:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fsource%2Fpanorama%2Fpanorama%2Fsite%2Fjanuari%2Fvico.jpg "prijs")
We krijgen geregeld mailtjes van mensen die onrecht aan de kaak willen stellen. Die wenden zich tot ons, want: “De Waarheid Moet Boven Tafel!” Als je die afzender dan wilt terugmailen, blijkt soms het emailadres niet in gebruik. Die mails vallen meteen af. Als je wel een antwoord terugkrijgt, ontstaat er een conversatie waarbij na een paar mailtjes elkaar aftasten al snel de aap uit de mouw komt. Hij of zij wil geld voor het verhaal. “Het kan toch niet zo zijn dat jullie bakken met geld verdienen met dit verhaal en dat ik niks krijg?”
We verdienen absoluut geen bakken met geld meer met verhalen. Die tijd is voorbij. De tijdschriftenmarkt staat onder druk, omdat de verkopen achteruitgaan en de redacties krimpen en krimpen. Tien jaar geleden had Panorama nog een vaste redactie van zo’n zestien mensen. Nu zitten we met zes vaste krachten dit blad in elkaar te timmeren. Gelukkig krijgen we daarbij wel de hulp van veel freelance medewerkers, die ons versterken in opmaak, beeldredactie, eindredactie en verslaggeving. Sommige mensen doen weleens wat geringschattend over freelancers, maar dat is onterecht. Panorama kan niet zonder freelancers. Dan hebben we geen misdaadverhalen, veel minder foto’s, komen er fouten in het blad en zal Panorama een schim zijn van wat het blad nu is. We moeten daarom zuinig zijn op die freelancers en ze met respect behandelen. Vorige week was er een actie van fotografen voor eerlijke fototarieven. Kwaliteit heeft een prijs. Ik sluit me daar vol - ledig bij aan.
Maar om terug te komen op de mensen die onrecht aan de kaak willen stellen met een mail: als je tegen hen zegt dat er geen geld tegenover staat, haken de meesten af. Ook onrecht aan de kaak stellen lijkt een prijs te hebben. Daarom moet je de mensen die dat uit zichzelf doen koesteren. Er is ook geen andere manier om met deze materie om te gaan. Als we zouden betalen voor verhalen is het hek van de dam. Dan krijg je waarschijnlijk de meest fantastische en sensationele verhalen, maar of ze waar zijn is een tweede.
Ik moest daaraan denken toen vorige week bleek dat een journalist onze collega’s bij onder meer HP/De Tijd en Nieuwe Revu had opgelicht met verhalen die gedeeltelijk of helemaal uit zijn duim waren gezogen. Hij werd ontmaskerd door Rasit Elibol, een journalist van het blad De Groene Amsterdammer, die ik toevallig ken omdat hij als freelancer ook verhalen heeft gemaakt voor Panorama. Toen ik met Rasit appte, zei ik dat die journalist ook bij mij nog een verhaal had gepitcht. Over jeugdbendes. Er kwamen in dat stuk allemaal mensen aan het woord die goede en opzienbarende uitspraken deden, maar toch... Er klopte iets niet. Het verhaal miste een ziel en werd nooit geplaatst. Rasit zei dat hij dat wel begreep. “Jij was de enige chef (van de bladen) die me uitnodigde op de redactie, inhoudelijk meedacht en me van feedback voorzag,” schreef hij. Volgens mij heeft deze hele affaire alles te maken met inkrimpen van redacties en steeds kleinere budgetten. Mensen moeten steeds meer doen in minder tijd. Dan maak je soms te snel keuzes die je achteraf gezien niet had moeten maken, maar omdat het blad door moet, moet jij ook door. Ik weiger dat. Ik wil gaan voor kwaliteit. En dat heeft een prijs.