Bij de politierechter: Over de zeik: verbale bedreiging

   7495  

Bij de politierechter komen elke dag, elk uur, zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zaken die ontroeren, of juist het bloed vanonder je nagels halen.

Hij heeft het al zo vaak gezien. Zo irritant vaak. Dan stapt hij ’s morgens de deur uit en ziet dat er tegen de garagedeur is gepist. Niet door een hond, nee, door een kerel. Altijd precies in het hoekje van deur en muur. Stelletje smeerlappen. Wie doet zoiets? Zoek ergens een toilet op, of desnoods een boom of een bosje of wat dan ook, maar niet tegen zijn garagedeur. Als hij zo’n viezerik toch ooit eens...

Op een avond is de 55-jarige Tilburger aan het klussen in zijn garage. Hij is bezig de vloer aan te vegen wanneer het kletteren begint. Een straal pis dringt zich tussen de metalen deur en de muur naar binnen. Wel godverdom... Hij smijt de deur open. De wildplasser schrikt zich een rolberoerte. Terwijl hij onhandig met zijn broek loopt te klooien, maakt hij zich uit de voeten. Met de bezem nog in de hand zet zijn belager de achtervolging in. ”Godverdomme, vuile, vuile smeerlap! Flikker op! Viezerik! Maak dat je wegkomt of ik sla je gore hersens in!”

”Klopt het dat u dat heeft gezegd?” vraagt de rechter.

Volgens de verdachte – leren jas, grijze druipsnor, Indisch type – zou dat heel goed kunnen kloppen. Hij was woest. Eindelijk had hij zo’n smeerlap te pakken. ”Dan komt alles eruit. Dan draai je door.” Maar dat hij nu voor de rechter zit, dat gaat zijn pet te boven. Hij is hem achterna gerend, maar hij heeft die smeerlap met geen vinger aangeraakt. ’Ik sla je gore hersens in’. Tja, je roept weleens wat. Bij wijze van. Maar dat zou hij nooit echt doen natuurlijk, iemand de hersens in slaan. Ja, hij had wel een bezem in zijn hand. Dat wel, ja. Hij was toevallig aan het vegen. Was hij aan het schilderen geweest dan was het een kwast geweest. Wat maakt het uit? ”Die kerel zeikt tegen mijn garagedeur, en ik krijg de boete. Leg me dat maar eens uit.”

Lees uit deze serie ook: Een gretige bekentenis: diefstal

Urineren tegen een garagedeur

Dat doet de officier van justitie graag. In een mum van tijd buigt ze zijn, op het eerste gehoor menselijke reactie, zijn frustratie, zijn begrijpelijke woede-uitbarsting, om in een juridisch verhaal dat aan alle kanten schreeuwt om straf:

”Verdachte heeft het slachtoffer achtervolgd met een slagwapen terwijl hij hem verbaal met de dood bedreigde. Want de tekst ’ik sla je gore hersens in’, kan ik niet anders interpreteren dan als een ernstige doodsbedreiging. Wanneer iemand de hersenpan wordt ingeslagen is de kans immers aannemelijk dat diegene het niet overleeft. Dat is nogal wat. Zeker als je het afzet tegen de aanleiding, het urineren tegen een garagedeur, is dat een volstrekt disproportionele reactie.”

De verdachte zit met zijn oren te klapperen. Een slagwapen? Een ernstige doodsbedreiging? Zo had hij het nooit bedoeld. Hij was kwaad. Woest zelfs, maar hij zou toch nooit... Hij heeft nog nooit iemand geslagen. Nog nooit. Denkt de officier nou echt dat hij... Ja, dat denkt ze echt. En erger nog, de rechter ook. De man krijgt een boete van 500 euro. De helft voorwaardelijk.

Lees uit deze serie ook: Peukje bietsen: openlijke geweldpleging

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle of bestel een papieren versie.

Illustratie: Aloys Oosterwijk

  • Redactie Panorama