Koppel fietst van Miami tot Alaska (11.000 kilometer) als ultieme roadtrip

   4459  

De ultieme roadtrip door Amerika: dat was de droom van schrijvers Lotte Stegeman (37) en Peter Smolders (47). Van Miami in het uiterste zuiden tot Alaska, bijna 11.000 kilometer verder. En dan ook nog op een oer-Hollands en heel on-Amerikaans vervoermiddel: de fiets. Zes maanden lang werden ze dagelijks voor gek verklaard. Ze kwamen wilde beren en zwaarbewapende Amerikanen tegen en beklommen de hoogste toppen van de Rockies. Tussendoor schreven ze ook nog het meest originele reisboek van het jaar: Country Roads.

Dag 1: Welkom in Amerika

New York - kilometerstand 0

Hoe gaan we dit uitleggen?

We staan op John F. Kennedy Airport in New York, waar we moeten overstappen voor onze vlucht naar Miami. De rij voor loket 7 is lang en de man in het hokje ziet eruit alsof hij moeilijk gaat doen. Hij heeft een grote, rossige snor. Douanemensen houden van een logisch verhaal: we gaan met de kinderen een week naar Disneyland of we bezoeken onze geëmigreerde tante en reizen over veertien dagen weer terug naar Amsterdam. Dat snappen ze. Maar wij vliegen door naar Miami, met twee heel grote kartonnen dozen en twee van de grootste reistassen van de wereld. En dan gaan we fietsend naar Alaska. Met wat omwegen wordt dat een tocht van ongeveer 11.000 kilometer.

De Man Met De Snor gaat zeer waarschijnlijk vragen wat al zoveel mensen in Nederland hebben gevraagd: waarom fietsen? Hij zal vast een kritisch keurende blik over ons heen laten gaan. Ik ben echt wel een paar kilo te zwaar. En dan nog een paar extra, als ik eerlijk ben. We zien er niet uit als mensen die even ruim drie keer de totale afstand van de Tour de France gaan etsen. Als hij ernaar vraagt, zullen we moeten toegeven dat we maar één keer eerder in ons leven meer dan twee dagen achter elkaar serieus in het zadel hebben gezeten. Deze keer hebben we gepakt voor een half jaar.

Onze fietsen zitten keurig in hun kartonnen dozen. We hebben ook negen tassen met spullen en een losse tent. En straks, in Miami, zullen we nog van alles moeten kopen: helmen, een gasstelletje en allerlei andere dingen die het leven on the road zes maanden lang haalbaar en draaglijk maken. Eigenlijk weten we niet eens of een half jaar lang of kort is in ons geval. Is een gemiddelde van 93 kilometer per dag veel of weinig over zo’n lange periode?

We zijn geen doorgewinterde avonturiers, maar gewone mensen met gewone banen en een gemiddelde spiermassa – alleen dan met een bovengemiddeld wild plan. We hebben ons spaargeld op een hoop gegooid en op ons werk geregeld dat we allebei zes maanden onbetaald weg kunnen. We zijn dit jaar tien jaar samen en hebben net een nieuw huis gekocht, waar eigenlijk nog van alles aan moet gebeuren. Dat komt wel in het najaar. We hebben geen gezamenlijke kinderen; mijn dochter is 21 en uitstekend in staat voor zichzelf te zorgen en af en toe te facetimen. Waar andere stellen na tien jaar eindelijk trouwen, aan een kind beginnen, een camping in Frankrijk kopen of uit elkaar gaan, is dit onze manier om het eerste decenniumfeest kracht bij te zetten. Aangenomen dat we het als koppel overleven, tenminste. Sommige mensen snappen het, veel anderen niet.

We worden nerveuzer naarmate we dichter bij het hokje en De Snor komen. Het is een beetje zoals autorijden met een politieauto achter je: je doet niks verkeerd, maar toch is er die angst dat je staande wordt gehouden die je zenuwachtig maakt en waardoor je je verdacht gaat gedragen. We zijn aan de beurt. De Snor vraagt op dreigende toon – vinden we – wat we komen doen. “Fietsen? Daar heb je toch geen journalistenvisum voor nodig,” bromt hij. Als we vertellen over het boek dat we gaan schrijven, pakt hij zijn telefoon. Shit, daar heb je het gedonder al. Gaat hij bellen met iemand en moeten we dan naar een kamertje waar we gedoe krijgen? 

Niks ervan. Hij negeert de rij achter ons en laat rustig foto’s zien van een voetreis die hij maakte voordat hij op het vliegveld ging werken. “Ik ben een keer samen met een vriend van New York naar California gelopen,” vertelt de man glimmend van trots, scrollend door z’n afbeeldingen. “Ik heb dingen gezien waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Nooit heb ik er een moment spijt van gehad. En dat krijgen jullie ook niet. Safe travels, guys. Welcome to America.”

Dit is slecht een klein voorstukje uit het blad. Wil je het hele artikel over het avontuur van Peter Smolders en Lotte Stegeman lezen? Bestel de nieuwe Panorama dan hier, of lees het op Blendle.

  • Redactie Panorama