JD kijkt TV: alwéér Boer Zoekt Vrouw!

   11036  

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn papieren tv-gids en kijkt hij naar programma's die daadwerkelijk op dat moment worden uitgezonden. Deze week keek hij alweer naar Boer Zoekt Vrouw.

Afgelopen zondag keken er opnieuw 3,5 miljoen vrouwen en één man naar Boer Zoekt Vrouw. Die man dat was ik. Ik geef het eerlijk toe: sinds ik vorige week met tegenzin op de krankzinnig populaire boerendatingshow afstemde ben ik verslaafd. Niet zozeer aan het programma, maar wel aan de tenenkrommende avonturen van de contactgestoorde boer Olke. Vorige week beloofde hij om zich voortaan wat 'flirteriger' en zelfs wat 'fysieker' op te stellen tegenover zijn twee overgebleven logeervrouwen die hij tot dan toe vooral genegeerd had. Dat moest ik zien.

Lees ook Jochems eerste BZV-avontuur

En Olke hield woord. Dat begon al direct 's morgens vroeg. Alberdien en Sandra zaten slaperig aan de ontbijttafel toen hun noeste oogappel de keuken binnenviel. Hij beende recht op Alberdien af, pakte haar beet zoals verhuizers wel met koel-vriescombinaties doen en gaf haar drie dikke pakkerds die veel weg hadden van kopstoten. Sandra kreeg eenzelfde soort behandeling. Met verbrijzelde botten en een gebroken neus zakte ze terug in haar stoel.

's Middags stond er een romantische picknick op het programma. Olke had een idyllisch plekje uitgezocht. Omringd door tientallen koeien zaten ze op een kleedje aan de rand van een bruin water. Met zijn allesbehalve fijne motoriek voerde Olke hapjes roomijs aan zijn vrouwen, die daarna ongetwijfeld gelijk waren gaan douchen, ware het niet dat ze als toekomstige boerinnen niet voor elkaar wilden onderdoen.

“Jouw aura voelt goed,” merkte Alberdien op terwijl ze dicht tegen hem aan zat. Die opmerking negeerde de nuchtere Olke gelukkig. Daarna werd het spannend. “Eigenlijk wacht ik alleen nog op het juiste moment om met hem te gaan zoenen,” biechtte Alberdien onheilspellend aan Yvon Jaspers op. “Misschien ga ik dat moment wel zelf creëren, maar op een of andere manier durf ik nog geen ondeugende dingen bij hem te doen.”

Dat laatste bleek wel toen Olke de dames een voor een meenam voor een romantische wandeling. Hand in hand stiefelden ze door het hoge gras. Dit had voor Alberdien 'het juiste moment' kunnen zijn, maar ze wist zich goddank te beheersen. Een tongende Alberdien leek mij geen pretje. Om over een tongende Olke nog maar te zwijgen. Maar toen was het Sandra's beurt voor precies dezelfde hand-in-handwandeling met Olke en klonk er vanuit het struikgewas toch ineens het geluid van een kus. Van schrik stootte ik mijn fles bier omver. Het zou toch niet... Jawel dus; de tweede kus werd door de camera genadeloos vastgelegd.

Als een reiger die een vis uit het water griste, dook Olke in een reflex naar voren, drukte zijn lippen ultrakort op die van Sandra en stapte toen onmiddellijk weer een dikke meter achteruit. Verschrikt keken de twee elkaar aan waarna ze schuldbewust en ongemakkelijk zwijgend weer terug liepen naar de nietsvermoedende Alberdien. 's Avonds zaten ze met z'n drieën in een hot-tub op Olke's erf. Olke drukte zich op, op de rand van het bad.

“Als het moet dan kan ik het wel twintig keer,” pochte hij, al gaf hij er na slechts één keer de brui aan. Ontspannen liet hij zich onderuit zakken in het bad. Precies op datzelfde moment veerde Sandra op en slaakte een typisch vrouwelijk kreetje. “Oh sorry,” zei Olke.

Waar zijn teen precies heeft gezeten zullen (en willen) we nooit weten, maar één ding is duidelijk: de beer is los.

  • Y.M. Osterloh