JD kijkt TV: Boer Zoekt Vrouw, deel 5

   19923  

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn papieren tv-gids en kijkt hij naar programma's die daadwerkelijk op dat moment worden uitgezonden. Deze week keek hij voor de vijfde keer op rij naar Boer Zoekt Vrouw.

Het onvermijdelijke was gebeurd: Sandra had de logeerkamer van Olkes ranch verruild voor een Texaanse hotelkamer. Na het vrijwillige vertrek van Alberdien, die vorige week de schokkende ontdekking deed dat boer Olke zijn koeien niet alleen aaide en kusjes gaf, maar over de ruggen van de dieren ook gewetenloos geld aan hen verdiende, had bij Sandra de angst keihard toegeslagen. Met Alberdien erbij had de logeerpartij nog iets gezelligs geleken. Iets onschuldigs. Iets vrijblijvends. Twee lekker gekke meiden van rond de vijftig die de stoute laarzen hadden aangetrokken en zich impulsief in het boerenliefdesavontuur hadden gestort.

Lees ook Jochems eerste BZV-avontuur

Nu was alles anders. Alberdien was weg. Het besef Olkes enige vrouw te zijn, zijn oogappeltje, zijn poepefloep, het afvoerputje van zijn verlangens, had Sandra meedogenloos naar de keel gegrepen en haar gillend op de vlucht doen slaan. Dat laatste vermoedde ik althans. Hoe het precies was gegaan wist ik niet. Er waren geen beelden van, en dus sloeg mijn fantasie op hol. In gedachten zag ik Sandra lukraak wat kleding en toiletartikelen in haar koffertje smijten en in blinde paniek de deur uit rennen. Het erf op. De nacht in. “Help! Help!”, gilde ze. “Hééééééélp!”

Olke ijsbeerde ondertussen in zijn kenmerkende waggelpas door zijn woonkeuken. Hij snapte er niets meer van, van de vrouwtjes. Of was de Grote Vriendelijke Reus nu eindelijk een keer ontploft en had hij in de deuropening van zijn ranch naar haar staan schreeuwen? “Nou donder dan maar op, vals takkewijf dat je bent!” Ik hoopte het.

Lees ook Jochems tweede BZV-avontuur

Na haar hotelovernachting meldde Sandra zich de volgende ochtend met knikkende knietjes bij Olkes boerderij. Het was de dag van de citytrip, de dag die bij andere boeren bol stond van de liefde en de romantiek, maar die voor Olke begon met de gebruikelijke drie dikke pakkerds op de bleke wangetjes van Sandra, en een ongemakkelijk gesprek aan zijn keukentafel.

Olke wilde weten waar hij aan toe was. Het moest wel uit het hart komen, zei hij. Anders hoefde die hele citytrip voor hem ook niet. Ze moest het niet doen om hem een plezier te doen. Hij wilde liefde. Sandra wilde ook liefde, maar het moest niet te snel gaan, zei ze. Het moest groeien. Het was een ontdekkingstocht. Een ontdekkingstocht met een eindpunt dat onvoorspelbaar was. Het spugen stond mij nader dan het lachen.

“Ik heb echt warme gevoelens voor je,” ging ze verder, “maar alleen als vriend. Niet als geliefde. Nóg niet. Ik hoop dat ik je daarmee geen pijn doe.”
“Nou ja, dat doet wel een beetje zeer,” bromde Olke chagrijnig.

Lees ook Jochems derde BZV-avontuur

Dat gelul over ontdekkingstochten en dingen die moesten groeien was hij zo langzamerhand zo beu als koude pap. Hij wilde geen vriend, hij wilde liefde. En liefde was geen melk, dat wist hij ook wel. Je kon het er zoals bij koeien niet zo maar uitknijpen als je het nodig had. Jammer genoeg niet. Tegen beter weten in vestigde Olke al zijn hoop dan maar op de citytrip naar Fort Worth, een kitcherige toeristenfuik waar iedereen lachte en een cowboyhoed op had.

“Misschien dat daar het lampje in haar begint te branden,” mokte de boer mismoedig.

Maar dat gebeurde niet. Natuurlijk niet. Er zat helemaal geen lampje in Sandra. Het was zelfs maar zeer de vraag of er een hart in zat. De vrouw die haar gevoelens voor Olke een paar dagen eerder nog omschreven had als 'verliefderig' en 'vlinderachtig', ontpopte zich tijdens de citytrip tot een afstandelijk ijskonijn van de meest diepgevroren soort.

Wat de aandoenlijk onbeholpen Olke tijdens het lasso-werpen en het paardrijden ook probeerde om contact te maken, om samen te lachen, om haar lampje te laten branden; Sandra wilde niets met hem te maken hebben. Helemaal niets. Zijn grappig bedoelde experiment, waarbij hij probeerde uit te vogelen hoe twee cowboyhoeddragers elkaar een kus geven, draaide dan ook uit op een uiterst pijnlijke vertoning. Zodra Olkes massieve hoofd onder haar hoed opdook, op nauwelijks tien centimeter afstand, sprong Sandra van schrik achteruit. Minstens een meter. Ze kon er niet om lachen.

“Ik merk aan Sandra dat ze vandaag wat terughoudend is,” biechtte Olke daarna met gevoel voor understatement aan de camera op. “Ze is anders dan in het begin. Dat valt me wel een beetje tegen.” Arme Olke. En het ergste moest nog komen.

Lees ook Jochems vierde BZV-avontuur

Achter de balie van het hotel stond een man met de sleutel van de 'sterrensuite' in zijn handen, een luxe hotelkamer met een kingsize bed, een zithoek met kaarslicht en een hottub op het riante balkon, pal onder de prachtige sterrenhemel van Fort Worth. Nog voor hij zijn lofzang op de suite kon afronden onderbrak Sandra de man.

“Ik wil een eigen kamer,” zei ze bits. Olke keek niet op of om. Zwijgend doorboorden zijn ogen het luchtledige. Zelf stond ik inmiddels schuimbekkend voor mijn tv. Als ik dat huichelachtige sekreet ook maar heel even in mijn handen kreeg dan stond ik niet voor mijzelf in. Dan mocht ze godverd... Maar dat terzijde.

“Ik slaap anders wel op de bank,” bood goedzak Olke nog aan, maar tevergeefs. Sandra's besluit stond vast.
“Met m'n vrienden deel ik ook geen hotelkamer,” zei ze kortaf. Bij het diner begon ze nog maar eens over de ontdekkingstocht en dat liefde zich niet liet afdwingen. Al helemaal niet binnen vijf dagen.

“Geduld is een schone zaak,” gooide ze de ultieme dooddoener levensgroot op tafel.
“Daar ben ik het niet mee eens,” bromde Olke boos, terwijl hij met steeds meer overgave zijn biefstuk mishandelde. Na het eten bracht hij Sandra naar haar kamer. De gentleman. Zelf zou hij de nacht eenzaam en alleen in de enorme suite doorbrengen.

Lees ook: Yvon Jaspers gaat niet vreemd en wordt onderbetaald

“Nou slaap lekker dan maar,” zei hij bij de deur van haar kamer en voor de verandering gaf hij haar dit keer niet drie, maar vier dikke pakkerds. Drie op haar wangen en eentje pontificaal op haar mond. Die laatste deelde hij uit met de tederheid van een kopstoot. Hij zat erop voordat Sandra er erg in had. Juichend zat ik op de bank. Het was de meest agressieve kus ooit. En de betekenis ervan liet aan duidelijkheid niets te wensen over: FUCK YOU!

  • Y.M. Osterloh