Bij de politierechter: voor een prikkie

   7589  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Angela (36) is zo zenuwachtig dat ze fysiek zit te rillen. En ook haar stem klinkt schokkerig, alsof ze in een auto zonder vering over zeer slecht wegdek rijdt. “Ik... ben... een... beet... je... zenuw... achtig.”

De inhoud van het bekertje water dat ze daarna naar haar mond probeert te brengen, belandt deels op tafel en deels in haar schoot. Zonder een slok te nemen zet ze het bekertje weer veilig terug op tafel.

“Doet u rustig aan,” adviseert de rechter haar.

Zwijgend verzamelt Angela haar moed. Ze is een struise Surinaamse met kleurrijke kleding, kort kroeshaar, grote oorbellen en, zo blijkt als ze eindelijk haar verhaal doet, een Surinaams accent dat zo moddervet is dat het lijkt alsof ze een geintje maakt. Ze heeft haar vriend met een keukenmes in zijn been gestoken, daar komt het kort gezegd op neer. Al noemt Angela het consequent prikken, in plaats van steken, waardoor de handeling ineens een stuk minder heftig klinkt dan de aanklacht van de officier. Bijna kinderlijk zelfs, als een spelletje.

Lees uit deze serie ook: inbreken bij je broer

“Ik heb hem per ongeluk geprikt,” zegt ze.

Op een dag komt ze thuis van haar werk (ze werkt als naaister) en treft ze haar vriend in een rare bui. Er is overduidelijk iets aan de hand maar hij weigert te zeggen wat. In plaats daarvan loopt hij de slaapkamer in en doet de deur op slot. Angela besluit er geen aandacht aan te besteden. Een paar uur lang negeert ze hem en gaat ze haar eigen gang, maar omdat de wekker de volgende morgen weer vroeg gaat, besluit ze toch maar eens op de slaapkamerdeur te kloppen.

Lees uit deze serie ook: Wicky de wildplasser

‘Je bloedt, je bloedt!’

“Doe niet zo kinderachtig, doe die deur open. Ik wil naar bed. Ben jij nou een volwassen man? Je lijkt wel een kleine jongen. Doe die deur open. ”

Maar dat doet hij niet. Uiteindelijk vist Angela een mes uit een keukenla en probeert daarmee het simpele slot op de slaapkamerdeur van buitenaf te openen. Terwijl ze daar staat te frunniken, vliegt de deur ineens open. Daar staat haar vriend. Briesend van woede. Angela heeft nog steeds geen idee wat er met hem aan de hand is. Zo goed en zo kwaad als het gaat, probeert ze zijn schoppen af te weren. Dan ineens ziet ze het bloed op de vloer. Ze schrikt. Het mes!

Lees uit deze serie ook: 82 x 112 = strafbaar

“Je bloedt, je bloedt,” waarschuwt ze haar vriend die dan pas naar de wond op zijn bovenbeen grijpt. Het bloedt flink. Waarschijnlijk is er een ader geraakt. Angela gaat gelijk een doekje halen om het bloeden te stoppen.

“De hele vloer lag er vol mee,” zegt Angela met haar Gerda Havertong-accent. “Ik had hem per ongeluk geprikt.” Angela en haar advocaat gooien het op noodweer en bepleiten vrijspraak, maar dat gaat de rechter te ver.

Lees uit deze serie ook: ‘Leeft ze nog of niet?’

“Dat u uw vriend niet bewust wilde verwonden, dat geloof ik wel, maar op het moment dat u een ruzie in gaat met een mes in uw hand, dan aanvaardt u wel een zeker risico.” Voorwaardelijke opzet, heet dat. Voor het ‘prikken’ van haar vriend, die nog altijd bij haar is, krijgt Angela een voorwaardelijke werkstraf van 100 uur en een meldplicht bij de reclassering.

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle.

De tekening is van Petra Urban.

  • Y.M. Osterloh