Bij de politierechter: ''Hij vindt alles een verwijt''

   31120  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Hij heeft geprobeerd de hele zitting te voorkomen door bezwaar aan te tekenen tegen de dagvaarding. Hij wil geen zitting. En al helemaal geen openbare. Dit is een zaak van hem en zijn vrouw en van niemand anders. De rechter heeft dat bezwaar zojuist behandeld en afgewezen. De zitting gaat gewoon door en dus opent de bode de deur tussen zaal en gang en roept zij de zaak uit. Met grote ogen zien de verdachte en zijn vrouw de rechtszaal vollopen met opgeschoten tieners.

“Wie zijn die mensen?” vraagt de man aan de rechter.
“Dat zijn studenten, meneer. Die komen kijken hoe de rechtsspraak in zijn werk gaat in ons land.”
Het echtpaar kijkt elkaar verbouwereerd aan. Dit kan toch niet? Kan dit?
“Ik wil dat u hen wegstuurt,” zegt de man tegen de rechter. “Ik ben toch zeker geen proefkonijn? Ik ben toch geen eh… lesmateriaal?”
“Dat zal niet gaan meneer, dit is een openbare zitting.”
“Dan vraag ik het ze zelf. Mag dat? Mag ik hun vragen te vertrekken?”
“Dat mag u doen, maar ze hoeven daar geen gehoor aan te geven.”
De man draait zich richting de studenten in de zaal.
“Dit is voor ons zeer persoonlijk, het ligt zeer gevoelig, ik zou het erg waarderen…”

Lees uit deze serie ook: de hoerenzoon

Als de zaal leeg is blijkt waarom het gevoelig ligt. Hij heeft haar geslagen. Het was ’s morgens vroeg. Hij stond boterhammen te smeren voor de kinderen. Normaal gesproken deed zij dat. Nu deed hij het, en hij deed het weer eens niet goed. Ze was er vroeg bij dit keer, met haar verwijten. De rechter moest eens weten wat hij dag in dag uit naar zijn hoofd krijgt. Verwijten, verwijten en nog eens verwijten. Ja, hij was uit zijn slof geschoten. “Wat sta je nou weer te schreeuwen, gek wijf!” Maar hij sloeg haar niet. Het was hooguit een duw.

Zijn vrouw hoort het hele verhaal hoofdschuddend aan. “Hij liegt. Hij heeft mij geslagen. En verwijten? Hij vindt alles een verwijt. Als ik hem vraag zijn schoenen op te ruimen dan vindt hij dat een verwijt.” “Dat is haar optiek,” zegt haar echtgenoot zonder zijn vrouw aan te kijken.

Lees uit deze serie ook: ''Ik ga die bitch verbouwen!''

Verwijten en nog eens verwijten

In de stilte die valt kijkt de rechter het kibbelende stel een moment zwijgzaam aan. Ze zijn nog steeds samen. Het lijkt ook geen onredelijk stel. De man heeft een hoge managementfunctie bij een groot koeriersbedrijf. De kinderen zijn 5 en 8 jaar oud. Hun ouders zijn beiden in de 40 en al jaren getrouwd. Er spelen in het gezin geen grote problemen. Geen alcoholverslaving of schulden of wat dan ook.

Lees uit deze serie ook: was het zijn portemonnee of toch een zak drop in zijn kontzak?

Ze zijn al lange tijd vrijwillig in relatietherapie. Ze houden erg veel van elkaar, zeggen ze, maar blijkbaar straalt dat er thuis niet vanaf. De officier noemt het ‘een broos evenwicht’. De rechter houdt het bij een schuldigverklaring zonder straf. Hij hoopt dat de zitting van vandaag genoeg alarmbellen heeft doen afgaan. Maar de voortekenen zijn niet best. Bij het verlaten van de zaal heeft de man nog een laatste vraag:

“Als zij weer eens naar me staat te schreeuwen, kan ik daar dan ook aangifte van doen?” 

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle.

  • Y.M. Osterloh