JD kijkt TV: nog stééds Boer Zoekt Vrouw!

   17270  

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn papieren tv-gids en kijkt hij naar programma's die daadwerkelijk op dat moment worden uitgezonden. Deze week keek hij voor de derde keer op rij naar Boer Zoekt Vrouw.

Daar zat ik dan, voor de derde zondag op rij, klaar voor een nieuw avontuur van boer Olke, de smaakmaker van dit Boer Zoekt Vrouw-seizoen. Maar Olke kwam niet. Bijna een half uur lang schakelden de programmamakers heen en weer tussen de beslommeringen van boer Herman (een jongen met een zijscheiding, een wipneus en een voorliefde voor fanfaremuziek), boer Riks (een godsdienstwaanzinnige psychopaat met een spraakgebrek), boer David (spreek uit 'Dee-vit', een gezellige dikkerd met als grootste troef een zwembad in de tuin), en boer Marc (een man die het lijf van een adonis combineert met het humeur van Maarten van Rossem).

Van onze held Olke geen spoor.

En toen ineens, halverwege de uitzending, was hij daar toch. Of tenminste: zijn vrouwen. Sandra en Alberdien stonden in zijn enorme keuken. Ze maakten boerenkool klaar voor de hele familie, want het was in Texas Thanksgiving en dat was voor Olke een uitgelezen kans om zijn twee overgebleven aanbidsters aan zijn bloedverwanten voor te stellen. Met een enorme pan boerenkool op schoot namen Sandra en Alberdien daarna plaats in zijn pick-uptruck. Op de plaats van bestemming stapte Olke als eerste uit, liep om zijn auto heen en opende galant het portier. Daarna was het gedaan met zijn hoffelijkheid.

Lees ook Jochems eerste BZV-avontuur

“SANDRA, KOM D'R UIT!” brulde hij, alsof ze deel uitmaakte van zijn veestapel. Op het feestje mengde Sandra zich vlotjes onder Olkes familieleden, Friese yankees die ze hopelijk over niet al te lange tijd haar eigen familie mocht noemen. Alberdien zat er wat verloren bij boven haar bord zelfgemaakte boerenkool. Ze had weinig aanspraak.

Echt pijnlijk werd het toen de hele familie ging volleyballen in de tuin. Terwijl Sandra in het veld een ongemakkelijke schouderklop van Olke kreeg (haar arm is inmiddels weer terug in de kom gezet), keek Alberdien eenzaam toe vanaf de veranda.

“Sandra is wat vlotter,” biechtte Olke aan de camera op. “Die is wat vlotter,” zei hij nogmaals, alsof vlotter een moeilijk woord was dat maar weinig mensen kenden. Alberdien zag dat anders. “Sandra is misschien wat spontaner,” zei ze. “Maar wat maakt dat uit? We kunnen moeilijk allemaal precies even spontaan zijn,” voegde ze er nog aan toe. Daarna haalde ze gespeeld nonchalant haar schouders op.

Lees ook Jochems tweede BZV-avontuur

Maar 's avonds, terug op de ranch van Olke, zat het haar toch niet lekker. Ze had behoefte aan een wandelingetje met hem. En dus stekkerden de twee niet veel later hand in hand over het erf, wat er door het aanzienlijke lengteverschil tussen de twee wat eigenaardig uitzag. Olke moest bijna bukken, alsof hij met een kind op pad was. Alberdien liep juist met haar hand hoog in de lucht, alsof een onzichtbare tros ballonnen haar elk moment van de grond kon tillen. Olke nam zowaar zelf het woord en begon over het naderende keuzemoment waarop hij definitief moest kiezen voor een van zijn vrouwen en de ander naar huis moest sturen.

“Ik wou dat ik kon zeggen dat het heel makkelijk was,” zei hij.
“Ja, dat snap ik,” zei Alberdien.
“Dan was het zo klaar,” zei Olke.
“Ja, dan was het zo klaar,” beaamde Alberdien.
“Maar zo makkelijk is het niet,” zei Olke.
“Nee, zo makkelijk is dat niet,” zei de levende echoput Alberdien die een paar meter verderop eindelijk opbiechtte wat haar al dagen dwars zat.
“Ik heb zo'n behoefte aan lichamelijk contact,” zei ze. “Dat is belangrijk, vind ik, lichamelijk contact.”
“Ja natuurlijk, lichamelijk contact, dat is eh, ja natuurlijk...” zei Olke begripvol, waarna hij zijn pas inhield, zich naar Alberdien toedraaide en haar stevig beetpakte.
“Zo, even lekker kroepen,” bromde hij. Leerde ik toch nog een nieuw woord.

Lees ook: Yvon Jaspers gaat niet vreemd en wordt onderbetaald

Alberdien murmelde ook iets, maar omdat haar hoofd tijdelijk rondzwierf in de zweterige oksel van Olke viel er geen chocola van te maken. Enzo stonden ze daar, verstrengeld in iets wat het midden hield tussen een omhelzing en een verwurging.

Zondag zien we of Alberdien nog leeft.

  • Y.M. Osterloh