JD kijkt TV: De groeten van MAX

   4179  

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn papieren tv-gids en kijkt hij naar programma's die daadwerkelijk op dat moment worden uitgezonden. Deze week keek hij naar De groeten van MAX.

De groeten van MAX is een programma over mensen met klachten. En omdat het vakantietijd was: over mensen met vakantieklachten. Daar had ik wel zin in. Het nadeel van vroeg op vakantie gaan, zoals ik zelf de afgelopen weken deed, was dat iedereen zijn vakantie nog tegoed had wanneer jij al lang weer terug was. Dat kon gaan irriteren, zo wist ik uit voorgaande jaren, maar bij De groeten van MAX was enige vorm van jaloezie bij voorbaat uitgesloten, zo leek mij.

En ik kreeg gelijk.

Peter en zijn vrouw Hennie, die slechtziend was en nog slechter ter been, hadden hij STIP Reizen een riviercruise geboekt met 'vroegboekkorting' én 'laagsteprijsgarantie'. 'Met deze garantie hoeft u nooit meer te denken: had ik nu maar gewacht met boeken!' beloofde de website van STIP. 

Dat zat dus wel snor, dacht Peter, die in de weken daarna de prijs van diezelfde riviercruise op diezelfde website gestaag zag dalen. Zelf had hij er 1485 euro voor betaald, maar vlak voor vertrek ging exact dezelfde reis voor nog amper 600 euro over te toonbank. Peter voelde zich belazerd. Hennie waarschijnlijk ook, maar die zei geen woord.

Boos belde Peter met STIP Reizen. Hoe zat dat nou met die laagsteprijsgarantie? Waarom moest een vroegboeker zoveel meer betalen dan een laatboeker? Hoe durfden ze hem zó te belazeren! Hij wilde zijn geld terug!

Vakkundig wimpelde de STIP-telefoniste hem af. Waar het volgens haar op neerkwam was dat hij de kleine lettertjes beter had moeten lezen. Dat had Peter niet gedaan. Hennie ook niet, maar die had een goed excuus.

In de laatste dagen voorafgaand aan de vakantie werd Peter steeds chagrijniger. Ik stelde mij voor hoe hij in de slaapkamer van zijn seniorenwoning vloekend en tierend zijn koffer inpakte. Want hij ging wel. Natuurlijk ging hij. Als hij thuisbleef dan had STIP Reizen gewonnen, zo had hij bedacht. Dat nooit. Over zijn lijk. Ook al was het onder protest – hij ging nog liever twee weken onder een koude douche staan – maar hij gíng op die fucking riviercruise!

In de studio in Hilversum was Annemarie, de dochter van Peter en Hennie, aanwezig om presentator Sybrand Niessen bij te praten over de stand van zaken. Peter en Hennie zaten inmiddels op de boot. Annemarie vertelde dat ze dagelijks telefonisch contact met haar ouders had en dat het 'naar omstandigheden' goed met hen ging. Wie niet beter wist zou denken dat het echtpaar gegijzeld was door IS.

“Kunnen ze er wel een beetje van genieten?” informeerde Niessen tegen beter weten in.

Nou, nee dus. Peter kon het volgens zijn dochter maar moeilijk loslaten. Hij praatte veel over 'de situatie' met de kapitein, met de bemanning, en met zijn mede-passagiers, wat in de praktijk natuurlijk betekende dat hij van 's morgens vroeg tot 's avonds laat liep te zeuren en te zeiken en zo niet alleen zijn eigen, maar ook de vakantie van anderen om zeep hielp. Ik begon vooral medelijden te krijgen met Hennie.

Tot overmaat van ramp hadden Peter en Hennie een andere hut gekregen dan ze geboekt hadden. Een zogenaamde 'verrassingshut'. Of zoals Peter het noemde: een vergassingshut. De hut zat namelijk pal naast de openbare toiletten waardoor het er behoorlijk onfris rook. Bovendien was Peter er door eigen onderzoek achtergekomen dat hij op het hele benedendek zo'n beetje de enige was die 1485 euro voor de reis had betaald. Alle anderen hadden precies dezelfde reis geboekt voor amper de helft van dat geld. In gedachten zag ik Peter met een kladblokje vol rekensommen en een kop als een oorwurm witheet door het schip stampen. 

“Goeiemorgen Peter!”

“DAT MAAK IK ZELF WEL UIT!”

Maar toen kwam Niessen met het verlossende woord. Na lang aandringen van De groeten van MAX had STIP Reizen toegezegd dat ze het prijsverschil tussen de vroegboekers en de laatboekers alsnog volledig zouden compenseren. Eind goed al goed.

Peter, die ten tijde van de uitzending nog altijd op de boot zat, was vanzelfsprekend euforisch toen hij het goede nieuws telefonisch te horen kreeg. Eindelijk kon hij onbezorgd gaan genieten. Die ene dag die de riviercruise nog duurde.

  • Redactie Panorama