JD kijkt TV: Filemon Slaat Door

   19070  

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn papieren tv-gids en kijkt hij naar programma's die daadwerkelijk op dat moment worden uitgezonden. Deze week keek hij naar Filemon Slaat Door.

Mijn vriendin en ik delen een allergie voor Filemon Wesselink. Toch keken we samen naar zijn nieuwe programma Filemon Slaat Door. Dat programma ging namelijk over kickboksen en mijn vriendin was gek op kickboksen. Ze deed het zelf ook.

Vanaf het moment dat Filemon in beeld kwam, wilde mijn vriendin hem slaan. Zo'n hoofd had hij nu eenmaal, vond ze. Het wekte agressie op. Zelf voelde ik die neiging niet, al vond ik hem wel een onuitstaanbare en volstrekt overbodige televisiemaker.

Lees uit deze serie ook: De Roelvinkjes

In zijn nieuwe programma wilde hij ontdekken waarom kickboksen in ons land zo populair was en waarom Nederlanders er zo goed in waren. Hij deed dat via de weg van de 'participerende journalistiek'. Hij ging dus zelf leren kickboksen. In zes maanden tijd zou hij zich door Remy Bonjasky laten klaarstomen voor een echte wedstrijd op een echt kickboksgala. Het programma was nog geen twee minuten bezig en nu al voelde mijn vriendin zich, namens alle kickboksers van Nederland, zwaar beledigd. Ik hoopte dat onze televisie de uitzending zou overleven.

“Het is een super-intense sport, dat merk je meteen,” zei hij na een eerste kennismakingstraining van Bonjasky. “Ik zweet er gewoon van, heerlijk!”

Zoals ik vooraf al vermoedde ontdekte Filemon weer eens dingen die de rest van de mensheid al lang wist. Het was een beetje zijn handelsmerk geworden. Toen hij een programma maakte over anabolen ontdekte hij dat je die gewoon online kon kopen. In de Tour de France ontdekte hij dat er daar heel hard gefietst werd. Laat hem een programma over breien maken en Filemon ontdekt dat ze dat met naalden doen. Zo'n jongen was het: hij had dingen snel in de smiezen.

Van kickboksen ging je dus zweten, ontdekte Filemon. En dat was niet het enige. Hij ontdekte ook dat er een hoop techniek voor nodig was, dat het er best hard aan toe kon gaan, dat het soms best pijn deed en dat hij er, zoals voor geen enkele sport, zelf geen talent voor had.

Toen hij bij een training zonder aankondiging zijn shirt uittrok en zijn witte paplijf etaleerde, schoot Bonjasky in de lach.

“Wat?” vroeg Filemon. “Ik ben afgevallen, hoor!”

Tussen de trainingen door, hij trainde drie keer per week (maar thuis deed hij dagelijks buikspieroefeningen), bezocht hij een kickboksgala, waar de sfeer tot zijn verbazing 'super-relaxed' was. Hij schrok wel van de gevechten. “Het lijken wel gladiatoren,” zei hij. Hij stelde ook vast dat er nog veel moest gebeuren voordat hij zelf de ring in zou stappen. Lichamelijk, technisch maar vooral ook geestelijk. Filemon vroeg zich af of hij er wel dapper genoeg voor was. Bij nader inzien leek het hem best wel eng.

Mijn vriendin zuchtte diep.

Lees uit deze serie ook: nog stééds Boer Zoekt Vrouw!

Maar toen werd het leuk. Na zes weken eenzaam trainen mocht Filemon meedoen met de wedstrijdgroep. Hij mocht sparren. Hij had er veel zin in, maar 'op een gekke manier'. “Zoals wanneer je in de achtbaan gaat. Je weet dat het eng wordt, maar het is toch leuk,” legde hij uit voor de kijkertjes van acht jaar en jonger die speciaal voor hem lekker lang mochten opblijven.

Even later werd hij vakkundig achteruit geslagen door een jongen van een jaar of zestien. Hij deed niets terug.  Toen hij met zijn rug tegen muur stond, gaf hij aan dat het zo wel even genoeg was.

“Wat valt dit tegen, zeg,” hijgde hij met een vuurrood hoofd.

“Doen we nog mee, Filemon?” bulderde trainer Bonjasky.

Mijn vriendin glimlachte tevreden.

De zestien-jarige jongen werd afgelost door een dertien-jarig meisje, maar ook zijn nieuwe sparringpartner sloeg Filemon alle kanten op.

Doe eens iets terug man, ze is dertien,” zei Bonjasky. “Ze weegt nog geen vijftig kilo. Doe iets! Je wordt in elkaar geslagen door een meisje van dertien!

Maar Filemon deed niets terug. Met zijn ogen dicht en zijn handen voor zijn gezicht wachtte hij angstig af tot de dertien-jarige storm was uitgeraasd.

Na de training concludeerde hij dat de sport niets voor hem was. De zoveelste conclusie van het kaliber een marathon is best ver lopen. Bovendien deed kickboksen pijn. Hij had last van zijn rib, van zijn bovenbeen, van zijn knie en van zijn teen. Hij vroeg zich af of hij nog een keer zou durven sparren. Over de wedstrijd die hij moest vechten dacht hij liever nog helemaal niet na.

In het laatste shot zagen we Filemon op de rug terwijl hij met zijn sporttas over zijn schouder, en stoer trekkebenend, richting uitgang liep. Daar botste hij op een poortje dat dicht bleef. De vrouw achter de balie van de sportschool gierde het uit.

Mijn vriendin ook.

Tekst: Jochem Davidse

  • Redactie Panorama