Bij de politierechter: ‘Ik praat niet met getinte mensen’

   23266  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

De pas 18-jarige Patrick is niet alleen. Met vijf vrienden in zijn kielzog komt hij de zaal binnen. Zijn tred zo nonchalant mogelijk, alsof hij de kroeg binnenstapt, maar erg relaxed is hij niet. Alsof ze op de gang hebben geloot en Patrick aan het kortste eind heeft getrokken. Kort kijkt hij nog achterom, maar er is geen weg terug. Terwijl zijn vrienden anoniem en ontspannen onderuitzakken op de stoelen achter in de zaal, overbrugt Patrick met zichtbare tegenzin de laatste meters richting rechter. In zijn beide oren blinken oorknopjes en hij heeft het soort kapsel dat je in de jaren tachtig kreeg aangemeten wanneer je bij de kapper ‘stekels’ bestelde.

Lees uit deze serie ook: van je familie moet je het hebben

“Ik praat niet met getinte mensen,” zei hij afgelopen zomer tegen een politieagent van Marokkaanse afkomst.
“Klopt dat?” vraagt de rechter.
“Dat klopt,” zegt Patrick luid en duidelijk.
“Waarom zegt u zoiets?”
“Nou, misschien omdat ik al drie keer had gezegd dat ik niet met hem wilde praten…,” verzucht Patrick, alsof het toch echt een logische gang van zaken was. Van achter uit de zaal klinkt waarderend gelach.

Lees uit deze serie ook: de overtreffende trap van verbale bedreiging

Racistisch van bier?

Zijn vrienden waren erbij toen het gebeurde. Het was een stralende julidag in hun Friese woonplaats Bergum. Zoals wel vaker vermaakte de vriendengroep zich prima op en rond het water van de plaatselijke jachthaven. Ze doken vanaf de kade het water in, er was muziek, er was bier, het was gezellig. Iets te gezellig, vond een omwonende toen het eerste bierflesje op de stenen aan diggelen ging. Hij belde de politie, maar van een goed gesprek tussen de Friese vrienden en de twee agenten kwam het dus niet.

Lees uit deze serie ook: plankenkoorts

“Kunt u zich voorstellen dat ik dat racistisch vind,” vraagt de rechter.
“Ja dat wel,” zegt Patrick, “maar ik had ook wel een beetje bier op.”
“En dan wordt u wel vaker racistisch?”
“Nou nee, ik heb eigenlijk altijd wel een lichte hekel aan getinte mensen.”

Het dorp Bergum is misschien geen Amsterdam, geen multiculturele smeltkroes, maar er is wel een groot centrum gevestigd voor uitgeprocedeerde asielzoekers. Patrick heeft vervelende ervaringen met die mensen, zegt hij, maar wanneer de rechter daar meer van wil weten haalt hij zijn schouders op.

Lees uit deze serie ook: 'Straks zeg ik weer iets verkeerds...'

“Gewoon, vervelende ervaringen.”
“Stel nou dat ik tegen u zou zeggen: ik heb een hekel aan mensen met een gestreepte trui,” zegt de rechter.

Patrick draagt een trui met paarse, groene en witte strepen.
“Maakt mij niks uit,” zegt hij terwijl hij demonstratief iets van onder zijn nagels pulkt.

Lees uit deze serie ook: ''Doe effe normaal man, dikke mongool!''

Zijn straf liegt er niet om. Wanneer hij overeind komt uit zijn stoel en zich weer lachend bij zijn vrienden voegt, heeft hij een werkstraf van dertig uur aan zijn broek en een voorwaardelijke celstraf van twee weken. Zelf kijkt hij misschien niet op van een racistische belediging meer of minder, maar de rechter tilt er wel degelijk zwaar aan. Of hij heeft gewoon een hekel aan mensen met een gestreepte trui.

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle.

  • Y.M. Osterloh