JD kijkt TV: De Avondetappe

   10264  

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn papieren tv-gids en kijkt hij naar programma's die daadwerkelijk op dat moment worden uitgezonden. Deze week keek hij naar: De Avondetappe.

Het was al vaker gezegd dit jaar: kijken naar Tour de France was, op een paar etappes na, als kijken naar groeiend gras. Slaapverwekkend saai.

De dag waarop ik 's avonds afstemde op De Avondetappe was daarop geen uitzondering. Zonder noemenswaardige hoogtepunten was het Franse gras weer 190 kilometer langer gegroeid. Direct na de start waren twee renners er met de hartelijke gelukswensen van het peloton vandoor gegaan waarna ze honderdtachtig kilometer verderop vriendelijk werden bedankt voor de moeite en Marcel Kittel fluitend de massasprint won.

Genoeg om over na te praten dus, vond Dione de Graaff, die met haar reizende Tour-talkshow was neergestreken in een typisch Frans (lees: zwaar verwaarloosd) middeleeuws themapark. Aan tafel zaten de twee ex-renners Danny Nelissen en Rob Harmeling en de bmx-er Jelle van Gorkom.

Onderwerp van gesprek was, voor de zoveelste keer deze Tour, Dylan Groenewegen, de jonge Nederlandse spurtbom die opnieuw niet gewonnen had maar dit keer wel knap als derde over de streep was gewaaid. 

De rest van de wereld verbaasde het niets. Groenewegen was een sprinter van B-garnituur die zelden of nooit iets won, maar Dione en consorten vonden het nu toch echt eens tijd worden om uit te vogelen hoe het in godsnaam mogelijk was dat Groenewegen alwéér niet gewonnen had. Zijn sprint van die dag werd daarom minutieus en meter voor meter voor ons ontleed.

Analist Harmeling had ontdekt dat Groenewegen op vier kilometer van de streep nog 38ste lag, op drie kilometer 26ste, op twee kilometer 19de, op één kilometer twaalfde en op de streep uiteindelijk derde. 

De rest van de tafel was diep onder de indruk van zoveel analytisch vermogen en knikte instemmend, maar Harmeling was nog niet klaar. Want als je vervolgens naar winnaar Kittel keek, dan zag je dat die op vier kilometer van de streep 34ste lag, op drie kilometer 21ste, op twee kilometer...

Het onvermijdelijke gebeurde: ik miste Mart Smeets. Ik kon er niets aan doen. Ineens miste ik Mart verschrikkelijk. Je kon van hem vinden wat je vond, en grote kans dat het allemaal waar was, maar Mart snapte het. Hij snapte de Tour de France. De essentie ervan. Mart snapte dat de aantrekkingskracht van de Tour, de meest legendarische wielerwedstrijd ter wereld, helemaal niets te maken had met kleurloze renners als Froome en Kittel, laat staan met Dylan Groenewegen. Uitslagen waren bijzaak, in de Tour ging het om de verhalen. Om dat wat je als tv-kijker juist níet zag.

Voor het vertellen van díe verhalen, dáárvoor had Mart de De Avondetappe ooit bedoeld. Niet voor de analyse van een massasprint, niet voor een interview met de man die derde werd (“jammer, volgende keer beter), niet voor oeverloos wat/als-gelul, en niet voor Herman van der Zandt die ergens op de parkeerplaats van een rennershotel zijn overbodigheid stond weg te lachen met een paar flauwe grappen. 

Ik wilde de verhalen horen. Ik wilde de renner die door pech de laatste vijftig kilometer op een kinderfiets had afgelegd, ik wilde de overstekende koe die door een voorbijrazende renner in volle afdaling bewusteloos was gekopt, ik wilde de vrouw van de ploegleider die in de rennersbus stiekem gangbangs organiseerde, ik wilde de zwijgzame Rus die elke ochtend bij het ontbijt een glas kerosine dronk, ik wilde de kloppende steenpuist op het perineum van Bauke Mollema, de niet te stelpen diarree-aanval van Quintana (en een interview met de man die achter hem reed), de coureur die in een achterbuurt van zijn fiets was beroofd nadat hij een verkeerde afslag had genomen, ik wilde de vrouw die een valpartij had veroorzaakt nadat ze in de berm haar tieten had laten zien, ik wilde...

Maar van die verhalen was in De Avondetappe 2017 helaas weinig meer over. Ze waren overwoekerd door groeiend gras. En door een uitgebreide analyse daarvan.

  • Redactie Panorama