Bij de politierechter: een harde politiefilm

   21388  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Janine (30) komt net uit de kroeg na een avondje stappen in Hilversum wanneer ze getuige is van een aanhouding. Agenten betrappen een wildplasser op heterdaad. De man is volgens Janine niet agressief. Hij verzet zich niet, maar toch vinden de agenten het blijkbaar nodig hem met grof geweld in te rekenen. Ze springen boven op hem en duwen hem hard tegen een muur. Vijf man sterk.

Lees uit deze serie ook: Henk heeft last van blauwe ballen

Janine kent de wildplasser niet. Misschien is het de alcohol die haar rechtsvaardigheidsgevoel aanwakkert. Misschien maakt de drank haar moediger dan ze in nuchtere toestand is. Hoe dan ook, ze pakt haar mobiele telefoon en begint het politieoptreden te filmen. Ze geeft er ook live commentaar bij. Vooral dat laatste zorgt ervoor dat ze een uur later zelf in de cel zit. En ook bij haar gaat dat niet bepaald zachtjes. De striemen en blauwe plekken op haar polsen en armen zijn na die nacht in de politiecel nog zeker twee weken zichtbaar.

Lees uit deze serie ook: van je familie moet je het hebben

“Stelletje rechts-extremisten!” riep ze volgens de agenten. Dat was de druppel. Ze waren dat irritante mens met die camera al een tijdje beu. Waar bemoeide die zich mee? Ze deden gewoon hun werk, daar hadden ze liever geen commentaar bij.

Lees uit deze serie ook: 'Straks zeg ik weer iets verkeerds...'

“Dat heb ik nooit gezegd,” zegt Janine nu tegen de politierechter. Ze draagt laarsjes met hakken, een strakke zwarte broek en een keurig zwart colbertje. Ze lijkt niet het type dat zich schuldig maakt aan dronken overmoed en nachtelijke scheldkanonnades.

Lees uit deze serie ook: ''Ik praat niet met getinte mensen''

“Hier heb ik het bewijs daarvoor,” zegt ze terwijl ze iets kleins tussen duim en wijsvinger houdt. De rechter buigt voorover. Hij knijpt met zijn ogen en trekt dan de wenkbrauwen op. Hij kan er met de beste wil van de wereld geen bewijs in zien.

“Wat is dat?”

Een usb-stick met daarop het filmpje dat Janine de bewuste nacht maakte. De rechter lijkt niet erg handig met moderne apparatuur – “mp4?” – maar met wat hulp van de verdachte zelf  – “dubbel klikken” – verschijnen even later de beelden op zijn scherm. De mensen in de zaal moeten genoegen nemen met het live-commentaar dat Janine destijds gaf.

“Belachelijk dit, belachelijk! Die jongen doet helemaal niets… Ja, lach maar… Wees er maar trots op… Vinden jullie dat normaal? …Nee, vooral niet reageren natuurlijk… Ongelooflijk, zo gaat  dat dus met het rechtssysteem in Nederland… Hé, ik mag hier gewoon filmen hoor… Wat? Word ik nu ook aangehouden?”

Lees uit deze serie ook: 'Voor hetzelfde geld sta je in de Panorama'

De nachtelijke beelden zijn vaag, vinden zowel de officier als de rechter. Te vaag om over het politieoptreden te kunnen oordelen. Maar het geluid is duidelijk en Janines theorie lijkt te kloppen. Vrijwel direct na het woord ‘rechtssysteem’ wordt ze in de boeien geslagen. Volgens haar hebben de agenten daar ten onrechte ‘rechts-extreem’ verstaan.

En dat denken de officier en de rechter nu ook. Ze wordt vrijgesproken, maar de rechter voegt daar nog wel aan toe dat ze de politie voortaan niet meer zo moet treiteren en hen gewoon hun werk moet laten doen. Het filmpje pleit haar wellicht vrij, maar het is wat hem betreft niets om trots op te zijn.

Lees uit deze serie ook: papa is boos

Janine knikt instemmend. Waarna ze met een grote glimlach de zaal uit loopt.

  • Y.M. Osterloh