Hét kippenvelmoment van 2018

Ha De Vos!

Onze laatste sportcolumn van het jaar. Tijd voor de persoonlijke kippenvelmomenten, waarbij aangetekend dat ik Maarten van der Weijdens adembenemende zwemtocht meer als expeditie dan als wedstrijd beschouw, en dus buiten beschouwing laat.

Anders dan bij veel anderen sloeg mijn sporthart van de Formule 1 het voorbije jaar weer niet bepaald op hol. Hoe je het ook wendt of keert: het blijft een grotendeels voorspelbare optocht waarbij van echte spanning zelden sprake is. Dat die optocht steeds vaker wordt aangevoerd door een jonge landgenoot is bijzonder, maar verandert daar wat mij betreft weinig aan.

Echt op het puntje van mijn stoel zat ik dit jaar bij de Ronde van Vlaanderen. Of nee: ik sprong juichend en finaal buiten zinnen door de kamer. Je zou het bijna vergeten door al die tweede plaatsen van Tom Dumoulin (Giro, Tour, WK Tijdrijden), maar Niki Terpstra (met wie ik een trainingsrondje deel, maar dat geheel terzijde) won dit jaar toch echt de hoogmis van het klassiekerseizoen. Solo. Veel hogere toppen kent het heldendom binnen het wielrennen niet.

En verder was 2018, het jaar van het Oranjeloze WK, gek genoeg ook het jaar van de wederopstanding van Oranje. Je schiet er misschien niet veel mee op, met een 3-0 zege op de Duitsers in een veredelde oefenwedstrijd, lekker was het verdomme wel!

Maar sport is het mooist als je er live bij bent. Dat geluk had ik in september op het circuit van Assen, waar  Jeffrey Herlings voor eigen publiek zijn eerste wereldtitel in de koningsklasse van het motorcrossen pakte. Het was niet eens die titel die mij huizenhoog kippenvel bezorgde. Wat ik mij vooral van die dag herinner, is het beeld van een vrouw die zich tijdens de laatste ronden van de race afzonderde van de feestende menigte en ergens op het middenterrein eenzaam door een hek naar de passerende motoren tuurde. Haar beide handpalmen op schouderhoogte tegen het rasterwerk. Alsof ze er dwars doorheen wilde. Ik had sterk de neiging om ernaartoe te lopen, ik was daar tenslotte om een reportage te maken, maar ik ben blij dat ik het niet heb gedaan. Ik weet niet wat ze dacht, ik weet niet wat ze voelde, maar dat beeld van moeder Alice, in haar eigen wereld, starend door dat hek naar haar crossende zoon, dat is voor mij hét sportmoment van het jaar.

Wat was jouw kippenvelmoment?

Goeie kerst en zo!

Jochem Davidse

Ha Jochem!

Voor Nederlandse begrippen was 2018 op sportief gebied een topjaar. En niet eens vanwege de hierboven benoemde vaderlandse successen, de Oranje-erelijst is nog veel langer. Ga maar na: acht olympische titels en een totaal van twintig medailles tijdens de Spelen van Pyeongchang, Michael van Gerwen die voor de vierde keer de Premier League Darts wint, het Nederlands korfbalteam dat voor de zevende keer op rij(!) Europees kampioen wordt, turner Epke Zonderland die zichzelf aan de rekstok voor de derde keer tot wereldkampioen kroont en de elfde WK-titel voor de Nederlandse hockeyvrouwen. Wat een weelde!

Dat brengt me bij mijn sportieve hoogtepunt van het jaar. Niet zozeer de prestatie van een enkeling of een team, maar vooral de vreet-ze-op-mentaliteit die ‘wij’ tegenwoordig uitstralen, dat zie ik als dé positieve ontwikkeling van het jaar. Nog niet eens zo heel lang geleden zongen we massaal mee met Viva Hollandia. Wil iedereen die ooit de tekst: “We zijn er weer bij en dat is prima” uit zijn strot heeft kunnen krijgen plechtig beloven die onzin nooit meer uit te kramen? Flikker op met die olympische gedachte dat meedoen belangrijker is dan winnen!

Als sporter moet je altijd voor het hoogst haalbare gaan. En geen genoegen nemen met een vijfde of zesde plek. Je gaat voor de winst, anders blijf je lekker thuis en ga je sjoelen met je neefje van zes. En laat hem vooral winnen. Want dáár krijgt hij karakter van.

Kijk naar Verstappen die, nadat hij tijdens de race in Brazilië door een debiele actie van Esteban Ocon een zekere zege misloopt, na afloop de Force India-coureur bijna voor zijn bek slaat, naar Ajax dat voor het eerst in dertien jaar weer overwintert in de Champions League. En naar het Nederlands elftal, dat binnen een jaar met 3-0 wint van Europees kampioen Portugal, met 2-0 wereldkampioen Frankrijk verslaat én met 3-0 aartsrivaal Duitsland te kakken zet.

Meedoen is niet langer genoeg, het gaat om de knikkers en dat hebben we nu eindelijk door. Dáár krijg ik kippenvel van. Laat 2018 het jaar van de ommekeer zijn, waarin we qua topsportmentaliteit in de buurt komen van Duitsland, in de tijd dat dat land op sportief vlak nog wat voorstelde. Op naar meer succes in 2019!

En voorzichtig met vuurwerk.

Dennis de Vos