Bij de politierechter: Wim en Wil tillen de verzekering

   16816  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Wim (73) en Wil (59) zijn zichtbaar gespannen. Wim friemelt aan zijn gehoor-apparaten, Wils fluorescerend roze nagellak accentueert haar trillende handen.

“Ik doe dit werk al een tijdje, maar mensen van uw leeftijd en met een blanco strafblad, die zie ik niet zoveel,” merkt de rechter op.
“Ik weet zelf ook niet wat mij bezielde,” biecht Wil op. “Ik heb nog nooit zoiets raars gedaan.” 

Lees uit deze serie ook: ‘Ik schop dat kind gewoon uit je buik’

Een bevriende buurvrouw belde haar om te zeggen dat er bij hen was ingebroken. Wil ging direct naar huis om poolshoogte te nemen. De schade viel mee. Er was een ruitje ingetikt en de televisie was weg. Dat was alles. Onmiddellijk plugde Wil de blu-ray-speler en de stereoinstallatie uit en schoof die op de slaap-kamer onder hun bed. Voordat ze de politie belde om de inbraak te melden, gooide ze daar ook nog snel de spelcomputer van hun kleinzoon en een laptop bij.

Lees uit deze serie ook: de truc met de tandenborstel

“Waren er geldproblemen?” informeert de rechter. Wil schudt haar hoofd. “Waarom doet u dan zoiets?” vraagt de rechter. Wil haalt haar schouders op.“En u wist ervan, meneer?” vraagt de rechter aan Wim.
“Wil vertelde het mij pas achteraf. Toen ze de aangifte al had gedaan.”
“U bent van het bouwjaar 1941 meneer,” zegt de rechter, die zelf ook al enige tijd pensioengerechtigd is. “U bent toch oud en wijs genoeg om de politie te bellen en te zeggen dat uw vrouw de boel bedondert?” Nu haalt Wim zijn schouders op.Hij belde de politie niet. Hij hield zijn mond. Samen met zijn vrouw verhuisde hij de als gestolen opgegeven spullen van onder hun bed naar de camping, waar zij een vaste staanplaats hebben.

Lees uit deze serie ook: pittige tante

Kapotgeslagen laptop

“Behalve de laptop,” zegt Wil. “Die heb ik kapotgeslagen. Ik was bang dat ze die konden traceren. Dat kan tegenwoordig toch allemaal?”

Wim en Wil staken ten onrechte meer dan 2700 euro verzekeringsgeld in hun zak. Dat hun aangifte grotendeels vals was, bleek pas maanden later, toen de politie in het onderzoek naar de woning-inbraak de beelden van de beveiligingscamera’s opvroeg bij de beheerder van het appartementencomplex.Op die beelden was duidelijk te zien hoe twee mannen de woning verlieten met een grote televisie, maar van de andere apparatuur geen spoor. De bevriende buurvrouw, die voor de twee ‘inbrekers’ met een reservesleutel keurig de deur openmaakte, vertrok met lege handen. Voordat ze Wil alarmeerde, was ze nog wel zo slim geweest om een ruitje in te tikken.

Lees uit deze serie ook: geen ID

“Ongelooflijk toch?” zegt Wil. “Ik vertrouwde haar. Ik heb haar zo vaak geholpen. Ik wist dat ze het niet breed had, maar dat ze zoiets zou doen...”
“Wat u zelf deed was anders ook niet zo netjes,” merkt de rechter op.
“Ik weet het,” zegt Wil. “Het spijt me verschrikkelijk.”

Het verzekeringsgeld is inmiddels teruggestort. Met de welgemeende excuses van Wil. Maar zo gemakkelijk komt ze er bij de rechter niet vanaf. Een boete van 1000 euro en een voorwaardelijke celstraf van twee weken moeten haar de ernst van een valse aangifte nog eens goed duidelijk maken. Wim gaat vrijuit. Hij heeft te weinig gedaan om als medeplichtige te kunnen worden aangemerkt.

Lees uit deze serie ook: de jacht op Ron van Daalderen

“Al keur ik uw zwijgen moreel wel af,” voegt de rechter hem nog toe. “En niet alleen moreel trouwens. Door dit soort dingen gaat straks míjn premie omhoog.”

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle.

  • Y.M. Osterloh