waar Stomphorst samen met Henry Schut het nieuwe gezicht werd van NOS Studio Sport. Inmiddels combineert hij tv met radio. Zo is hij sinds een paar jaar tevens presentator van Langs de Lijn. Naast een enorme sportliefhebber is Stomphorst, vader van twee kinderen, tevens gek van alternatieve muziek, in het bijzonder goede gitaarmuziek. “Ken je een band Death from Above 1979? Mijn gezin vindt het niks. Overdag heb ik thuis vaak het rijk alleen, dan kan ik lekker mijn gang gaan. Het volume blijft wel binnen de perken hoor. Ik heb al een lichte gehoorbeschadiging, die moet natuurlijk niet erger worden.”

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_bottom_article');

Laatste nieuws