De nieuwe Hans Klok

Niet iedere man weet wat hij in zijn vrije tijd moet doen. Panorama-verslaggever Marco van Nugteren verveelt zich iedere avond suf en komt niet verder dan liggend op de bank naar de tv te staren. Dat moet maar eens afgelopen zijn. Daarom zoekt Marco een hobby. Deel 1: goochelen.

“Schud jij de kaarten maar.”

John Anders, de voorzitter van Goochelclub Rotterdam die hier in zijn huis recht tegenover me aan de eettafel zit, overhandigt me een stel kaarten. Ik schud ze flink door elkaar en geef ze aan hem terug. Hij schudt ze zelf ook en legt ze op tafel, met de achterkant naar boven.

“Pak van dit stapeltje een paar kaarten af. Maak er een nieuw stapeltje van door ze één voor één op elkaar te leggen, zonder ze om te draaien.”

Ik pak de bovenste kaart en leg hem op tafel. Ik pak ook de nieuwe bovenste kaart en leg die er bovenop.

“Je mag er ook een paar uit het midden pakken…”

Ik pak er een paar uit het midden.

“En van onderop…”

Ik pak er een paar van onderop.

“Wanneer je wilt stoppen, stop je. Het hoeft niet het hele spel te zijn.”

Ik stop.

“Leg de overgebleven kaarten weg, die doen niet meer mee. Pak nu van het nieuwe stapeltje telkens de bovenste kaart en leg ze om en om op tafel. Links, rechts, links, rechts, zodat je twee nieuwe stapeltjes krijgt.”

Dat doe ik.

“Leg nu je hand op één van deze twee stapeltjes.”

Ik kies voor de rechter.

“Goed, dit is jouw keuze. Pak nu de bovenste kaart hiervan en kijk welke het is. Laat hem niet aan mij zien.”

Het is de harten koning. Ik leg hem snel weer terug met de achterkant naar boven. Zou John nu weten welke kaart ik heb gezien? Dat kan toch niet? Dat kán toch niet? Maar hij twijfelt niet eens. “Het was de harten koning.”

Geheim verklapt

“Ik snap er niets van,” zeg ik even later, als ik elke millimeter van de harten koning van top tot teen heb geïnspecteerd. Er valt niets geks aan te zien. Geen doorzichtige achterkant, geen stiekem aangebrachte, geheimzinnige tekens. Helemaal niets.

Gelukkig is John zo sportief uit te leggen hoe de truc werkt. Hij doet hem nog een keer voor, maar nu veel langzamer, terwijl hij me stap voor stap vertelt hoe hij me voor de gek heeft gehouden. Ook als ik deze keer de kaarten heb geschud, pakt John het stapeltje weer en brengt hij die met zijn hand naar zijn gezicht. Hij kijkt me langs het stel kaarten recht in mijn ogen aan en zegt: “Jij hebt deze kaarten geschud.” Ondertussen ziet hij stiekem vanuit zijn ooghoek dat de onderste kaart van de stapel nu een schoppen vijf is. Vervolgens schudt hij de kaarten zelf nog een keer en doet hij dat zo behendig dat hij na het schudden zeker weet dat de schoppen vijf nu niet meer onder- maar bovenop ligt. Dan geeft hij de kaarten terug aan mij. Hij laat me een aantal voorgekookte handelingen verrichten waardoor het niet anders kan dan dat de schoppen vijf de bovenste kaart is van een van de twee stapeltjes die ik uiteindelijk zelf maak. John moet alleen opletten of ik die schoppen vijf bovenop de linker- op de rechterstapel leg. In dit geval is het de linker. Ik mag van John nu zelf kiezen op welke stapel ik mijn hand leg. Kies ik voor links, dan zegt hij: “Leg de andere stapel maar weg.” Kies ik voor rechts, dan zegt hij: “Leg déze stapel maar weg.” Het lijkt dus alsof ik de keuze maak, maar eigenlijk zorgt John er zelf voor dat de linkerstapel altijd blijft liggen.

“Pak de bovenste kaart maar.”

Jawel, het is de schoppen vijf.

Wil je het hele artikel over de nieuwe Hans Klok lezen?  De nieuwe Panorama ligt nu in de winkel met daarin nog veel meer moois! Ook is die hier te bestellen.  Alleen benieuwd naar dit artikel? Lees dit artikel dan op Blendle..