Bij de politierechter: Slaapplaats gezocht: vernieling

   7139  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

‘Man gooit ramen in van politiebureau Alkmaar’ . Het nieuws haalde de plaatselijke krant. Wat er niet bij stond: waarom? Waarom gooit iemand de ramen in van het politiebureau? Wraak? Een dronken actie? De waarheid verzin je niet. De dader die vandaag voor de politierechter zit, zocht een slaapplaats.

Zijn uitkering was voor de zoveelste keer stopgezet. Hij snapt niet waarom. Dit keer was de huisbaas van wie hij een kamer huurde, onverbiddelijk. Wegwezen. Daar stond hij dan. Op straat. Zonder geld. In de regen. Hij zocht beschutting in portieken en parkeergarages, maar overal werd hij vroeg of laat weggestuurd. Meestal door de politie. Hij deed bijna drie weken lang geen oog dicht. Zijn doorweekte lijf lag elke nacht te rillen van de kou. Hij snakte naar een dak boven zijn hoofd.

“Waarom ging u niet gewoon naar de nachtopvang?” vraagt de rechter.

“Daar mocht ik niet meer in. Ze vonden me agressief of zo.”

“En toen gooide u de ramen van het politiebureau maar in. Dat leek u de makkelijkste oplossing?”

“Nou, makkelijk? Ik heb er bijna anderhalf uur over gedaan. Toen ik met een steen de eerste ruit ingooide, stonden ze gewoon naar me te kijken. Ze deden niets. Toen pakte ik een tweede steen en gooide nog een raam in. Weer niks. Daarna ben ik naar de avondwinkel gelopen om wat eten en drinken te jatten en toen dacht ik: vooruit, ik probeer het nog een keer. Pas na het derde raam pakten ze me eindelijk op.”

Behalve voor vernieling staat de man vandaag ook terecht voor mishandeling en winkeldiefstal. Die winkeldiefstal heeft hij in een bijzin al ongevraagd bekend, maar met die mishandeling is hij het niet eens. Hij stond voor de zoveelste keer aan de gemeentebalie in verband met zijn stopgezette uitkering, en voor de zoveelste keer kreeg hij niet wat hij wilde. Tja, toen werd hij kwaad. Toen zijn er een paar mappen of ordners van tafel ‘gevallen’. Hij heeft ze niet naar de baliemedewerkster gegooid, zoals zij in haar aangifte beweert. Onzin.

Lees uit deze serie ook: Over de zeik: verbale bedreiging

‘Redelijk opgefokt, ja!!!’

De 27-jarige verdachte zit op z’n zachts gezegd onrustig op zijn stoel. Er beweegt altijd wel iets aan hem. Een knie die op en neer gaat, een vinger die op tafel tikt…

“Heeft u ADHD?” informeert de rechter.

“Nee, hoezo?”

“U bent nogal druk.”

“Gewoon gezellig druk, toch?”

“Bent u agressief van aard?”

“Nee, hoezo?”

“Nou, bij de nachtopvang vinden ze u agressief, de baliemedewerkster omschrijft u als agressief, u gooit de ramen van het politiebureau in, dat vind ik ook vrij…

“JA, ALS IEDEREEN HET DE HELE TIJD ZEGT, DAN RAAK IK WEL REDELIJK OPGEFOKT, JA!!!”

Zijn leven is een zootje. Over twee weken moet de man opnieuw voorkomen. Dan voor een vergrijp dat veel zwaarder van aard is. Tot die tijd zit hij in voorarrest. Dat is de reden waarom de rechter de eis van de officier niet volgt.

“U zit al vast en ik weet dat de reclassering druk bezig is met een gepast traject voor u. Dat wil ik niet doorkruisen door u een onvoorwaardelijke celstraf op te leggen. Maar ik waarschuw u alvast: over twee weken komt u waarschijnlijk niet zo goed weg.”

Uitspraak: zestig dagen voorwaardelijke celstraf.

Lees uit deze serie ook: Een bumperklever: poging tot zware mishandeling

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle of bestel een papieren versie.

Illustratie: Aloys Oosterwijk 

  • Redactie Panorama