Marco zoekt een hobby

‘Heb jij dit eerder gedaan?’

Niet iedere man weet wat hij in zijn vrije tijd moet doen. Panorama-verslaggever Marco van Nugteren verveelt zich iedere avond suf en komt niet verder dan liggend op de bank naar de televisie staren. Dat moet maar eens afgelopen zijn. Daarom zoekt Marco een hobby. Deel 2: Jeu de boules.

“Jij leg.”

Het is een zin die ik deze vrijdagochtend nog vaak zal horen. Maar nu hoor ik hem voor het eerst, in onvervalst Rotterdams uit de mond van Richard Romijn, de 67-jarige hobbyist die zo vriendelijk is mij als 28-jarige jeu de boules-maagd uit te leggen hoe het spelletje nu eigenlijk werkt. We staan in de ‘Boulodrome’ van de Rotterdamse jeu de boules-vereniging Les Francophiles, de overdekte schuur waarin menig bejaarde zijn metalen ballen naar het buutje heeft gegooid: de Franse benaming voor het kleine, houten balletje waarbij je je bal zo dicht mogelijk in de buurt moet zien te werpen. Ik heb net voor het eerst in mijn leven een bal – of eigenlijk moet ik een boule zeggen – naar het buutje gegooid. Ik deed maar wat, ik gooide gewoon. Op het moment dat ik de bal losliet, had ik geen flauw idee of het een goede worp zou zijn of niet. Maar toen de bal in het grind plofte, een meter of twee doorrolde en tot stilstand kwam, knipperde ik even met mijn ogen. Hij lag precies tegen het buutje aan. Zoals het moet. Vandaar dat de mond van Richard nu nog altijd wagenwijd open staat.

“Jij leg.”

Daarmee bedoelt hij dat mijn gegooide bal dichter bij het buutje ligt dan die van hem.

“Wacht even,” zegt hij. “Ik haal meteen een inschrijfformulier voor je.”

Tête-à-tête

Jeu de boules stond bij mij altijd bekend zoals het bij het overgrote deel van Nederland bekend staat: als een oubollig campingspelletje voor bejaarden. Het was niet eens de weinig spectaculaire, onderhandse worp van de bal waardoor ik er altijd een beetje om moest lachen. Jeu de boules werkte vooral op mijn lachspieren omdat ik het speelveld altijd associeerde met een hangplek voor zeventig- en tachtigplussers. Iets waar ik als twintiger voorlopig nog niet aan moest denken. Maar in mijn zoektocht naar een hobby ben ik nu toch bij een jeu de boules-vereniging beland. Uit nieuwsgierigheid heb ik van tevoren aan Richard gevraagd wat de gemiddelde leeftijd van hun 98 leden is. “72,49 jaar,” antwoordde hij. “De één heeft net een heupoperatie gehad, de ander een nieuwe knie. En het leuke is: je ken het doen tot je honderdste. Wij hebben een lid van honderd jaar gehad, die is vorig jaar helaas overleden. Je won niet zomaar van hem, hoor. En hij bukte nog altijd om z’n ballen op te rapen.”

Toen ik tegen Richard zei dat jeu-de-boules misschien niets voor mij zou zijn, wuifde hij mijn kritiek weg.

“Wacht maar,” antwoordde hij. “Wij hebben genoeg leden die hun kleinkinderen weleens meenemen. Die kleinkinderen denken dan eerst: wat is dit voor lullig spelletje? Maar als ze meespelen, reageren ze heel anders. Dan vinden ze het ineens wél leuk.”

Wil je het hele artikel over de nieuwe hobby van Marco lezen?  De nieuwe Panorama ligt nu in de winkel met daarin nog veel meer moois! Ook is die hier te bestellen.  Alleen benieuwd naar dit artikel? Lees dit artikel dan op Blendle..