Bij de politierechter: ‘Ik schop dat kind gewoon uit je buik’

   17349  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

"Uw ex-vriendin zegt dat u haar hard in haar buik schopte terwijl u wist dat zij zwanger was. Heeft u dat gedaan?”
“Nee, natuurlijk niet,” zegt Ronald (22) kalm.
“Ik schop dat kind gewoon uit je buik, zou u daarbij hebben geschreeuwd,” zegt de rechter. 
“Daar klopt niets van,” zegt Ronald.
“Weer een andere keer zou u haar met een mes in haar hand hebben gestoken.”
“Niet waar,” zegt Ronald.
“En met uw vuist hard in het gezicht hebben geslagen.”
“Ook niet waar,” zegt Ronald.
“En een baksteen naar haar hoofd hebben gegooid.”
“Ook niet,” zegt Ronald.
“U zou haar over een langere periode meerdere keren met de dood hebben bedreigd.”
“Niet waar,” zegt Ronald.
“Onder andere met de woorden: 'Ik vermoord je. Ik schiet een kogel dwars door je kankerkop. Daar ga ik rustig een paar jaar voor zitten. Maakt mij niet uit'. Herkent u die woorden? Heeft u die gezegd?”
“Dat heb ik nooit gezegd,” zegt Ronald.

Lees uit deze serie ook: de truc met de tandenborstel

Gekneusde ribben

Over haar brillenglazen kijkt de vrouwelijke rechter hem met grote ogen aan. “Deze voorvallen beslaan een periode van meer dan een jaar. Sommige van haar verklaringen zijn zeer gedetailleerd. De werkgever van uw ex-vriendin bevestigt dat hij haar met een blauw oog en andere zichtbare verwondingen naar huis heeft gestuurd omdat zij niet toonbaar was voor de klanten. Zij vertelde hem dat u haar geslagen had.”

“Ik heb haar niet geslagen,” zegt Ronald, “en die verwondingen heb ik ook nooit gezien.”
“Buren verklaren dat zij regelmatig geschreeuw en geruzie hoorden. Er zit een medische verklaring in het dossier over gekneusde ribben...” gaat de rechter nog even door.
“Waarschijnlijk was ze niet eens zwanger,” zegt Ronald. “Ook dat had ze gewoon verzonnen.”
“U beweert dat uw ex-vriendin al deze beschuldigingen verzonnen heeft?”

Lees uit deze serie ook: pittige tante

Ronald haalt zijn schouders op en speelt wat met het petje dat voor hem op tafel ligt.

“Waarom zou zij dat doen?”
“Verbitterd,” zegt Ronald.
“Verbitterd?”
“Het is wel heel toevallig dat ze hier pas mee komt op het moment dat we uit elkaar zijn en ik een nieuwe vriendin heb. Het zijn leugens. Ze kan er gewoon niet tegen dat ik gelukkig ben met een ander,” weet Ronald.

Lees uit deze serie ook: geen ID

Al de hele tijd zit zijn ex-vriendin schuin achter hem in de zaal. Ze oogt nog erg jong. Hooguit een jaar of 18. Officieel is zij niet meer dan een toeschouwer bij de zaak en zo gedraagt ze zich ook. Onaangedaan, alsof het over een ander gaat. Zelfs wanneer haar zwangerschap in twijfel wordt getrokken vertrekt ze geen spier.

Als het alleen zijn woord tegen dat van zijn ex was, dan had Ronalds stugge ontkenning kans van slagen gehad, maar behalve de verklaringen van de buren, van haar werkgever en de medische verklaring, heeft hij nog iets tegen. Nog geen twee jaar geleden veroordeelde een andere rechter hem ook al voor de mishandeling van hetzelfde meisje.

Lees uit deze serie ook: de jacht op Ron van Daalderen

In de uitspraak schuilt dan ook geen spoor van twijfel: 120 uur werkstraf, zestig dagen voorwaardelijke celstraf en een verplicht te volgen anti-agressietraining. Zonder zijn ex een moment aan te kijken loopt Ronald de zaal uit.

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle.

  • Y.M. Osterloh