Bij de politierechter: een voorwaartse zwaaibeweging

   22419  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

“Klopt het meneer dat u, zoals de agent verklaart, een voorwaartse zwaaibeweging naar hem maakte met uw ontblote geslacht?”
“Ik kan het mij niet voorstellen, mevrouw de rechter.”
“U heeft daar geen enkele herinnering van?”
“Geen enkele, mevrouw.”
“Heeft u vaker last van een slecht geheugen?”
“Alleen als ik gezopen heb, mevrouw de rechter.”

Lees uit deze serie ook: impulsieve aankoop of heling?

Lege plekken

En gezopen had hij, de 61-­jarige verdachte. Hij had wat te vieren. Zijn moeder (die er goddank niet bij was) werd die dag 90. Dat vroeg om een feestje. Helaas is hij dat hele feestje nu volledig kwijt. Niets weet hij er nog van. Dat maakt het allemaal nog meer gênant. Er zit voor hem niets anders op dan zitten en luisteren naar de rechter die voor hem pijnlijk gedetailleerd de lege plekken inkleurt.

Lees uit deze serie ook: een verraderlijke optelsom

Pissen

Op 21 augustus van het vorige jaar, om tien uur ‘s avonds kwam de melding bij de politie binnen. Een oudere, overduidelijk dronken man zou in het Alkmaarse uitgaansleven een jong meisje lastigvallen dat duidelijk niet van zijn avances gediend was. Toen de politie arriveerde was de verdachte snel gevonden. Brilletje, lang grijs haar in een dun staartje, stoppelbaard, starnakel kachel. Op de vraag of hij zich kon identificeren, begon de man aan zijn broek te rommelen. Maar een ID-­kaart of rijbewijs kreeg de agent niet te zien. Wel iets anders. Op een vol terras stond de man ineens met zijn broek en onderbroek op de enkels. Vanuit de heup maakte hij – zo vermeldt het proces verbaal letterlijk – ‘met zijn ontblote geslacht een voorwaartse zwaaibeweging naar de agent.’ En daarmee is het verhaal nog niet uit. Toen de man weer was aangekleed en geboeid werd afgevoerd naar het politiebureau moest hij ontiegelijk pissen, bralde hij naar de agent. Of hij ‘m even vast wou houden? Het hele verhaal doet bij de verdachte geen enkele bel rinkelen. 

Lees uit deze serie ook: ramen van het politiebureau ingegooid

Schennis van de eerbaarheid

“Zo ken ik me eigen niet,” zegt hij. Maar hij was het wel. Op een overvol terras zijn getuigen genoeg. De zaak is glashelder: hij heeft met z’n pik staan zwaaien. Schennis van de eerbaarheid heet dat in gerechtelijk jargon. En het feit dat hij dat richting een agent deed maakt het ook nog eens belediging van een ambtenaar in functie. Eén handeling, twee strafbare feiten. De eis van de officier is dan ook niet mals: 750 euro boete plus een voorwaardelijke werkstraf van 40 uur. Maar daar gaat de rechter niet in mee. Zij veroordeelt hem alleen voor de belediging. Er zijn namelijk een paar dingen die voor de man pleiten. Zo heeft hij na het voorval op eigen initiatief zijn excuses aangeboden aan de agent. Bovendien heeft hij geen indrukwekkend strafblad. Hij maakt er geen gewoonte van om in openbare gelegenheden voorwaartse zwaaibewegingen te maken met zijn mannelijkheid.

Uitspraak: 300 euro boete

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle of bestel een papieren versie.

Illustratie: Aloys Oosterwijk 

 

  • Redactie Panorama