Ik ben een vuns

Soms heb je van die weken waarin je van het ene uiterste in het andere terechtkomt. Want de verrassende wendingen die mijn carrière hebben genomen, weerspiegelen zich in mijn boekingen. Dus de ene dag werd ik gebeld door Talpa met de vraag of ik samen met mijn man Mark een dagje in het programma Utopia wilde verblijven. Een van de bewoonsters is fan en had gevraagd of wij haar gezelschap zouden willen houden. In Utopia... Mark had niet eens een vaag vermoeden over wat dat was, aangezien hij nauwelijks tv kijkt, dus ik heb het maar even snel uitgelegd. “Ze hebben een groep mensen gedumpt op een terrein waar ze met helemaal niks een bestaan uit de grond moeten zien te stampen. Wat daar allemaal gebeurt, kan iedereen 24/7 online en elke avond op televisie bekijken. Ze hebben gedurende hun lange verblijf daar geen of nauwelijks contact met de buitenwereld, geen toegang tot muziek of boeken, en zo moeten ze het maar zien te rooien.” De eerste reactie van Mark was, hoe kan het ook anders: waarom iemand dat in godsnaam zou willen doen? Dat was trouwens ook meteen de eerste vraag die hij stelde toen we eenmaal op het Utopia-terrein stonden. Een duidelijk antwoord had niemand.

Zelf zou ik het nog geen dag kunnen volhouden, hoe lief en aardig de bewoners ook zijn. Ik zou ze binnen afzienbare tijd een voor een uitmoorden. Een dag later was ik gevraagd om naar de Margriet Winter Fair in de Brabanthallen in Den Bosch te komen voor een interview en signeersessie voor mijn haakboek. Terwijl ik aan het signeren ben voor alle leuke haakdames die zich om me heen verzameld hebben, bedenk ik me dat over iets meer dan twee maanden op precies deze plek de korte pittige kapsels plaatsmaken voor de strippers en schaarsgeklede dames op mijn eigen erotiekbeurs, hier in dezelfde hal. In mijn gedachten staat er achter de vrouw die braaf met haar haakboek voor mijn tafeltje staat te wachten een gespierde, met olie ingesmeerde stripper die haar gezicht even onder zijn handdoek die om z’n middel zit, stopt en dan kort maar heel hard met zijn toverstaf zwaait. Ja, ik heb vreemde fantasieën. Weer een dag later sta ik samen met Mark in de Van Ghentkazerne voor het Korps Mariniers in Rotterdam een lezing te geven over mijn leven en hoe ik succesvol van het ene uiterste in het andere terecht ben gekomen. Tot mijn grote verbazing krijg ik aan het eind een mooie onderscheiding van het Korps Mariniers. Terwijl ik van de commandant het beeldje krijgt uitgereikt, staat er in mijn gedachten een rondborstige dame achter hem die... you get the picture!