Bij de politierechter: de overtreffende trap van verbale bedreiging

   2928  

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Het is zomaar een nacht in september wanneer de politie in de Amsterdamse binnenstad een stopteken geeft aan twee mannen op een scooter.  “Goeie avond, dames,” zegt passagier Khalid (23) die wankelend van de drank afstapt, maar donders goed weet dat de twee agenten mannen zijn. De agenten negeren hem en richten hun aandacht op de bestuurder. Ze willen een rijbewijs of bromfietscertificaat zien. 

“We hebben toch niets gedaan, of wel dan? Nou? Of wel dan?” treitert Khalid terwijl hij uitdagend dicht voor de agenten komt staan. Ze sommeren hem afstand te houden en gaan verder met de bestuurder. Dat valt niet goed bij Khalid. Hij vindt zichzelf geen man voor een bijrol. “Denk je dat ik bang ben voor jullie of zo? Voor een paar kanker-agentjes? Ik heb al eens vastgezeten in Lelystad toch. Denk je dat ik bang ben voor jullie dan? Jullie zijn helemaal niks. Wat ga je doen dan? Ga je me aanhouden of zo? Doe dan, jongen. Binnen een paar uur sta ik weer buiten. Jullie kunnen mij niks maken. Stelletje kankerlijers…” 

‘Ik weet jou te vinden’ 

Dat is ongeveer het punt waarop hij zijn zin krijgt. Hij wordt aangehouden. Een van de agenten gaat naast de geboeide arrestant op de achterbank zitten terwijl zijn collega hen naar het politiebureau rijdt. Onderweg gaat Khalid nog even door: “Ik weet jou te vinden, kankerlijer. Ik weet je te vinden en dan verkracht ik je vrouw terwijl je toekijkt. Dan maak ik je kinderen dood terwijl vriendjes van mij je vasthouden. En daarna ben jij aan de beurt. Ik steek een mes in je nek, kankerlijer. Let maar op. Ik pleeg wel een woningovervalletje bij jou. Jij woont vast in Purmerend of zo…” 

Khalid gokt, maar hij gokt goed. Een van de agenten woont inderdaad in Purmerend. Met zijn vrouw en twee jonge kinderen. “En dan pakken ze me op? En wat dan? Ga ik weer een paar daagjes naar Lelystad. Paar daagjes zitten. Zo werkt dat hier toch? Maakt mij niet uit. In Marokko maken ze je af, maar hier kunnen die kankerrechters helemaal niets.” Op dit punt kijkt de officier kort op uit het proces-verbaal om een verontschuldigende blik te werpen op de rechter naast haar. Alsof ze zeggen wil: sorry, ik lees het ook alleen maar voor… 

De monoloog die Khalid die avond op de achterbank van de politiewagen afsteekt is te gruwelijk en te grof voor woorden, maar juist om dat duidelijk te maken leest de officier het letterlijk voor. Agenten krijgen vrijwel dagelijks bedreigingen naar hun hoofd, maar dit is anders. Dit is persoonlijk en daarom zeer, zeer bedreigend. De agenten zijn bij de zitting aanwezig om dat te bevestigen. “Dit was de overtreffende trap van een verbale bedreiging,” zegt een van hen. Allebei hebben ze er nachtenlang wakker van gelegen. ‘Ik weet je te vinden… Jij woont vast in Purmerend  of zo…’ Een van de agenten heeft naar aanleiding ervan zelfs de Facebook-accounts van zijn hele gezin verwijderd. 

Op Khalid heeft het allemaal niet zo’n indruk gemaakt. Hij heeft niet eens de moeite genomen om vandaag naar de rechtbank te komen. Hij gaat binnenkort gewoon weer een tijdje zitten in Lelystad. Vier weekjes

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle.

  • Y.M. Osterloh